Kamfora

[Adres usunięty]

Kamfora to między innymi płyn do balsamowania, ale w postaci maści stosowana jest w medycynie, jako lek rozgrzewający do użytku zewnętrznego. Jednak w tym przypadku Kamfora to lek rozgrzewający do użytku wewnętrznego. Bo jak często używamy wewnętrznej wiedzy do zewnętrznych celów? Czy znacie mowę niewerbalną, jej zasady i sposoby wykorzystania? Czy potraficie rozpoznać, kto i kiedy kłamie? Czy mowa ciała jest Wam dobrze znana i często używana? Bardzo często nieświadomie wysyłamy sygnały naszych prawdziwych emocji. Tym razem jednak mamy podpowiedź od Małgorzaty Łatki jak odczytywać emocje innych ludzi. Jej druga powieść, a pierwszy kryminał zaprasza do mrocznego Krakowa, w którym tylko specjalista od mowy ciała jest w stanie doprowadzić komisarza do nieuchwytnego i niezwykle niebezpiecznego mordercy.

[Adres usunięty]

Komisarz Jakub Zagórki, który jest bardzo dobrze ocenianym śledczym dostaje nową sprawę. Jego dokładność i zaangażowanie w pracę mają być jedynym ratunkiem na schwytanie seryjnego zabójcy, który kaleczy swoje ofiary. Jednak w chwili zaginięcia kolejnej kobiety przełożona komisarza nakazuje mu podjęcie współpracy z specjalistką od mowy ciała Leną Zamojską. Lena po rozmowie wie, że nie uda się nawiązać współpracy, gdyż komisarz jest pesymistycznie nastawiony, a jego ciało wysyła jednoznaczne sygnały, które potwierdzają opinię specjalistki. Czy mimo tego ich współpraca będzie możliwa dla dobra śledztwa? Tak, mimo niezbyt udanego początku i faktu, że Lena mająca przykre doświadczenia z przeszłości obawia się nawiązania współpracy z policją. Problemy w życiu osobistym, których absolutnie się nie spodziewa, dodatkowo komplikują sytuację. Paradoksalnie właśnie te wydarzenia stają się motorem do podjęcia działania. W trakcie pracy nad profilem zabójcy dochodzi do przełomu. Czy tajemniczy portal randkowy jest współwinny dokonanych zbrodni? Czy Lena i Jakub rozwiążą zagadkę? Czy jej nietypowy i podstępny plan uchroni kolejne kobiety przed Kamforą?

Ile prawdy mówicie o sobie, gdy poznajecie kogoś nowego? W dobie Internetu przecież można wiele rzeczy ukryć, czy sfałszować. Autorka wprowadza czytelnika w świat, w którym mowa niewerbalna stanowi główny wątek, zaraz obok kryminalnych poszukiwań mordercy. Stopniowane emocje budzą w czytelniku strach, jaki wpływ może mieć w codziennym życiu znajomość psychologii. Przecież na studiach są zajęcia poświęcone takiej tematyce, ale czy zasada: zakuć, zdać, zapomnieć nadal obowiązuje? A może w życiu prywatnym jednak korzystamy ze zdobytej wiedzy, celem osiągnięcia korzyści?

Małgorzata Łatka zbudowała fabułę, w której tak naprawdę nie interesuje nas, kto jest zabójcą. Wiadomo, sięgając po kryminał tego właśnie chcemy. Jednak Lena i Jakub to bohaterowie po przejściach, a ich relacje są napięte i skomplikowane. Mimo to nawiązuje się pomiędzy nimi relacja, która początkowo oznacza akceptację działań drugiego, z każdym rozdziałem pogłębia się ukazując czytelnikowi wzajemne zrozumienie, a nawet podziw dla stylu pracy partnera. Nie sposób oprzeć się wrażeniu, że budowanie emocji nie tylko w fabule kryminału, który moim zdaniem jest naprawdę doskonały, ale przede wszystkim pomiędzy parą śledczych, posłuży autorce do stworzenia kolejnego dzieła. Z całą odpowiedzialnością mogę powiedzieć, że z chwilą przeczytania KAMFORY z niecierpliwością oczekuję informacji o kolejnej publikacji Małgorzaty Łatki. W tajemnicy przyznam się, że zabrakło mi cierpliwości na długie oczekiwanie i z niezwykle sympatycznej rozmowie z autorką, otrzymałam zapewnienie, że losy bohaterów Kamfory będą kontynuowane, a kolejna publikacja ukaże się jeszcze w tym roku. Czekam z niecierpliwością…

Książek fabularnych z wątkiem mowy ciała pewnie na rynku znalazłoby się kilka. Małgorzata Łatka poszła jednak krok dalej i ten temat stał się główną linią fabularną jej ,,Kamfory".

W Krakowie dochodzi do serii morderstw. Sprawca jest nieuchwytny. Z-ca komendanta zaczyna się niecierpliwić, bo mimo starań policjantów śledztwo nie rusza się do przodu. Dodatkowo media nadają mordercy pseudonim Kamfora. Policja decyduje się na ostateczny krok - postanawia zaprosić do współpracy osobę specjalizującą się w mowie ciała. Czy dzięki Lenie Zamojskiej śledztwo posunie się do przodu?

Z książką wiązałam bardzo duże nadzieje. Nie mogłam doczekać się chwili, gdy w końcu będę mogła wypożyczyć ją z biblioteki. Choć musiałam na nią dość długo czekać, do lektury przystąpiłam z niesłabnącym od kilku miesięcy entuzjazmem. Mimo tego, że powieść czyta się przyjemnie, czegoś mi w niej zabrakło.

Język jest bardzo prosty, prowadzenie narracji z kilku perspektyw także daje zaskakujący efekt. Szczególnie podobały mi się wtrącenia dotyczące przemyśleń mordercy, czy jednej z porwanych kobiet. Niestety, było tego dla mnie trochę za mało. W książce pojawia się kilka mrożących krew w żyłach sytuacji, jednak nie poczułam dreszczyku emocji. Zakończenie też trochę mnie zawiodło.

Odnoszę także wrażenie, że Małgorzata Łatka starała się w swojej najnowszej pozycji zawrzeć wszystkie nieszczęścia świata - włamanie, popełnienie niewybaczalnego błędu w pracy, porwanie i jeszcze kilka innych. Nie sposób wciąż czytać o kolejnych sprawach, które męczą ludzi w XXI wieku. Trochę za dużo się tego nagromadziło na kartach tej publikacji.

Do gustu przypadła mi za to postać głównych bohaterów. Jakub Zagórski skrywa jakąś tajemnicę, z pozoru wydaje się twardy, nie dopuszczający do głosu żadnych nagłych emocji. Lena Zamojska w Stanach przeżyła coś strasznego, z czym nie może się pogodzić. Z czasem dowiadujemy się o co chodzi. Odnośnie osoby Leny, to byłam też zawiedziona tym co stało się dopiero w połowie książki, a czytelnik mógł się domyślić tego faktu już na początku lektury.

,,Kamfora" to pozycja w całości oparta na mowie ciała. Widać, że autorka starała się, by powieść wyszła dobrze. Niestety, jeszcze czegoś w niej brakuje. Mam nadzieję, że dalsze tomy będą już lepiej skonstruowane i bardziej wciągające. Nie jest to zła lektura, ale liczyłam na jakieś wielkie wow.

Kamfora to udany kryminał z duży potencjałem na kontynuację, która mam nadzieję już się pisze. Autorka może nie pogłębia swoich bohaterów, niezbyt mocno zarysowuje podłoże psychologiczne ich zachowań, ale książka czyta się dobrze, pojawia się kilka zaskoczeń, nawet dla wyrobionego czytelnika.

Przyznam się szczerze, że przez moment wątpiłem w to, czy cały ten pomysł z czytaniem ludzi po drobnych zmianach w ich zachowaniu ma sens, ale okazało się, że taka gałąź nauki istnieje naprawdę, a jej twórcy można przeczytać na przykład w Wikipedii.

W Krakowie grasuje seryjny morderca. Spod jego ręki zginęły już trzy kobiety, których ciała porzucił w miejskich parkach. Mężczyzna po zbrodni znika jak tytułowa kamfora, nie pozostawiając po sobie śladów. Dlatego policja planuje na niego zasadzkę, której morderca nie będzie w stanie przewidzieć...

Największą zaletą Kamfory jest wiedza, której wzrost mogłam zauważyć dzięki przygotowanym przez Wydawnictwo Czwarta Strona testom. Na te same pytania musiałam odpowiedzieć przed lekturą, a następnie po niej. Dzięki temu wiem, że sporo się nauczyłam o mowie ciała i emocjach człowieka. Plusem jest również wciągająca fabuła i ciekawi bohaterowie, z którymi łatwo się zaprzyjaźnić. Moi ulubieńcy, to komisarz oraz specjalistka od mowy ciała, Lena.

Książkę czyta się ekspresowo, ale część faktów jest moim zdaniem mało prawdopodobnych. Skoro bowiem zginęły już trzy kobiety, to policja na pewno przejrzałaby dokładnie ich komputery i dowiedziała się o korespondencji z mordercą, a nawet może miałaby na niego jakiś namiar. Tego typu niedociągnięć jest tutaj więcej i większość z nich robi z policjantów imbecyli. Parę rzeczy wymaga zatem dopracowania, w tym postać mordercy, jego motywy i sposób działania. Lubię wiedzieć zbrodnię oczami przestępcy i próbować zrozumieć jego postępowanie. Zmieniłabym również zakończenie książki, które przyszło stanowczo zbyt szybko! Autorka jednak świadomie pozostawia czytelników z niedosytem, gdyż już planuje drugą część przygód Leny.

Jestem pewna, że ta książka wciągnie wszystkich wielbicieli kryminałów i thrillerów. Cieszę się, że dałam autorce szansę, bo choć nie jest idealnie, to podczas lektury naprawdę dobrze się bawiłam, a chyba to jest najważniejsze, prawda? Czekam zatem niecierpliwie na kolejną część przygód Leny, by pogłębić swoją wiedzę o mowie ciała i jednocześnie świetnie się bawić.

Na firmamencie polskiej powieści kryminalnej błyszczy nowe nazwisko i można z dumą ustawić je obok Miłoszewskiego, Mroza i Bondy - to Małgorzata Łatka. I zapamiętajcie je, bo będzie o niej głośno. Jej bohaterowie, specjalistka mowy ciała Lena Zamojska i komisarz Jakub Zagórski to również duet godny uwagi.

W centrum Krakowa dochodzi do serii wstrząsających zabójstw młodych kobiet. Cechuje je podobny wygląd, stan niezależnej singielki i... status na portalu randkowym. Najpierw znikają bez śladu, aby zostać porzuconymi w krakowskich parkach.

Sprawą zajmuje się komisarz Jakub Zagórski, jednak efektów brak. Spędza mu to sen z oczu, a jego szefowa, Smoczyca, naciska na wyniki. Na jej życzenie, ..i wbrew sobie, spotyka się ze znaną specjalistką mowy ciała, Leną Zamojską, córką znanego sędziego. Nie jest przekonany co do możliwości jej pomocy w śledztwie, jednak kobieta zaskakuje go już na początku,

Później zaczynają współpracować. Lena szkoli policjantkę, która ma wystąpić jako wabik na mordercę. Plan nie wypala i na skutek splotu wielu okoliczności, Lena sama występuje jako smakowity kąsek dla Kamfory. Ten chwyta przynętę, ale okazuje się bardzo sprytny. Czy sprytniejszy od policji??? Przeczytajcie sami!

"Kamfora" to znakomity thriller, pod każdym względem. Bardzo oryginalny, świetnie napisany i intrygujący. Ma swój niepowtarzalny klimat i bardzo ciekawą tematykę. Kwestie związane z mową ciała i odczytywaniem znaków, które mimowolnie przekazujemy, okazuje się szalenie interesującym tematem. A połączenie tego z wątkiem kryminalnym dało naprawdę zaskakujące efekty. Jeśli do tego dodacie świetne kreacje bohaterów, Leny i Jakuba, powieść nabiera głębi, a całość daje zaskakujące efekty.

Ja byłam zaciekawiona i pod ogromnym wrażeniem Małgorzaty Łatki - ona naprawdę potrafi rewelacyjnie pisać, a ze swego pomysłu wycisnęła ostatnie soki. Jestem przekonana, że o tej autorce jeszcze nie raz usłyszymy, a ja już wypatruję kolejnych tomów opowieści o duecie Zagórski&Zamojska.

Polecam serdecznie - nie zawiedziecie się!

[Adres usunięty]