Klątwa włoskiego orzecha

Co nowego Stefan Górawski przygotował dla komisarza Ireneusza Waroga? Czym ponownie zaskoczy swoich czytelników? Jak długo będziecie przecierać oczy ze zdziwienia? Odpowiem krótko, wiele będzie się działo w trzeciej części cyklu z orzechem włoskim w tle. „Klątwa włoskiego orzecha” to intrygująca historia zapisana w doskonałym stylu, do którego przyzwyczaił nas Stefan Górawski. To trzecia już odsłona, w której poznajemy losy emerytowanego policjanta, wierzącego w to, że wyjazd do jak się okazało pozornie cichych i spokojnych podzbąszyńskich Jemierzyc, da mu tak upragnione ukojenie. Nic bardziej mylnego bowiem autor zadbał o to, aby w życiu komisarza solidnie zamieszać.

Waróg wiedzie radosne życie u boku swej ukochanej Irenki. Jednak beztroska nie trwa wiecznie, ponieważ Stefan Górawski swym kreatywnym, pisarskim zamysłem namieszał w życiu Ireneusza Waroga. Co tym razem takiego wydarzyło się, co zmąciło spokój w życiu bohaterów „Klątwy włoskiego orzecha”? Czy zdołają wyjść cało z potrzasku? Koniecznie przekonajcie się sami i sięgnijcie po trzecią już część z udziałem tych bohaterów.

Kryminał, powieść obyczajowa, to doskonałe połączenie, którego dokonał Stefan Górawski. Dlatego też każdy, kto lubi mocne uderzenie, okraszone elementami miłosnymi znajdzie w książkach autora coś dla siebie. A przede wszystkim emocje towarzyszące lekturze tej książki zapewnią Wam niezapomniane chwile, sprawiając, że często powracać będziecie we wspomnieniach do historii, które wydarzyła się w życiu Ireneusza i Ireny. A proszę mi wierzyć, że to, co tym razem przeżyje emerytowany policjant, pozostawi ślad w Waszej psychice.

To, co przykuwa moją uwagę w tej historii, to mocny charakter Waroga (choć chwilami myślałem, że złoży broń w tej życiowej walce), który jak sam przyznaje, zasługuje na miano człowieka z diamentu. I nie można odmówić mu racji, tak samo, jak nie możecie odmówić sobie przyjemności lektury „Klątwy włoskiego orzecha”. Kryminału, który zapiera dech w piersiach, powieści obyczajowej, która sprawia, że w tych samych piersiach serce bije mocniej. Zatem ta książka, jak dwie poprzednie zasługują na miano NIK – Najlepszych Interesujących Książek. A ja całym sercem wierzę, że Stefan Górawski nie zaprzestał w swej głowie tworzenia kolejnych historii, których doświadczy Ireneusz i jego ukochana Irenka. Niech się dzieje. Niech Pan Stefan pisze! Bo Czyt-NIK chętnie napisze recenzję kolejnej książki autora. A żeby to zrobić, należy wpierw przeczytać książkę. I właśnie tej chwili nie mogę się doczekać. Wszak czytanie takich kryminałów, jakie serwuje autor, to prawdziwa czytelnicza uczta. Czytajcie do syta!

Książka „Klątwa włoskiego orzecha” ukazała się nakładem Wydawnictwa CM

🖍Mamy trzecią a zarazem ostatnią część tryptyku kryminalnego. Ponownie spotykamy emerytowanego oficera Ireneusza Waróga. Śmierć niewinnej ofiary,pandemia oraz coraz gorsze nastawienie mieszkańców wprawia Irka w depresję. Nie potrafi cieszyć się z życia i nie czerpie przyjemności z małżeństwa .Pojawiają się problemy ze zdrowiem psychicznym...Tymczasem coś czycha na jego życie..

Książka świetnie pokazuje zdolności śledcze głównego bohatera.Ciekawą sprawą jest poruszenie tematu depresji u mężczyzn,możemy zdać sobie sprawę, że nie tylko kobiet ona dotyka . Irek w tych ciezkichch chwilach może liczyć na wsparcie rodziny. Facet to też człowiek, ma uczucia i emocje.Treść powieści jest bardzo współczesna, dzieje się w czasie pandemii,autor porusza także kwestie szczepionek oraz tych wszystkich panujących restrykcji.Niestety nie czytałam pierwszych dwóch części: " Sekret włoskiego orzecha " oraz " W cieniu włoskiego orzecha" Ale chyba najlepsza część trafiła w moje ręce!Cała historia jest ciekawa i poruszająca. Bohaterowie są ciekawi i posiadają indywidualne cechy. Wątek kryminalny jest ciekawie skonstruowany i zaciekawiający. Kryminał w którym znajdziecie zarówno śmiech jak i łzy.Bardzo przyjemnie się czytało i chętnie poznam coś więcej pióra Pana Stefana. Polecam wszystkim włoskie orzechy ( ja uwielbiam) 😀😆😁

Podobnie jak Zbigniew Wodecki *lubię wracać tam, gdzie byłam już. Jeśli o mnie chodzi, słowa tej zapewne większości z was znanej piosenki mają odniesienie nie tylko do miejsc, czy wspomnień, ale także do książek i ich bohaterów. Jeśli mam możliwość sięgnąć po kontynuację książki, w której poprzedniej części rozstałam się z postaciami, które w pewien sposób mnie, jako czytelniczce stały się bliskie. Ich dalsze losy nie tylko mnie ciekawią, ale też leżą mi na sercu, to bardzo chętnie po nią sięgam. Chcę dowiedzieć się, jak życie, a ściślej rzecz ujmując, sam autor pokieruje ścieżkami ich losów. Mówię wam o tym nie bez powodu, gdyż dziś chcę wspólnie z wami wrócić do niewielkiej turystycznej miejscowości Jemierzyce, w której Stefan Górawski osadził miejsce akcji swojego kryminalno – obyczajowego cyklu Komisarz Ireneusz Waróg. Cykl ten bardzo mocno mnie wciągnął i zaangażował czytelniczo. W tę książkową podróż wybrałam się już po raz trzeci, gdyż właśnie o trzeciej jego części zatytułowanej „Klątwa włoskiego orzecha” chcę wam teraz opowiedzieć kilka słów.

Głównego bohatera i jego bliskich mogliśmy poznać już w poprzednich odsłonach cyklu „Sekret włoskiego orzecha” oraz „W cieniu włoskiego orzecha”, jednak jeśli trafiłaś/trafiłeś na tę recenzję bez ich znajomości, to pokrótce wspomnę, że Ireneusz Waróg, bo to właśnie on jest wspomnianym głównym bohaterem, to emerytowany stróż prawa, który po nieudanym małżeństwie i rozwodzie stara się rozpocząć życie na nowo. Jego bezpieczną przystanią miały stać się właśnie Jemierzyce. I pewnie tak by się stało, bo los postawił na jego drodze wspaniałą kobietę. Kochająca i oddana Ireneuszowi Irenka jest mieszkanką tutejszej wioski. Ma za sobą również niełatwą przeszłość i teraz jedyne czego pragnie to spokój u boku Irka, ale... No właśnie, ale Irek nie może mentalnie przejść w zasłużony stan zawodowego spoczynku, gdy dowiaduje się o niewyjaśnionych sprawach kryminalnych, które miały miejsce w wiosce i sam postanawia dociec prawdy. To, co odkrywa, otwiera puszkę pandory i generuje kolejne tragiczne wydarzenia, w których ofiarami padają także niewinni, a w niebezpieczeństwie jest nie tylko sam Ireneusz, ale także osoby mu najbliższe. O tym jednak przeczytajcie sami.

Autor przyzwyczaił nas do tego, że każdą z części rozpoczynał sielsko i anielsko, by dopiero w późniejszych rozdziałach pozbawić nas złudzeń, że Jemierzyce to taka spokojna wioska. Tym razem bieg rozgrywających się na kartach „Klątwy włoskiego orzecha" wydarzeń rozpoczyna bardzo tragiczne zdarzenie, które przelewa czarę goryczy w życiu naszego bohatera. Zawsze postrzegany przez wszystkich jako twardy i spokojny człowiek, Ireneusz staje się apatyczny, szuka ucieczki w samotność, traci chęć do życia i działania. Choć rzeczywisty stan tego, co się z nim dzieje temu przeczy, on wmawia sobie, że sam sobie poradzi. Tymczasem Irenka widzi, że jej małżonek potrzebuje fachowej pomocy. Gdyby nie determinacja i stanowczość kobiety podyktowana miłością mogłoby dojść do kolejnej tragedii. Irek trafia do szpitala i potwierdzają się przypuszczenia jego małżonki. Zostaje przyjęty na oddział z rozpoznaniem depresji. My czytelnicy towarzyszymy mu w całym procesie terapeutycznym i staraniach o odzyskanie dawnego siebie.

Niestety mężczyzna nie może w pełni skupić się na tym, aby spokojnie zadbać o swoje zdrowie psychiczne, gdyż ktoś ewidentnie chce, aby poniósł odpowiedzialność za nie swoje winy odnośnie do zdarzeń opisanych w pierwszej scenie tej części historii. Wszystko jednoznacznie wskazuje na niego, jako winnego. Nawet wymiar sprawiedliwości nie daje wiary jego niewinności. W takiej sytuacji, po raz kolejny będzie musiał wziąć sprawy w swoje ręce i zawalczyć o oczyszczenie się z wszelkich podejrzeń. Nie będzie to jednak łatwe, gdyż jest wiele osób w tej hermetycznie zamkniętej społeczności, które na małżeństwo Warógów patrzy z niechęcią, a wręcz wrogością. Ireneusz jest w ciągłym niebezpieczeństwie. Ktoś bardzo dosadnie pokazuje, że jego obecność we wsi, a nawet na świecie jest mu bardzo nie na rękę. Rozpoczyna się wyścig z czasem. Jeśli Irek nie odkryje, kto i dlaczego chce mu zaszkodzić, wówczas sam trafi za kratki.

Koniecznie musicie poznać całą prawdę, która na pewno was zaskoczy.

Podczas rozmowy ze znajomą na temat „Klątwy włoskiego orzecha” wyraziła ona zdziwienie, dlaczego autor połączył postać głównego bohatera z problemem depresji. Przecież policjant kojarzony jest z twardym facetem, silnym psychicznie, a tu nagle depresja. Moi kochani ja uważam, że pisarz zrobił bardzo dobrze, sprawiając, że depresja wyciągnęła swoje macki po Ireneusza. Zadał w ten sposób kłam przeświadczeniu, że jest to choroba ludzi słabych i uświadomił czytelnikom, że może ona dotknąć każdego. Jesteśmy tylko ludźmi i każdy z nas ma określoną wytrzymałość na ciosy zadawane nam przez życie. Przygniatani przez traumatyczne doświadczenia życiowe popadamy w poczucie winy, marazm i otępienie. W takiej sytuacji niezbędne jest wsparcie i miłość, tych, którzy nas kochają i chcą dla nas jak najlepiej, a także pomoc specjalistów, którzy pomogą nam przepracować wszystko, co nas dręczy, budzi niepokój i niszczy wewnętrznie, abyśmy mogli na nowo odzyskać chęć do życia. Nie bójmy się o tę pomoc prosić.

Mogę was zapewnić, że Stefan Górawski nie daje ani chwili wytchnienia swoim bohaterom. Do samego końca rzuca im kłody pod nogi, a ujawniona w tej opowieści prawda nigdy nie jest oczywista. Zarówno czytelnik, jak i sam Ireneusz już nie raz przekonali się, że tu nikomu nie można ufać, gdyż pozory mogą mylić. Bądźcie czujni.

Bardzo żałuję, że to już koniec. Dla mnie pył to jeden z najlepszych cykli kryminalno – obyczajowych, jakie miałam okazję czytać, dlatego rozstaję się z nim z żalem. Na pewno jednak kiedyś jeszcze do niego wrócę.

*Fragment tekstu piosenki Zbigniewa Wodeckiego "Lubię wracać tam, gdzie byłem".

Praca policjanta jest wyczerpująca i stresogenna. Pośpiech, by wyjaśnić każdą sprawę jak najszybciej i jak najdokładniej towarzyszy każdego dnia. A gdy policjant przechodzi na emeryturę, choć cieszy się z nowej sytuacji, często ciężko mu się w niej odnaleźć. Z tym będzie musiał się zmierzyć główny bohater, Ireneusz Waróg. Ciężki los Irka. Ktoś próbuje go zabić, los ciągle rzuca mu kłody pod nogi w sferze emocjonalnej, związku a nawet robi zamieszanie w zdrowiu. Pragnie tylko spokoju, ale jak się okazuje nie będzie to prosta droga do jego osiągnięcia. Czeka Was ekscytująca przygoda, naprawdę warta poznania!

„Klątwa orzecha włoskiego” to kryminał z rozbudowaną warstwą obyczajową i psychologiczną. Akcja powieści umieszczona jest w roku 2020, w okresie panującej pandemii COVID-19 i jest niespieszna, co pozwala na analizę psychologicznych aspektów działania sprawców i głównego bohatera. Wątków i opisanych zaburzeń psychicznych jest tu całkiem sporo i są one bardzo sprawnie wplecione w całą treść jak również rzetelnie opisane. Brawo dla Autora za research. Główne zaburzenie, choroba Irka - depresja bardzo mi się podobało, że była opisana z perspektywy mężczyzny. Jego myśli, uczucia, poczucie zagubienia, pobyt w szpitalu psychiatrycznym a przy tym wciąż kochająca wspaniała żona ale także partnerka i przyjaciółka. Miłość, wsparcie, szacunek i wzajemność w ich relacji stawiam za wzór do naśladowania i przyjemnie było mi przebywać w ich towarzystwie.

Miejsce akcji to mała, wiejska, hermetyczna społeczność Jemierzyc, w których wszyscy się znają, a jakby nikt o nikim nic nie wie. Do tego wszystkiego kilka zagadek kryminalnych do rozwiązania, które jednak sam bohater musi rozwiązać, ponieważ policji brak dowodów…. I wątek obyczajowy. Ah, bogaty!. Opisuje relacje w rodzinie patchworkowej, relacje na linii rodzice-dzieci

i relacje w małej społeczności wsi.

Styl i język powieści dystyngowany, dzięki czemu jej odbiór jest bardzo przyjemny. W powieści „Klątwa orzecha włoskiego” wszystko jest spójne: tytuł, okładka, treść, wyjaśnienie tytułu. Widać troskę i dbałość o każdy szczegół i ja bardzo to lubię.

Bardzo podobał mi się pomysł Stefana Górawskiego na powieść, a szczególnie opisanie depresji na przykładzie męskiego bohatera, w dodatku byłego policjanta. Muszę przyznać, że wyszło to naprawdę dobrze i z dużą dozą empatii.

Moje pierwsze spotkanie z twórczością Stefana Górawskiego należy do bardzo udanych.

Sięgnę po wcześniejsze powieści autora.

Serdecznie Wam polecam lekturę „Klątwa orzecha włoskiego”.

Za egzemplarz dziękuję Autorowi Stefanowi Górawskiemu.