Joga

Jogę praktykuję czasami, maksymalnie ze 2x w miesiącu. Czy pomaga? Na co pomaga? Trudno mi powiedzieć. Zaczęłam niedawno w bardzo stresującym momencie mojego życia dodatkowo obarczona mocno doskwierającymi bólami kręgosłupa. Zaczęłam chodzić na jogę. Jest lepiej. Czy to zasługa jogi? Trudno powiedzieć.

O wiele lepiej znam i bardzo cenię twórczość autora książki. Emmanuel Carrere. To wybitny pisarz, który udowadnia, że nie ilość, nie częstotliwość wydawania książek, a ich jakość, treść się liczą.

To także trudny, nie dal każdego pisarz. Jego książek nie da się czytać w pośpiechu, niecierpliwie przewracając kartki. Robi się to powoli, po kilka stron co jakiś czas, delektując się nimi, myśląc o nich. Przynajmniej ja to tak robiłam z Jogą i innymi pozycjami Carrere.

Joga to powieść o mężczyżnie, po przejściach, który na dziesięć dni odcina się od świata i w specjalnym ośrodku praktykuje jogę, doznaje swoistego oczyszczenia. Niby to opowieść fikcyjna, ale szybko staje się jasne, iż tak naprawdę to opowieść autobiograficzna. Niewątpliwie trudna, skomplikowana, trudna do czytania, ale i do zrozumienia. Podejrzewam, że taki sam jest autor Jogi, nieoczywisty, skomplikowany, trudny, ale i fascynujący.

To na poły powieść, na poły dziennik, autobiografia. Ale chyba najbardziej to swoiste katharsis, terapia oczyszczająca francuskiego intelektualisty. Joga jest tylko pretekstem do ukazania trudnego, zagmatwanego życia autora. Każdy fragment tej książki porusza, wiele szokuje. Mnie jednak najbardziej poruszył opis pobytu w szpitalu psychiatrycznym i walka z bardzo podstępną i rujnującą chorobą, jaką jest depresja.

Carrere pisze ostro, mocno, chyba szczerze. Tak, z pewnością szczerze. Nie potrafię uwierzyć, że ktoś potrafiłby tak mistrzowsko tworzyć fikcję. Jego opowieść sprawia wrażenie niewymuszonej, szczerej relacji, rozmowy, a właściwie monologu przyjaciela. Szokuje, daje materiał do przemyśleń i paliwo dla szarych komórek.

Niewątpliwie nie jest to książka dla wszystkich. To książka dla szukających czegoś więcej, osób z pewnym, raczej sporym bagażem doświadczeń, chcących coś wiedzieć, coś poznać. Niewątpliwie też warto zadać sobie trud i po nią sięgnąć.

Emmanuel Carrère - francuski pisarz, scenarzysta i reżyser. Studiował w Instytucie Nauk Politycznych w Paryżu. Duża część jego twórczości, zarówno fabularnej, jak i dokumentalnej, koncentruje się wokół podstawowych tematów - tożsamości jednostki, rozwoju człowieka, prób dostrzeżenia rzeczywistości lub trwania w iluzji.

„Joga” to powieść autobiograficzna, przedstawiająca losy, myśli i przekonania samego autora. Wyrusza ON na kurs tytułowej jogi, gdzie całe dnie poświęca na medytację, samopoznanie i przebywanie w kompletnej ciszy. Takowe działania mają wywołać wśród wszystkich uczestników dogłębne przemyślenia nad ich życiem. Doprowadza to, iż czytelnik jest w stanie wczuć się w głównego bohatera i razem z nim odbyć kurs. Autor dogłębnie analizuje każdy element swojego życia, prowadzi retrospekcje, w których zatraca się w wydarzeniach z przeszłości, spoglądając na nie z perspektywy kilku lub kilkunastu lat. Szczegółowo opisuje swoją chorobę psychiczną, a także proces jej leczenia.

Książka z pewnością jest ciekawą pozycją, a momentami nawet wzruszającą, ale w mojej ocenie zbrakło jej „tego czegoś”. Nie można zaprzeczyć, że sposób pisania jest przyjemny, język swobodny i codzienny. Czytając ją, czułam jakbym słuchała opowieści znajomego, który wrócił z jakiejś wycieczki i ze szczegółami mi ją opowiada. Wydaje mi się, że nie odpowiadała mi tematyka. Zazwyczaj sięgam po książki fabularyzowane, a nie biograficzne czy autobiograficzne. Zdecydowanie wolę czytać historie fikcyjne niż zagłębiać się w czyjeś prywatne sprawy. Nie zmienia to faktu, iż książkę doceniam. Uważam ją za katharsis – oczyszczenie autora z całego bólu, żalu i natłoku przemyśleń. Nie brak w niej głębokich sentencji, które zmuszają czytelnika do przemyśleń i refleksji.

Julia G.

Szkolny Klub Recenzenta