Katedra

Bez dwóch zdań było tutaj co czytać. Dodatkowo miałam wrażenie jakby opowieść była stworzona do czytania dla osób niewidzących. Był dialog i później wyjaśnienie co kto robi, bardzo krótkie zresztą. Ktoś mógł wyglądać na strapionego, na znudzonego, lub na takiego komu nie podobało się to, co usłyszał. Najdziwniejsze było to, że podczas tych krótkich opisów czułam kogo narrator darzył sympatią, a kogo nie lubił. Nieraz pojedynczymi słowami podkreślał, że jak zwykle ktoś dramatyzował. Sprawiało to, że nasze odczucia bywały takie same. Ja nigdy nie powiem, że jakaś książka jest zła, bo wiedzy zawiera tutaj multum, tylko prawdopodobnie mnie nie przypadła do gustu. Zbyt wiele było tutaj informacji, bym mogła wszystkie zapamiętać. Czytałam ją przez pięć dni po kilka lub kilkadziesiąt stron i bywały momenty, że mi się podobała jakaś część wydarzeń, ale innym razem nie mogłam jej pojąć. Wyjadacze historii na pewno ją docenią, ale ja jako laik niestety nie potrafię. Są tu lata od 1229, choć słownictwo jest bardziej współczesne. To, co wyczułam na całej linii to bogactwo, którego każdy pragnie i zrobi dla niego wszystko, oraz ogromna duma, by prezentować przed innymi nawet więcej, niż się ma w rzeczywistości.

„Katedra” to debiut literacki scenarzysty filmowego Bena Hopkinsa. Jej historia toczy się na przestrzeni ponad stu lat, od lat 20tych XIII wieku w niemieckim mieście Hagenburg. Tym, co spaja wszystko w całość, jest tytułowa katedra, która właśnie w mieście powstaje – sposób budowy takiego czegoś zdecydowanie różni się od tego, co znamy ze współczesności ;) To jednak jest tło, choć bardzo ciekawe, to przede wszystkim nasza uwaga kieruje się na postacie powieści, które równocześnie są narratorami historii. A mamy tu solidny przegląd grup klasowych: jest rodzina pastucha, który przybył do miasta, wykupił sobie wolność i teraz uczy się zawodu kamieniarza. Jest młody kupiec, który chce rozwijać firmę i szuka odpowiedniej żony. Jest skarbnik miasta, współpracownik biskupa, który zbiera daniny od podległych chłopów, więc dobrze wie, jak wygląda życie w małych wioskach. Jest też Żyd trudniący się lichwą, który przedstawia nam całkiem inną codzienność kierowaną zasadami wyznaczanymi przez wiarę. Czytelnik przygląda się ich losom, które się ze sobą splatają, łączą i dzielą, które obarczone są wielkimi ambicjami i walkami o wpływy, władzę. Tło historyczne nie jest dominujące, ale jest – wspominane są wyprawy krzyżowe, polowanie na heretyków, czy nawiedzające miasto zarazy. Ogólnie to całkiem ciekawa lektura, momentami nasuwająca na myśl skojarzenia z filmami osadzonymi w głębokim średniowieczu, która skłania do refleksji nad losem życia i ambicjami. Trzeba jednak zachować przy niej skupienie, bo czasami ilość nazwisk może przytłoczyć. Nie żałuję, że po nią sięgnęłam, fajnie było przenieść się w tak różne od naszych czasy!

Pierwsza połowa XIII wieku. W Hagenburgu trwa wielka przebudowa katedry, a w jej cieniu tętni życie.

„Katedrę” Hopkinsa przeczytałam z nadzieją, że będzie przeciwwagą dla „Filarów ziemi” Folleta, do których jest notorycznie porównywana. I powiem tak - „Katedra” jest tym, czym „Filary ziemi” chciały być, ale im się nie udało 😉

Najbardziej zachwycił mnie sposób pisania autora. Jeju, jakie to było dobre i takie świeże. Hopkins bowiem pisze w czasie teraźniejszym, raz w pierwszej osobie, a innym razem w trzeciej. Często najpierw opisuje skutki wydarzenia, a dopiero potem samo wydarzenie. Czasem czyni to w czasie przeszłym. Brzmi chaotycznie? Może tak, ale w jego wykonaniu to jest uporządkowane i ma sens.

Sama fabuła jest interesująca, a przy tym wyważona i poprowadzona dość spokojnie. Czasem jednak autor kończy rozdział mocnym momentem. To są krótkie uderzenia, jednozdaniowe i później do tego nie wracamy. Za to opad szczęki pozostaje na długo.

Bardzo też podoba mi się pomysł na szarą eminencję tej powieści. Ciekawa jestem czy dobrze byście obstawili, bo mnie się nie udało i na koniec niemałe zaskoczenie mnie dopadło.

Tytułowa katedra jest w tej powieści klamrą. Idealnie wręcz otwiera i zamyka tę historię. Taki zabieg bardzo doceniam, bo to wcale nie jest ani łatwe, ani oczywiste.

Ogromną zaletą tej powieści jest podejście do religii. Tutaj żadna nie jest lepsza czy gorsza. One po prostu są i rządzą się swoimi prawami.

To jest naprawdę świetna powieść historyczna i z całego serducha ją polecam.

est to debiut autorski scenarzysty i reżysera Bena Hopkinsa, którego marzeniem było jednak zostanie pisarzem. Jego pierwsza książka - „Katedra” to powieść napisana z ogromnym rozmachem, która powstawała przez wiele lat.

Autor przenosi czytelnika do XII - wiecznego do Hagenburga, gdzie trwa przebudowa imponującej katedry. Prace przy tej monumentalnej budowli wymagają ogromnych nakładów pieniężnych, o które musi zadbać skarbnik tutejszego biskupstwa - Eugenius von Zabern.

W tym samym czasie do Hagenburga przybywa młody pasterz Rettich Schäffer, który postanowił udać się bezpośrednio do biskupa z zaskakującą prośbą. Nie udaje mu się spotkać z nim osobiście, ale zainteresował on swoją osobą i niecodzienną prośbą jego skarbnika. Eugenius von Zabern udzielił bystremu pasterzowi kilku cennych rad, miały one wpływ na całe jego życie oraz życie jego brata i siostry. Rodzeństwo postanowiło związać swoją przyszłość z Hagenburgiem, znajdują tu zatrudnienie, a Rettich Schäffer zostaje jednym z budowniczych katedry.

Oprócz przedstawicieli najwyższych władz kościelnych, rodzeństwa Schäffer i skarbnika, autor ukazuje czytelnikom całą gamę postaci, przez co doskonale pokazany jest przekrój ówczesnego społeczeństwa - od szlachetnie urodzonych (np. baron von Kronthal zakochany w córce heretyka), możnych, kupców, przedstawicieli społeczności żydowskiej, aż po ludność najuboższą, zapożyczającą się u chciwych Żydów, czy żebraków proszących o jałmużnę pod katedrą wznoszoną za niewyobrażalne pieniądze na chwałę Pana.

Książka bogata jest w wiele interesujących wątków opartych na doskonale ukazanym tle historycznym. Czyta się ją z dużym zainteresowaniem, jest ona również ogromną skarbnicą wiedzy o życiu i stosunkach społecznych panujących w średniowieczu. Zaskoczeniem dla czytelnika mogą być opisane niezwykłe brutalne formy walki z herezją oraz kontrast majestatycznej, pięknej pod względem artystycznym i wizualnym oraz kosztownej katedry z obrazem brudnego miasta, śmierdzących rynsztoków, rozprzestrzeniających się w nim chorób oraz niewyobrażalnej biedy. Niezwykle ciekawie opisana jest walka o władzę między Kościołem a możnymi, polityczne intrygi oraz ogromna siła pieniądza, dzięki któremu i dla którego można zrobić właściwie wszystko.

Książka, moim zdaniem, uzyskała rozgłos dzięki negatywnemu ukazaniu działania instytucji Kościoła katolickiego w opisywanym czasie, służącego nie tylko Bogu, ale również mamonie. Ponadto w krytyczny sposób ukazano społeczność żydowską ich działania mające na celu uzyskiwanie jak największych zysków finansowych w prowadzonych interesach, nie bacząc na środki i cierpienie innych.

Według mnie powieść jest nieco za długa, można było opowiedzianą historię przedstawić w nieco krótszej formie, zyskałaby ona szybszą akcję, a przez to przypadłaby do gustu większej liczbie potencjalnych czytelników.

Jest to pozycja idealna dla miłośników średniowiecza pokazanego z jego ciemnej strony, brutalnego i grzesznego, ogarniętego władzą pieniądza.

Ostatnio pomyślałam, że dawno nie czytałam książek, których akcja dzieje się w średniowieczu. I kiedy zobaczyłam „Katedrę” wiedziałam, że muszę ją przeczytać. Klimatem przypomina ona „Filary Ziemi” Kena Foletta. Autor zabiera nas do średniowiecza. Do czasów biedy, niewolnictwa i ciężkiej pracy by poprawić swój los. Do czasów, w których toczyła się walka w władzę pomiędzy kościołem a możnymi.

Hagenburg – to tutaj dokładnie dzieje się akcja książki. Do miasta przybywa Rettich Schaffer, syn pasterze, który po śmierci ojca udaje się po pomoc do biskupa, a następnie rozpoczyna swoją pracę przy przebudowie katedry. Poznajemy również rodzeństwo Retticha, które również miało wielkie marzenia o lepszym życiu.

Książka nie jest tylko o przebudowie katedry i tym ważnym dla ludzi budynku. Opowiada ona los kupców, mistrzów i lokalnej społeczności. Jest to na pewno bardzo klimatyczną lekturą.

Książa chociaż nie należy do cienki to czyta się ją bardzo szybko. Właściwie nie wiem kiedy nagle znalazłam się na ostatniej stronie. I z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że należy ona do tych książek, od których ciężko jest oderwać się. A to za sprawą zarówno lekkiego pióra, jak również wspaniale oddanego średniowiecznego świata. Życie tamtych ludzi, ich ciężką pracę, miłość oraz relację na linii kościół i dworzanie. Jest to powieść wielowątkowa i dostarczająca wiele emocji i przeżyć.

Jeśli lunicie powieści historyczne podobne do „Filarów Ziemi” to bardzo polecam „Katedrę”.