Kanibal

Gdzieś zniknęła mi ta recenzja książki w stercie wszystkich, które mam wystawić, i biję się w pierś, bo to jedna z moich ulubionych serii. Od pierwszego tomu śledzę losy Zuzanny Lewandowskiej, więc dzisiejsza recenzja będzie kontynuacją jej przygód. Krew, śmiech i absurd – oto PRL w wersji kryminalnej. Przed wami recenzja książki „Kanibal” Jacka Ostrowskiego. Kochani, czy wyobrażacie sobie kryminał, który mrozi krew w żyłach, a jednocześnie potrafi rozbawić do łez? Brzmi jak połączenie ognia i wody, prawda? A jednak autor w swojej najnowszej powieści „Kanibal”, wydanej przez Skarpę Warszawską, udowadnia, że taka mieszanka jest nie tylko możliwa, ale i niezwykle wciągająca. Przygotujcie się na podróż w czasie do absurdalnej rzeczywistości PRL-u, gdzie obok grozy czai się humor, a główna bohaterka, niczym superbohaterka w spódnicy (i z papugą na ramieniu), stawia czoła zbrodni. Uwielbiam tę serię całym sercem. Jest jedną z tych serii, do której zawsze warto wrócić. Dla miłośników elektronicznej wersji książki w aplikacji Audioteka dostępny jest audiobook czytany przez wspaniałą Bart, która oddaje fantastyczny klimat tej powieści.

Wracając do książki, akcja rozpoczyna się z prawdziwym hukiem. W kamienicy, w której mieszka przebojowa Zuzanna Lewandowska, wybucha bomba. Ten niespodziewany atak zmusza ją do tymczasowej przeprowadzki do własnej kancelarii adwokackiej. Jednak osobiste problemy to dopiero wierzchołek góry lodowej. W Płocku i jego okolicach zaczynają ginąć kobiety, a odnajdywane są jedynie ich okaleczone ciała. Jednak osobiste problemy to dopiero wierzchołek góry lodowej.

Nie raz wspominałam, że Zuza to kobieta z krwi i kości. Inteligentna, pyskata, z ironicznym poczuciem humoru i słabością do dobrej kawy. To wulkan energii, który nie boi się ubrudzić rąk (dosłownie i w przenośni), by doprowadzić sprawę do końca. Jej nieodłącznymi towarzyszami są pies oraz, co najciekawsze, papuga Zgaga, która często komentuje rzeczywistość w niezwykle trafny i zabawny sposób. To właśnie dialogi Zuzy, jej celne riposty i przekomarzania z innymi postaciami stanowią jeden z najmocniejszych punktów powieści, a jeśli dodamy do tego niezastąpionego kapitana Mariańskiego, otrzymujemy prawdziwy wulkan emocji.

Jeśli nie wiecie, warto wiedzieć, że „Kanibal” to już trzynasty tom przygód adwokatki i jej zwierzyńca. Jeśli nie znacie poprzednich części, autor tak konstruuje fabułę, że bez problemu odnajdziecie się w świecie bohaterki. Każda książka stanowi zamkniętą całość, choć znajomość wcześniejszych tomów z pewnością pozwoli docenić pewne smaczki i nawiązania. Osobiście wolę znać poprzednie części. Co wyróżnia „Kanibala” na tle innych kryminałów? To mistrzowsko odmalowane realia Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Dla młodego czytelnika może to być fascynująca lekcja historii podana w niezwykle przystępnej formie.

Autor z niezwykłym pietyzmem i humorem oddaje absurdy tamtych czasów puste półki w sklepach, wszechobecne kolejki, specyficzny język i mentalność ludzi. To nie jest tylko szare, smutne tło dla kryminalnej intrygi. PRL w tej książce żyje, bawi i stanowi integralną część fabuły. Wyobraź sobie pościg milicyjnym Polonezem, który ledwo zipie, albo przesłuchanie świadka przerywane przez brak kawy w całym mieście. To właśnie takie detale budują niepowtarzalny klimat tej powieści. Jeśli masz ochotę na lekturę, która dostarczy Ci potężnej dawki emocji i dobrej zabawy, a przy okazji pokaże kawałek historii w krzywym zwierciadle, sięgnij po „Kanibala”. Gwarantuję, nie będziesz się nudzić. I kto wie, może tak jak ja, staniesz się fanem przygód Zuzanny Lewandowskiej i jej pierzastego kompana.

Zuzanna Lewandowska wraca w trzynastym tomie z przytupem – i to dosłownie, bo „Kanibal” rozpoczyna się... wybuchem. W kamienicy Zuzy dochodzi do eksplozji i zmuszona jest zamieszkać w kancelarii. Jednak te niedogodności nie zniechęcają jej do wtykania nosa tam, gdzie nie powinna. A jest w co wtykać – w Płocku zaczynają znikać kobiety, a odnalezione później ciała wskazują na coś przerażającego. Morderca nie tylko zabija – on pożera swoje ofiary.

Patolog Ludwicki, znany już z wcześniejszych tomów, nie owija w bawełnę: to sprawa dla ludzi o mocnych nerwach. A kto ma silniejsze nerwy niż Zuza? Oczywiście nie brakuje jej również humoru, ciętego języka i nietypowego podejścia do śledztwa. W tym tomie towarzyszą jej jak zawsze - Zgaga, Wrzód i Borys, którzy swoimi wybrykami dostarczają atrakcji. Kapitan Mariański i jego nowy podwładny kapral Pietrucha - dostarczą zdrowej dawki humoru. Mało? To nadmienię, że proboszcz popada w tarapaty i kolejny świr na horyzoncie również w prywatnym życiu Zuzy.

Jacek Ostrowski po raz kolejny udowadnia, że potrafi połączyć mocną, trzymającą w napięciu fabułę z humorem i ironią. „Kanibal” to nie tylko thriller z elementami horroru, ale też pełnokrwisty (nomen omen) kryminał, w którym czytelnik do końca nie wie, kto stoi za makabrycznymi zbrodniami.

Mimo mrocznego tematu książkę pochłania się z zaskakującą lekkością – styl autora jest lekki, a dialogi żywe. Idealne połączenie humoru i grozy. Tempo akcji zawrotne i wciągające. Jeśli lubicie zadziorne i wyraziste bohaterki, to Zuzę pokochacie! Tak samo jak bohaterów drugoplanowych, którzy błyszczą jak gwiazdy na niebie.

📣 Dla kogo?

Dla fanów mocnych kryminałów z charakterem, którzy lubią, gdy oprócz dreszczyku emocji pojawia się też uśmiech. Zuza to bohaterka, z którą trudno się nudzić!

Fanom audiobooków polecam tą formę – Ewa Abart jest po prostu genialna! Jej interpretacja dodaje tej historii jeszcze więcej charakteru i emocji. Polecam!

Pogoda, jak późną jesienią. Humory też takie sobie, bo przecież powinno być lato, słońce, wieczory pod chmurką i z książką, a jest wichura, i ulewa. Chociaż książki poprawiają nastrój. Jednak czytając „Kanibala” Jacka Ostrowskiego popłakałam się. Uff. Całe szczęście ze śmiechu, a nie z rozpaczy.

Nic nie zapowiada, że będzie to kryminał ze sporymi elementami komediowymi. Powaga przeplata się ze śmiechem, gag goni gag, a akcja pędzi na złamanie karku. Rzecz dzieje się w czasach PRL-u. Sprawa jest poważna, bo w Płocku grasuje kanibal, który porywa kobiety, a następnie powoli za życia odcina im różne części ciała i je zjada. Brzmi okrutnie i dosyć obrzydliwie, ale jak weźmiecie książkę i zaczniecie czytać, to zrobi się lepiej. Morderstwa są, śledztwo prowadzone przez, nawet nie wiem, jak ich określić, kapitana Mariańskiego i kaprala Pietruchę jest. Śledztwo prywatne Zuzy Lewandowskiej, pani adwokat, której mieszkanie w kamienicy wyleciało w powietrze, też się toczy. Zuza nie ma wyjścia i musi zamieszkać w kancelarii ze swoimi zwierzakami: psem, kotem i mówiącą papugą, i to jak mówiącą.

Nie chcąc psuć Wam smaku tej powieści, nie będę zdradzała, co tam takiego się działo, ale było sporo scen przy czytaniu, których nie mogłam powstrzymać się od głośnego śmiechu, a czytając raporty kapitana Mariańskiego, który z językiem polskim ma tyle wspólnego, co ja z japońskimi robaczkami, ryczałam na dom cały. Kapitan jest wybitnym myślicielem, który jednak zapomina do tego celu używać mózgu.

Niektóre sceny, jak choćby ta, kiedy pies Zuzy znajduje ludzką kość, a kapitan chce go przesłuchać, a potem wymyśla, że psu trzeba dać znowu tę kość do pyska, bo przecież potrzebne jest do raportu zdjęcie, są jak żywcem wyjęte z książek Joanny Chmielewskiej.

To książka dla tych, którzy chcą przeczytać nietypową lekturę. Kryminał, w którym mrożące krew w żyłach sceny przeplatają się ze śmiesznymi. Wszystko w klimacie PRL-u i wielkiej zimy.

To był już kolejny tom przygód Zuzy Lewandowskiej, ale mój pierwszy przeczytany, ale zapewne nie ostatni.

Nie próbujcie czytać w pracy, bo szef Was złapie, jak zaczniecie się głośno śmiać. Nie mówicie, że nie uprzedzałam!