Kamienne drzewo. Niebieski las. Tom 2

Theron wygrał, zdobył Królestwo Inis, został jego władcą. Królowej udało się wysłać statkiem córka oraz przyjaciół do bezpiecznej krainy. Sama pozostała, aby ich chronić.

Jednak Theron nie zamierza na tym zakończyć. Mag już ma dalsze plany, chce rządzić po obu stronach morza, a aby to mogło się stać, musi zdobyć Aher (krainę, w której ukrywa się córka oraz przyjaciele królowej). Jest tylko pewien problem. Nie jest, w stanie samodzielnie rządzić aż, tak wielkim terenem, musi znaleźć sojusznika, komuś zaufać. Czy znajdzie? Czy zdobędzie kolejne krainy? Jak potoczą się losy królowej, jej córki i przyjaciół?

Pierwszy tom miał wady i zalety, jednak ogólnie mi się podobał. Przy drugim mam podobne odczucia. Świat, do którego przenosimy się w książce, jest ciekawy i dość dobrze wykreowany. Zdecydowanym plusem jest fakt, że w książce znajdziemy jego mapkę.

Historia była ciekawa, sprawiała, że chciałam ją poznać w całości. W książce znajdziemy miłość, przyjaźń, walkę dobra ze złem, a także wiele tajemnic. Wątków nadal jest dość dużo, co czasem może lekko przytłaczać.

Bohaterowie pozostali dość ciekawi, dobrze wykreowani. Nadal jest ich naprawdę sporo, jednak ja uważam to za plus książki.

„Kamienne drzewo” to książka, która może nie jest idealna (a przynajmniej w moim odczuciu), jednak na tyle dobra, że warto po nią sięgnąć. Znajdziemy w niej dość ciekawą, niebanalną historię, świat, który można bez problemu sobie wyobrazić i dobrze wykreowanych bohaterów. Polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

"Niebieski las" był moim wakacyjnym odkryciem, który naprawdę zrobił na mnie bardzo dobre wrażenie. Zakończenie pierwszego tomu pozostawiło po sobie naprawdę wiele pytań, dlatego bardzo się cieszę, że miałam okazję przeczytać drugi tom, bo nie tylko ja wyczekiwałam kontynuacji. Uwierzycie mi, że trzymanie języka za zębami w przypadku "Kamiennego drzewa" to jest istna tortura. Autor od samego początku zasypywał mnie niespodziewanymi zwrotami akcji, nigdy nie udało mi się przewidzieć, co tak naprawdę będzie miało miejsce dalej. Kiedy nawet sądziłam, że wszystko jest już przesądzone, autor robił wielkie bum i zostawiał mnie z niedowierzaniem wymalowanym na twarzy. Można powiedzieć, że wyobraźnia autora nie zna granic.

W drugim tomie poznajemy dalsze losy bohaterów z pierwszego tomu. Powiem Wam szczerze, że po objęciu władzy w krainie Inis, słynącej z pięknych koni, przez złego czarodzieja Theriona. Wszystko nabrało jeszcze bardziej mrocznego wyrazu. Okrutność tej postać jest niewyobrażalna. Chociaż doświadczyłam jej już w pierwszym tomie to czyny Theriona, wciąż robią na mnie wrażenie. Postać bardzo przebiegła i przerażająco, która na długo zapadała mi w pamięci, ale tam gdzie zło jest i dobro.

Odetchnęłam z ulgą, kiedy dowiedziałam, że moje ukochane postacie przetrwały bezwzględny atak Theriona. Oczywiście, ich droga nie była usłana różami, bo ponieśli wiele strat i co niektórzy doznali trwałych obrażeń… Z niektórymi przyszło mi się też na dobre pożegnać. I powiem Wam szczerze, że ta świadomość, że już ich więcej nie spotkam bolała najbardziej. Nie mogę powiedzieć, o kogo dokładnie mi chodzi, ale kto czytał ten pewnie się domyśli o kim może być mowa.

Ogromnym atutem książki jest mapa, którą możemy znaleźć na samym początku książki. Dzięki niej, bez problemu możemy zlokalizować położenie naszych bohaterów i zapartym tchem śledzić ich kolejne kroki.

Opisy miejsc i wydarzeń są krótkie i treściwe, jak dla mnie majstersztyk, bo mimo tego, że nie były długie. To i tak moja wyobraźnia miała duże pole do popisu.

Moja ocena 9/10 - cudownie, było wrócić do świata pełnego magii i odkryć razem bohaterami nowe krainy. Nie ukrywam jednak, że Niebieski Las wciąż jest numer jeden, na mojej liście ulubionych miejsc z książek. Dlatego, bardzo ubolewam na tym, że w drugim tomie jest tylko już wspomnieniem, którym nasi bohaterowie noszą w sercu. Polecam Wam pierwszy i drugi tom z całego serca, bo oprócz niespodziewanych zwrotów akcji, magii i humoru. Znajdziecie tutaj niewyobrażalna siłę przyjaźni, miłości i wiary.

,,Niekiedy siła budzi się w tych, po których nikt niczego się nie spodziewa…"

„Kamienne drzewo” to kontynuacja książki ,,Niebieski las”autorstwa Grzegorza Bobina.

Poprzednią część czytałam w zeszłym roku i sprawiła mi ona niemały dylemat. Z jednej strony książka miała w sobie coś, co mnie urzekło, a z drugiej zostawiła po sobie uczucie niedosytu. Z wielką chęcią więc przyjęłam możliwość przeczytania jej kontynuacji, by przekonać się, jakie wzbudzi we mnie uczucia.

Co się okazało?

Niestety początek był dla mnie oporny. Trochę to trwało, zanim się na powrót odnalazłam w fabule i w charakterystyce bohaterów. Postanowiłam być jednak cierpliwa i ostatecznie opłaciło się to.

W tej pozycji bowiem dostałam wszystko to, czego zabrakło mi w poprzedniej części.

Przede wszystkim przedstawiony przez autora świat wydał mi się bardziej opisowy i przystępny dla czytelnika. Wprost przyciągał do siebie magicznym, a zaraz mrocznym klimatem obiecującym nie jedną przygodę pełną wrażeń. Dużym plusem i pomocą w jego odczytaniu była umieszczona na początku książki mapka. Osobiście jestem wielką fanką map, zwłaszcza jeśli autor decyduje się na kreacje własnego świata. Jest to duże ułatwienie dla czytelnika.

Przebieg fabuły także nieco mnie zaskoczył. Dzieje się naprawdę dużo, przez co nie idzie się nudzić. Wątki przyjemnie się ze sobą przeplatają i zgrabnie prowadzą przez całą akcję.

Charakterystyka bohaterów w tomie pierwszym mnie rozczarowała. Tym razem jednak bohaterowie byli bardziej wyraziści i lepiej dopracowani. Moją ulubioną postacią okazał się mroczny mag Theron. Uważam, iż jest to najbardziej intrygująca osobowość z całej książki. Ma w sobie coś takiego tajemniczego i przyciągającego uwagę czytelnika, przez co to właśnie jego postać najbardziej zapada w pamięć.

Inni bohaterowie również mnie urzekli, jednak jeszcze odrobinę im czegoś zabrakło.

Autor ma swój niepowtarzalny styl. Jednym będzie on odpowiadał innym już nie. Ja jestem tak na pograniczu akceptacji. Książka mi się podobała i szczerze uważam, że jest, to dobra fantastyka jednak różni się od tych bardziej popularnych zagranicznych pozycji.

Jeśli więc lubicie fantasy i chcecie przeczytać coś oryginalnego, pozbawionego schematu i odświeżającego to ta książka może przypaść wam do gustu. Może być jednak i tak, że czegoś wam w niej zabraknie.

Zachęcam więc do samodzielnej opinii.

Theron wzrasta w siłę. Jego okrutny plan zakłada podbój innych królestw a Inis staje się tylko przystankiem dla niego. Czy pojawi się ktoś kto go pokona? A może ktoś kto stanie się dla niego sprzymierzeńcem?

Jest to drugi tom trylogii „Niebieski las”. Pierwszy tom bardzo mi się spodobał i czekałam na ciąg dalszy losów głównych bohaterów. Wciągnęłam się w tą historię od pierwszych stron. Książkę czyta się szybko (ma 335 stron). Mamy kilku głównych bohaterów. Wszyscy są bardzo dobrze wykreowani i każdy z nich ma swój własny charakter. Poznajemy dalsze losy bohaterów z pierwszej części oraz pojawiają nam się nowe postacie. Najbardziej polubiłam Rewita, Iwredestebala, Trione oraz dzieci. Oczywiście Ucho dalej jest w moim serduszku. Żeby nie było nudno pojawia się postać czarnego charakteru - Theron. Poniekąd uważam, że jest to jedna z bardziej ciekawych postaci. Dzięki narratorowi trzecioosobowy, dzięki czemu poznajemy losy wszystkich głównych bohaterów, choć niektórych ciężej przez to poznać. Wykreowanie całego świata przedstawionego mi się bardzo podoba. Jest tam magia, która nie raz mnie zadziwiła. W książce znajdziecie to czego mi brakowało w pierwszej części - mapki. Dzięki niej łatwiej było mi zobrazować sobie jak przemieszczają się bohaterowie. W pierwszej jak i drugiej części dzieje się sporo akcji, jednak jest ona utrzymana w dobrym tempie. Dużo się dzieje, ale tak jak są zwroty akcji przyprawiające o szybsze bicie serca tak i są momenty wytchnienia, które wprowadzają pewną równowagę. Na plus myślę, że są krótkie rozdziały, które jak dla mnie łatwiej się czyta od tych przydługawych. Nie było w książce niepotrzebnych opisów, dzięki czemu nie mogliśmy się przynudzić. Czytając towarzyszyły mi uczucia i dużo przemyśleń. Jeżeli chodzi o uczucia to głównie to było napięcie oraz ciekawość co się wydarzy dalej, choć też znalazły się momenty gdzie łezka zakręciła się w oku. Zakończenie sprawiło, że z niecierpliwością czekam na kolejny tom. Jest to książka o sile miłości, przyjaźni oraz poświęceniu. Polecam wam z całego serduszka! 10/10 Ps. Na skrzydełku możecie znaleźć moją polecajkę.