Dwór Apodyktusa. Kajtek i Koko w kosmosie. Tom 6

Kajtek i Koko w Kosmosie: Dwór Apodyktusa to szósta i przedostatnia część wspaniałej komiksowej rodzimej serii. Decyzja wydania przez Egmont pełnej pierwszej kolorowej edycji najdłuższego polskiego komiksu to przysłowiowy strzał w dziesiątkę. Dzięki temu każdy stary miłośnik twórczości Janusza Christy mógł przypomnieć sobie swoje lata młodości, a i nowe pokolenia mogły zapoznać się z prawdziwą rodzimą „klasyką”.

Dwójka głównych bohaterów Kajtek i Koko to uczestnicy eksperymentu profesora Kosmosika. Mocno ekscentryczny naukowiec wysłał ich do gwiazdozbioru Oriona, gdzie trafili oni do świata przypominającego technologicznie nasze średniowiecze. Liczne wydarzenia zmusiły dwójkę podróżników do dostania się na tytułowy dwór. Dzięki swojej niesamowitej perswazji „przekonują” oni namiestnika, aby wprowadził ich na zamek. Przedostanie się przez frontową bramę to jedynie początek ich przygody. Poznają oni mocno skomplikowaną hierarchię władzy, gdzie każdy siedzący „szczebel wyżej” pogardza resztą, trafią do zamkowych lochów, przeprowadzą brawurową ucieczkę i wyruszą w ekscytujący „rejs” w doborowym towarzystwie. Wszystko to powoli będzie zbliżać ich do końca przygody i powrotu na swoją planetę.

Janusz Christa jak na prawdziwego mistrza komiksu przystało, potrafił w swoich dziełach mocno zabawić czytelnika. Tworzone przez niego historie z pozoru opierały się na prostych elementach, miały w sobie jednak pewną wyrazistą głębię. Nie inaczej jest w przypadku tego albumu, gdzie oddając się lekturze kolejnych stron, historia kilkukrotnie nas naprawdę mile zaskoczy. Nie zabrakło tutaj również sporej dawki czarnego humoru, który jest przecież znakiem rozpoznawczym dzieł artysty. Warstwa humorystyczna przygotowana jest w taki sposób, że rozbawi każdego czytelnika (niezależnie od wieku), jednak pewne jej smaczki najbardziej docenią osoby mające już trochę lat na karku.

Jeśli chodzi o oprawę graficzną, to trudno nie być powtarzalnym przy każdej pojawiającej się recenzji kolejnej części serii. Rysunki mistrza są po prostu rewelacyjne i prawie niemożliwe jest doszukanie się w nich jakikolwiek wad. Na każdej planszy widać tutaj cartoonowy styl, wyraźnie dojrzałego twórczo artysty, który dba o każdy najdrobniejszy detal. W przypadku tego „kolorowego” wydania serii wielkie słowa uznania należą się również Arkadiuszowi Salamońskiemu, odpowiedzialnemu za paletę barw, która została naprawdę bardzo dobrze dobrana.

Album Kajtek i Koko w Kosmosie: Dwór Apodyktusa tak jak i cała seria to dzieło niezwykłe zapewniające masę doskonałej rozrywki każdemu pokoleniu. Jest to prawdziwa komiksowa klasyka, z którą po prostu należy się zapoznać (jeśli jeszcze ktoś tego nie zrobił).

W kwietniu minęły 52 lata, od czasu kiedy to Kajtek i Koko zagościli na łamach”Głosu Wybrzeża”. Najdłuższy komiks polski, stawiany za wzór, a to za sprawą nowatorskiego, jak na tamte czasy przedstawienia niektórych przygód, w których przyszłość, przeszłość i teraźniejszość spotykały się ze sobą. Najsłynniejsza seria to ta dziejąca się w kosmosie. Komiks tak spodobał się czytelnikom, że autor Janusz Christa musiał ciągle wymyślać nowe przygody. Przede mną już szósty zbiorczy tom – noszący tytuł „”Dwór Apodyktusa”.

O komiksie możemy przeczytać, że:

Komiks Janusza Christy w fascynujący sposób opowiada o przygodach tytułowych bohaterów uczestniczących w eksperymencie profesora Kosmosika. Zwariowany naukowiec wysyła ich do gwiazdozbioru Oriona. W trakcie ekspedycji przyjaciele poznają mieszkańców odległych planet i ich zadziwiające zwyczaje, przeżywają niezwykłe i ryzykowne przygody, popadają w liczne tarapaty, ale zawsze pozostają pełnymi humoru i optymizmu chłopakami z Ziemi.

Zdążyłem się przyzwyczaić, że kolejne tomy zaczynają się dokładnie w tym samym miejscu w którym skończył się tom poprzedni. A więc nie mamy żadnego podsumowania tylko kontynuujemy swoją przygody. Uważam że to świetne rozwiązanie. A sama historia jest dokładnie taka sama jak poprzednie. Jest zabawnie, kolorowo, opowieść trzyma w napięciu, świat w którym aktualnie znajdują się nasi przyjaciele przedstawiony jest świetnie. Tylko czytać. Polecam zatem całą serię. W przygotowaniu tom siódmy.

WIELKA KOSMICZNA WŁÓCZĘGA

Przedostatni tom pełnej pierwszej kolorowej edycji najdłuższego polskiego komiksu „Kajtek i Koko w Kosmosie” wreszcie pojawił się na rynku. Z jednej strony szkoda, że to już prawie koniec, tak rewelacyjne jest to bowiem dzieło, z drugiej żal, że jeszcze nie mamy całości. Są w końcu wakacje, a akurat ta przygodowo-fantastyczna opowieść idealnie nadaje się na ten czas. Ale nie zmienia to faktu, że ponadczasowy komiks Christy to jedno z bezwzględnych arcydzieł polskich historii rysunkowych i w której porze roku nie zasiedlibyście do lektury, ani ile wtedy nie mielibyście lat na karku, za każdym razem będziecie autentycznie zachwyceni.

Przygody na planecie, której stopień rozwoju przypomina nasze średniowiecze, trwają. Kajtek i Koko przemocą zmuszają namiestnika, żeby wprowadził ich na dwór. Co jednak ich tam czeka? Od poznawania kolejnych osób na coraz to wyższych stanowiskach, przez uwięzienie w lochach, po ucieczkę, która zmienia się w swoisty rejs – to tylko część wrażeń, przygód i zagrożeń, z jakimi zmierzyć się będą musieli nasi bohaterowie, zanim dotrą do zbliżającego się powoli końca ich kosmicznej włóczęgi…

Polskiego komiksu można nie lubić tak, jak nie lubi się polskiego kina, ja to doskonale rozumiem. Są jednak takie dzieła, które poznać warto niezależnie od prywatnych preferencji. Jak się już na pewno domyślacie, „Kajtek i Koko w kosmosie” zdecydowanie do nich należy. Ja, choć do wielu polskich opowieści obrazkowych podchodzę sceptycznie, uwielbiam niejeden rodzimy komiks: dzieła Michała ‘Śledzia’ Śledzińskiego, Jacka Świdzińskiego, Jana Mazura itd. itd. Nie znalazłem jednak nigdy lepszego komiksu, niż „Kajtek i Koko w kosmosie” właśnie. Co jest w nim takiego wyjątkowego?

Cóż, na pewno mam do niego spory sentyment, ale nie oszukujmy się, są polskie dzieła, które jeszcze mocniej darzę tym uczuciem. Na pewno doceniam także wagę historyczną dzieła Christy i jego znaczenie, jako najdłuższego polskiego komiksu w dziejach, ale to nie powód, by darzyć go uwielbieniem. Znam w końcu mnóstwo kultowych komiksów (weźmy choćby „Kryzys na nieskończonych Ziemiach”, przełomowy, ale nudny album, który bardziej się męczy, niż czyta z radością), jakich nie trawię. Siła „Kajtka i Koka” tkwi w jego wykonaniu. To świetnie napisany, pełen przygód i humoru komiks, który łączy w sobie wszystko to, za co kochamy dzieła Christy: mamy tu zatem zagadki, fantastykę, nawet fantasty, chociaż bardziej należałoby rzec science fantasy. A wszystko to podane w sposób lekki, porywający i niosący ze sobą konkretne przesłanie.

A jak genialnie zilustrowane! Kreska Christy jest typowo cartoonowa, ale dopracowana i pełna detali. Współczesny kolor dobrze ją uzupełnia, a świetne wydanie jeszcze to wszystko tylko podkręca. Całość składa się na rewelacyjny komiks dla czytelników w każdym wieku. Ja ze swej strony polecam bardzo, bardzo gorąco i niecierpliwie czekam na ostatni tom, by raz jeszcze zasiąść do lektury i przeżyć całą przygodę od nowa. Nie wiem, który raz już będę czytał tę historię, ale wiem, że nigdy mi się ona nie znudzi.