Kamieniarz. Saga kryminalna. Tom 3

Kamieniarz to trzeci tom sagi o Fjällbace. Po świetnej pierwszej i, nieco słabszej w moim odczuciu drugiej, byłam bardzo ciekawa jak ocenię kolejną. Kamieniarz nie przebił niestety Księżniczki z lodu, ale podobał mi się nieco bardziej od Kaznodziei, a więc wracamy chyba na dobre tory.

Tym razem wątek kryminalny dotyczy tajemniczej śmierci kilkuletniej Sary. Ciało dziewczynki zostało odnalezione w morzu, jednak w płucach dziecka wykryto słodką wodę i ślady mydła. Ekipa Patrika Hedströma ma więc do rozwiązania zagadkę zabójstwa. Sprawy nie ułatwia fakt, że dziewczynka była córką bliskich znajomych Patrika i Eriki. Podczas gdy Patrik stara się odnaleźć sprawcę morderstwa małej Sary, Erika usiłuje pogodzić opiekę nad własnym niemowlęciem z udzielaniem wsparcia zrozpaczonej po śmierci córki sąsiadce.

Ta część, oprócz zagadki kryminalnej, ma także mocno rozbudowany wątek obyczajowy. Autorka za pomocą postaci Eriki ukazuje trudy macierzyństwa oraz fakt, że nie zawsze jest ono słodkie i kolorowe. Szczególnie jego początki. To, co dzieje się z Eriką jest niepokojące i nie da się nie zauważyć, jak bardzo jest zmęczona i momentami bezsilna. Nie wiem jak inni, ale ja nie mogłam rozpoznać w niej tej samej postaci, którą była w części pierwszej. Mam nadzieję, że odnajdzie się w macierzyństwie i w kolejnych częściach będzie wychodzić na prostą. Mocno jej kibicuję!

Camila Lackberg okrzyknięta została mistrzynią skandynawskiego kryminału. Czyt-NIK dołącza się do tego głosu. Autorka w swych książkach serwuje nam wiele mocnych wrażeń, które nieustannie elektryzują nasze emocje.

„Kamieniarz” to trzecia część sagi o Fjallbace. To kolejne spotkanie z Patrikiem Hedstromem, który tym razem będzie dążył do poznania prawdy o morderstwie siedmioletniej Sary.

A wszystko zaczyna się pewnego październikowego poranka, gdy rybak Frans Bengtsson łowiąc homary, wyławia z morza ciało dziewczynki. Hedstrom wraz z policjantami z komisariatu w Tanumshede rozpoczynają śledztwo mające na celu rozwiązanie zagadki śmierci siedmiolatki. Wszystko wskazuje na to, że dziewczynka nie utonęła w morzu. Sekcja zwłok wykazała, że w płucach Sary znajdowała się słodka woda oraz mydliny. Zatem wszystko wskazuje, że ktoś, próbując upozorować utonięcie, utopił siedmiolatkę w wannie, a zwłoki podrzucił do morza.

Śledczy zadają sobie pytania. Kto zabił dziecko? Komu zależało na jej śmierci? Dla kogo dziewczynka była niewygodna? A może była świadkiem?

Jak się okazuje matką dziewczynki jest przyjaciółką Eriki, partnerka Patrika. Muszę przyznać, że funkcjonariusz uczestniczy w jednej z najtrudniejszych spraw w swej policyjnej karierze. A każdy miłośnik powieści kryminalnych nie będzie mógł wymazać jej z pamięci.

Camila Lackberg zadbała nie tylko o kryminalną stronę powieści. Również wątki obyczajowe potęgują naszą chęć poznania dalszych losów Patrika i Eriki, którzy stawiają swe pierwsze kroki w roli rodziców. Równocześnie poznajemy także historię sprzed sześćdziesięciu lat. Autorka doskonale połączyła te wątki. A finał „Kamieniarza” zaskoczy każdego. Nawet najbardziej doświadczonych wróżbitów, którzy potrafią czytać z ręki. Zapewniam ich, że zakończenia nie zdołają wyczytać już z pierwszych stron, gdyż końcowe strony powieści to prawdziwe WOW! Zresztą „Kamieniarz” to kawał solidnego kryminału oraz powieści obyczajowej.

Camila Lackberg doskonale dawkuje emocje, które jeszcze długo gotowały moją czytelniczą krew. Zatem, aby utrzymać tę temperaturę wrzenia zabieram się za lekturę kolejnej części pt. „Ofiara losu” którą zrecenzuję Wam w przyszłym miesiącu.

Saga o Fjallbace autorstwa Camili Lackberg sygnowana jest wydawniczym znakiem jakości Wydawnictwa Czarna Owca [Adres usunięty]

[Adres usunięty]

To już moje kolejne spotkanie z C Lackberg i powrót do Fjallbaki.

Tym razem morderstwo nad którym pracuje Patrik, dotyczy siedmioletniej dziewczynki, Sary.Równolegle z akcją w teraźniejszości, możemy śledzić losy samolubnej i rozpuszczonej Agnes, która ponad 60 lat wcześniej wpłynęła na wydarzenia mające miejsce w Fjallbace w teraźniejszości.

Jak zwykle Camilla Lackberg mnie nie zawiodła i otrzymałam dobry kryminał a do tego świetną powieść obyczajową przedstawiającą szwedzką prowincję i jej mieszkańców wraz z ich czasami nietypowymi zwyczajami.Wiele się tu dzieje, wiele jest dramatów, wiele łez i wiele krzyków. Każdy zdaje się mieć jakieś tajemnice i winy, które wloką się cieniem, krok za krokiem, za właścicielem. Camilla Läckberg robi to, co wychodzi jej najlepiej – wnika w głąb psychiki bohaterów, nie dzieląc ich na ważniejszych i pobocznych.

Nie jestem wielką fanką kryminałów, bywam co do nich bardzo wybredna. Natomiast cykl Läckberg bardzo przypadł mi do gustu. Po trzecim tomie nadal mam ochotę na więcej i z pewnością w najbliższym czasie sięgnę po kolejną część.

Jeśli chodzi o aspekty związane z językiem czy stylem, nie mam co się rozpisywać kolejny raz, bo była o tym mowa już w recenzji tomu pierwszego, a na chwilę obecną nic się nie zmieniło. Autorka pisze na tym samym poziomie; nie mam żadnej uwagi, co do języka, jakim się posługuje, gdyż jest ON bardzo przystępny dla czytelnika, tak samo styl. Zdania nie są długie, jedynie proste w odbiorze.

Przechodząc do samego Kamieniarza, muszę przyznać, że ten tom okazał się naprawdę nieprzewidywalny. Do samego końca nie wiedziałam, kto jest winien zbrodni. Może kiedy będę już bardziej doświadczona jeśli chodzi o kryminały, będę mogła lepiej rozstrzygać zagadki. Na razie nie wychodzi mi to zbyt dobrze, więc w sumie mogę się z tego cieszyć, zaskoczenie na koniec jest tym większe.

Co prawda nie pierwszy raz pojawiają się retrospekcje w książkach Läckberg, natomiast w tej pozycji spodobały mi się one najbardziej, o ile w dalszych tomach nie spotkam lepszych. Zostały one bardzo wyraziście nakreślone jak również szczegółowo. Zdecydowanie jeden z lepszych elementów tej powieści.

Kolejnym plusem są opisy przeżyć bohaterów, uwielbiam poznawać myśli i punkty widzenia postaci, analizować je - coś wspaniałego. Także one są szczegółowe, emocje postaci wyzierają z kart, dlatego sądzę, że książka jest dość prosta w odbiorze, ale posiada w sobie także pewną subtelność.

Kryminał wymieszany z wątkami obyczajowymi to moim zdaniem najlepsze połączenie. Spotkamy tu sceny budzące grozę, ale także takie, które mogą pobudzić czytelnika do refleksji, ponieważ autorka po mistrzowsku przedstawia zwykłe i codziennie ludzkie problemy, które są dosyć skomplikowane i trudne do rozwiązania.

Jeśli nadal zastanawiacie się, czy Kamieniarz jest wart przeczytania, to oficjalnie potwierdzę, iż jest. Już nie mogę się doczekać sięgnięcia po kolejny tom. Oczywiście żywię nadzieję, że mnie nie zawiedzie.

Recenzja pochodzi z bloga osobliwe-[Adres usunięty]

Super seria kryminalow. Czyta sie bardzo szybko. Polecam