Kadziu

Spoko książka. Fajnie jest przeczytać wspomnienia ze swojej drogi sportowej bądź innej kogoś znanego

Najbarwniejszy polski siatkarz ostatnich lat? Bez wątpienia można tak nazwać jedną osobę: Łukasz Kadziewicz! Dla mnie to oczywiście bardzo dobry sportowiec, zasłużony, ale jednocześnie postać z wieloma sprzecznościami i niewątpliwie często pojawiająca się w telewizji (i nie tylko). Bez wątpienia sięgnąłem po jego autobiografię “Kadziu. Siatkówka & Rock’n’Roll”, spodziewają się dostać solidna dawkę wspomnień i niezwykłych przeżyć. Oczywiście Łukasz Kadziewicz nie zawiódł mnie i w tym przypadku.

Osoba, dla której reprezentacja polski w siatkówce nie ma tajemnic. Występował na Igrzyskach Olimpijskich, grał na pozycji środkowego i został dwukrotnym olimpijczykiem oraz wicemistrzem świata w 2006 roku. W tym samym czasie odebrał Złoty Krzyż Zasługi za wybitne osiągnięcia sportowe. Od 2015 roku znajduje się na sportowej “emeryturze”, oficjalnie bowiem zakończył swoją karierę. Jak widać jednak jego osoba wraca, w autobiografii która wchodzi w skład serii “Seria Biblioteka Przeglądu Sportowego”.

Oczywiście poznajemy naszego sportowca z najróżniejszych stron. Opowiada o przeżyciach, upadkach, zwycięstwach i porażkach. Wspomina najlepsze i najgorsze mecze, emocje jakie im towarzyszyły i swoich przyjaciół z boiska. Pisząc książkę, jest dokładnie taki sam jak w życiu, niepokorny. Nie boi się prawdy i otwarcie mówi o tym, jakie sport miał negatywne skutki na jego zdrowie i czy trener rzeczywiście wyłącznie spaja drużynę. Wraca wspomnieniami do czasów młodości, swoich dylematów moralnych i tego, że nigdy nie był pewien co chce naprawdę robić w przyszłości.

Poznajemy Łukasza Kadziewicza zarówno z jego najlepszej, jak i najgorszej strony. Zaczynając od początków kariery w AZS Olsztyn, poprzez igrzyska olimpijskie w Atenach, mistrzostwa świata w Japonii, po ostatnie lata kariery spędzone głównie na ławce rezerwowych z powodu licznych kontuzji. Właśnie i do tych wydarzeń wraca, chociaż nie były dla niego przyjemne. Kontuzja, uraz, rehabilitacja i tak w kółko. Jak dobrze wiemy dla sportowca to nic dobrego, przede wszystkim dobiera mu możliwość rozwoju, ale także podcina skrzydła. Łukasz się nie załamał, ale wiedział wtedy, że nadchodzi powoli koniec jego kariery. Nie boi się opowiadać o rodzinie, często wtrąca prywatne przemyślenia i sytuacje, o których na pewno nikt z fanów nie wiedział.

Dla mnie “Kadziu. Siatkówka & Rock’n’Roll” to próba połączenia dwóch światów piłkarza. Tego, który widzieliśmy w grze i tego pokazywanego wyłącznie prywatnie. Bo oczywiście prawda jest taka, że to, jakim jest człowiekiem prywatnie może być zupełnie innego od jego wizerunku w telewizji. Osoba mająca wiele do powiedzenia, jednocześnie przebojowa i rozważna. Łukasz Kadziewicz proponuje swoją książkę zarówno fanom, jak i całkowitym laikom w dziedzinie sportu. Oprócz świetnego zapisku sportowych zmagań, to również opowieść o prawdziwym życiu, dylematach i problemach, z jakimi boryka się zapewne większość z nas.

Najbarwniejszy polski siatkarz ostatnich lat? Bez wątpienia można tak nazwać jedną osobę: Łukasz Kadziewicz! Dla mnie to oczywiście bardzo dobry sportowiec, zasłużony, ale jednocześnie postać z wieloma sprzecznościami i niewątpliwie często pojawiająca się w telewizji (i nie tylko). Bez wątpienia sięgnąłem po jego autobiografię “Kadziu. Siatkówka & Rock’n’Roll”, spodziewają się dostać solidna dawkę wspomnień i niezwykłych przeżyć. Oczywiście Łukasz Kadziewicz nie zawiódł mnie i w tym przypadku.

Osoba, dla której reprezentacja polski w siatkówce nie ma tajemnic. Występował na Igrzyskach Olimpijskich, grał na pozycji środkowego i został dwukrotnym olimpijczykiem oraz wicemistrzem świata w 2006 roku. W tym samym czasie odebrał Złoty Krzyż Zasługi za wybitne osiągnięcia sportowe. Od 2015 roku znajduje się na sportowej “emeryturze”, oficjalnie bowiem zakończył swoją karierę. Jak widać jednak jego osoba wraca, w autobiografii która wchodzi w skład serii “Seria Biblioteka Przeglądu Sportowego”.

Oczywiście poznajemy naszego sportowca z najróżniejszych stron. Opowiada o przeżyciach, upadkach, zwycięstwach i porażkach. Wspomina najlepsze i najgorsze mecze, emocje jakie im towarzyszyły i swoich przyjaciół z boiska. Pisząc książkę, jest dokładnie taki sam jak w życiu, niepokorny. Nie boi się prawdy i otwarcie mówi o tym, jakie sport miał negatywne skutki na jego zdrowie i czy trener rzeczywiście wyłącznie spaja drużynę. Wraca wspomnieniami do czasów młodości, swoich dylematów moralnych i tego, że nigdy nie był pewien co chce naprawdę robić w przyszłości.

Poznajemy Łukasza Kadziewicza zarówno z jego najlepszej, jak i najgorszej strony. Zaczynając od początków kariery w AZS Olsztyn, poprzez igrzyska olimpijskie w Atenach, mistrzostwa świata w Japonii, po ostatnie lata kariery spędzone głównie na ławce rezerwowych z powodu licznych kontuzji. Właśnie i do tych wydarzeń wraca, chociaż nie były dla niego przyjemne. Kontuzja, uraz, rehabilitacja i tak w kółko. Jak dobrze wiemy dla sportowca to nic dobrego, przede wszystkim dobiera mu możliwość rozwoju, ale także podcina skrzydła. Łukasz się nie załamał, ale wiedział wtedy, że nadchodzi powoli koniec jego kariery. Nie boi się opowiadać o rodzinie, często wtrąca prywatne przemyślenia i sytuacje, o których na pewno nikt z fanów nie wiedział.

Dla mnie “Kadziu. Siatkówka & Rock’n’Roll” to próba połączenia dwóch światów piłkarza. Tego, który widzieliśmy w grze i tego pokazywanego wyłącznie prywatnie. Bo oczywiście prawda jest taka, że to, jakim jest człowiekiem prywatnie może być zupełnie innego od jego wizerunku w telewizji. Osoba mająca wiele do powiedzenia, jednocześnie przebojowa i rozważna. Łukasz Kadziewicz proponuje swoją książkę zarówno fanom, jak i całkowitym laikom w dziedzinie sportu. Oprócz świetnego zapisku sportowych zmagań, to również opowieść o prawdziwym życiu, dylematach i problemach, z jakimi boryka się zapewne większość z nas.