Kobieta na schodach

Jak tylko zobaczyłam, że zostanie wydana kolejna książka Berharda Schlinka od razu wiedziałam, że po nią sięgnę. Nie znam co prawda, zbyt wielu książek niemieckich twórców, jednak poprzednie dzieło autora "Lektor" skradło moje serce. "Kobieta na schodach" okazała się publikacją, na tym samym poziomie. Już dawno nie czytałam tak dojrzałej, mądrej i wartościowej książki.

Akcja dzieje się w w czasach powojennych w RFN, oraz współcześnie w Australii

Bohaterami powieści są adwokat, kobieta, jej kochanek i jej mąż, a także obraz przedstawiający nagą Irene na schodach. Wydarzenia poznajemy dzięki narracji prawnika. Wznoszący się po drabinach sukcesu adwokat zostaje wplątany w historię trojga ludzi poprzez Karla Schwinda, który przychodzi do jego kancelarii w sprawie konfliktu dotyczącego obrazu. Malarz chce odzyskać swoje dzieło. Nie jest to jednak takie proste. Irena wikła się bowiem w romans z Karlem. Jej mąż Peter Gundlach, niezmiernie bogaty biznesmen, nie może pogodzić się ze stratą żony. Obaj panowie rywalizują o obraz, na którym widnieje kobieta, ale również pośrednio o nią samą.

Książka niesamowicie rzeczowo obrazuje sylwetki mężczyzn goniących za sukcesem, dbających o status, pieniądze i swoją własność. Z drugiej strony pokazuje samotną, nieszczęśliwą i pełną zagubienia stronę ich życia. Czy oni tez to dostrzegają? I czy nie jest za późno by cokolwiek zmienić?

"Kobieta na schodach", to książka o miłości, bliskości, zauroczeniu ale też o odchodzeniu i o śmierci. Nic nie jest jednak w niej oczywiste. To trochę taka powieść filozoficzna. Autor pośrednio zadaje w niej bowiem pytania, o to jak żyć godnie, ale też w zgodzie z samym sobą, o wartości, o to czym jest miłość i towarzyszenie w odchodzeniu.

Książkę czyta się niesamowicie sprawnie i szybko, jednak nie jest to łatwa i przyjemna lektura. Skłania do refleksji, może nie tak efektownych jak w przypadku "Lektora" ale nie mniej istotnych. Trzeba się nad nią chwilę zatrzymać i zastanowić nad jej przesłaniem. Zdecydowanie jest tego warta. Polecam!

[Adres usunięty]

Kobieta na schodach-to obraz, który namalował Karl Schwind. To postać ukochanej osoby(w tym wypadku Irene) i choć malarz jest już dziś po siedemdziesiątce to kobieta jest dla niego żywym wspomnieniem. Kobieta schodząca po schodach unosi się nad ziemią, ale jednocześnie za sprawą długich nóg jest pełna zmysłowej władzy.

I oto ginie obraz i nikt nie jest w stanie go odnaleźć przez długich kilka lat.

Aż pewnego razu w Sydney trafia na niego przez przypadek niemiecki prawnik, co wzbudza w nim niemałe przeżycie, gdyż w młodości kochał się w Irene.

Kochało się w niej jeszcze kilku innych mężczyzn i oni też chcą ją odszukać ale cała ta sprawa owiana jest wielką tajemnicą.

Co zatem kryje się za tym obrazem?

Kim jest Irene?

Co się z nią stanie?

To pytania do Ciebie drogi czytelniku. Książka podzielona jest na trzy części.

Pierwszą i drugą część czytając miałam wrażenie, że czytam kryminał, zaś trzecia część to historia pięknej miłości, która bardzo mnie wzruszyła.

Patrząc na obraz kobiety na schodach myślę sobie, że można go zinterpretować na wiele sposobów.

Może jest to zakończenie pewnego etapu życia, a przejście do kolejnego- lepszego.

Lub też można go sobie wyobrazić jako akt przepięknej kobiety stąpającej po stopniach schodów.

Nie jest to prosta lektura, bo wymaga od czytelnika myślenia, uwagi i skupienia się na wątku i fabule.

Największą i szczerą miłością darzył Irene niemiecki prawnik.

Gdy wspomina i myśli o przeszłości to jest bliski odnalezienia swojego szczęścia, które zyskało nowe oblicze.

Prawnik najbardziej zazdrości, że przeszłość jest tak krótka.

Kiedy jesteśmy młodzi możemy ogarnąć swoją przeszłość, możemy nadać jej sens.

Gdy teraz patrzymy wstecz widzimy co jest ciężarem, a co darem.

To piękne i bardzo trudne słowa, bo wypływa z nich gorycz, że mężczyzna nie przeżył swojego życia tak jak chciał.

Kim więc była Irene Adler, że wszyscy się tak w niej podkochiwali.

Zachęcam Was do tej pasjonującej lektury, owianej nutą niepewności, aby samemu odkryć jakie jest życiowe powołanie i czy jesteśmy na tyle odważni, aby coś w naszym życiu zmieniać, czy też tkwić w starych nawykach.

Zachęcam też do refleksji.

Polecamy, zespół [Adres usunięty]