Klerycy. O życiu w polskich seminariach

beznadzieja,same kłamstwa a jacy oni uczciwi i szczęśliwi,g prawda

Bardzo zainteresował mnie ten temat, bo już trochę o Kościele poczytałam w Sodomie, gdzie dowiedziałam się o tajemnicach i skandalach w Watykanie, a teraz czas przyszedł na Polskę. Szczególnie seminaria wydały mi się intrygujące, bo chodząc 6 lat do szkoły katolickiej wielu kleryków poznałam. I do tej pory, ku mojemu zdziwieniu, tylko jeden z nich dalej jest księdzem.

Mariusz Sepioło wprowadza nas w świat życia w polskich seminariach poprzez rozmowy z ludźmi, którzy doświadczyli ich na własnej skórze. Dowiadujemy się o tej rzeczywistości seminaryjnej z ust zarówno aktualnych księży, jak i tych którzy od kapłaństwa odeszli, a wreszcie od samych byłych kleryków. Poruszane są kwestie takie jak samotność, trudności w przystosowaniu się do życia poza domem, do wszechobecnej hierarchii, kontroli i nieustępliwych harmonogramów dnia, ale również celibat, dziewczyny czy alkohol - wiele bardzo istotnych dziedzin życia kleryków.

Jest to bardzo dobry, obiektywny reportaż. Autor mimo cytowania skrajnie subiektywnych opinii, doświadczeń, dzięki zestawieniu ich w kontraście do siebie jedna po drugiej osiągnął bardzo wskazaną w takich drażliwych tematach równowagę. Początkowo zaskoczyła mnie forma, dosłownego cytowania fragmentów rozmów, gdyż myślałam, że będzie w tej książce więcej autora, ale tak nie było i uważam to za wartość dodaną tej książki. Był chyba tylko jeden moment, kiedy autor opisywał swoje doświadczenie, a poza tym dokonał parę razy trafnych podsumowań, z użyciem wielu statystyk i danych. Oczywiście niektóre z treści w tej książce są zaskakujące, kontrowersyjne - nie powiem, że przeraziłam się stanem duchowieństwa w Polsce drastycznie bardziej, ale pewne objawy pazerności, obłudy i dwulicowości, tak wprost opowiedziane wstrząsnęły mną. Jednak to co najbardziej mnie poruszyło to ta wszechobecna bezsilność. Bo świadkami tych okropieństw są Ci, którzy są już głęboko w tym systemie. Niestety te same osoby, kiedy już głęboko w nim są, stają się całkowicie zależne od niego i niewiele mogą zrobić, uderzają głową w mur. Bardzo spodobała mi się myśl jednego z rozmówców autora, że księża w Polsce nie mają za bardzo pojęcia o wartości pieniądza, o normalnym życiu - wchodzą do seminarium zaraz po maturze, bez studiów, często bez wcześniej podjętej jakiejkolwiek pracy, nie żyją w “normalnym” świecie w swojej dojrzałej dorosłości - jak tacy ludzie mają potem odnosić się z empatią do swoich parafian, penitentów?

Jeśli choć trochę interesuje Was ten temat to na pewno nie pożałujecie tej lektury!

,,Klerycy. O życiu w polskich seminariach" Mariusza Sepioło to jedna z tych książek, która także znajdzie swoich odbiorców.

Stosunek do księży jako społeczeństwo możemy mieć różny i między innymi o tym jest też ta książka. Podzielona jest ona na kilka rozdziałów, autor oddaje głos byłym lub obecnym księżom, tym, którzy wywodzili się z bogatych, ale też biednych i patologicznych rodzin. Całość czyta się naprawdę sprawnie.

Jak możemy dowiedzieć się z tego reportażu, los osoby przebywającej w seminarium wcale nie jest za wesoły. Wtedy wykonuje się najgorsze prace jako początkujący uczniowie, wtedy też nie można podjąć zarobkowej pracy, a opłaty za miesiąc nauki wynoszą około tysiąca złotych, które musi opłacić rodzina.

Księża muszą zrezygnować z kobiet i życia rodzinnego. Jak podkreślają bohaterowie, miłość do Boga w tych przypadkach musi okazać się dla nich ważniejsza. Nie wszystkim udaje się w tym wytrwać, czasem chęć pobycia z kobietą okazuje się dla nich ważniejsza.

,,Klerycy. O życiu w polskich seminariach" Mariusza Sepioło to pozycja, która znajdzie grono swoich odbiorców, a nawet można się z nią zapoznać z ciekawości.

Dwie strony medalu

„Kapłan jest człowiekiem żyjącym samotnie po to, aby inni nie byli samotni." św. Jan Paweł II

Nie ma idealnych księży, bo ksiądz to tylko człowiek, jak każdy z nas. Zdarzają się przypadki wspaniałych kapłanów, którzy są dobrymi ludźmi i dobrymi księżmi, a zdarzają się i tacy, którzy wypadają przy tych dobrych kapłanach znacznie gorzej. Czytając reportaż Mariusza Sepioło można wywnioskować dlaczego trafiają się tacy i tacy księża. Lektura tej publikacji pokazuje, że zostanie kapłanem to wcale nie taka prosta sprawa, a seminarium i cała droga do kapłaństwa wymagają nie tylko prawdziwego powołania, a także silnego charakteru, odporności psychicznej i szczęścia.

"Klerycy. Życie w polskich seminariach" przedstawia dwie strony medalu życia w seminariach, nie wszystkich w Polsce, bo autor skupia się tylko na paru w kilku miastach. Autor przeprowadza rozmowy z byłymi klerykami, którzy z seminarium odeszli sami, bądź zostali wyrzuceni, czasem bez przyczyny, z obecnymi księżmi i z przyszłymi. To czego dowiadujemy się z kart tej książki szokuje, budzi obrzydzenie, wstręt, zgorszenie, jest nieprzyjemne, odrzuca, zdziera zasłonę złudzeń ukazując zło, zepsucie, zakłamanie, które wiją się jak węże we wnętrzu kościoła, jak w gnieździe żmij, trawiąc kościół od środka.

Niektórzy piszą, że publikacja nie porusza żadnych nowych tematów jeśli chodzi o przewinienia i brudy środowiska kapłańskiego, że zarzuty stawiane tu były przedstawiane wielokrotnie w innych publikacjach, reportażach. Być może, ale może też kolejna publikacja naświetlająca złe rzeczy, gorszące czyny, grzechy środowiska kapłańskiego pozwoli na szybsze zmiany, na szybsze, odważne i stosowne reakcje na przestępstwa popełniane wśród kapłanów, na przerwanie milczenia i walkę z tym złem, które zalęgło się wewnątrz kościoła, na poprawę sytuacji w seminariach i zmianę podejścia w kształtowaniu, formowaniu kandydatów na przyszłych księży; a ukazanie tych dobrych rzeczy, blasków życia w seminarium, pozytywów powołania, plusów bycia kapłanem, przebywania z ludźmi, bycia dla innych, bycia wsparciem, wzorem, przyjacielem, pozwoli na poprawę wizerunku kościoła, seminariów, kapłanów i zwiększy ilość powołań, a zmniejszy ilość kapłanów porzucających kapłaństwo, przywróci nadzieję, że wspaniały kapłan to postać jak najbardziej realna, a nie tylko obraz, postać z serialu.

Za możliwość lektury dziękuję wydawnictwu Znak.

DO Books N. - Myslisz ze ludzie musza doswiadczyc zycia w rodzinie by cos o tym wiedziec? co mialas na mysli mowiac ze wchodza w dorosle zycie po maturze bez pracy i doswiadczenia? .OSOBA MUSI WIERZYC W BOGA. Tylko chrzescijanin moze calkowicie sie oddac innym w sluzbie - dostaje wtedy dary od ducha Swietego. Zaczyna prawdziwe zycie w Bogu.

Do seminarium moze wstapic czlowiek z patologicznej rodziny, ale jesli wybral BOGA NA PIERWSZYM MIEJSCU - TO ON CZLOWIEKA POSKLEJA, DA MU NOWE ZYCIE.

Kiedys wychowywano w wierze dzieci i one wiedzialy co gdzie i jak, nawet jak odchodzily i sie buntowaly to po czasie wracaly. Jesli nie uczy sie od malego o Chrystusie, wartosciach wyzszych to w doroslosci rzadko kiedy taka osoba bedzie wstanie byc tym kim Bog chce by ta osoba byla. Oczywisce zdarzaja sie wyjatki.