Jeszcze w zielone gramy

Najlepsza książka jaką przeczytałam od dłuższego czasu. Natknęłam się na nią w bibliotece, ale po przeczytaniu zakupilam egzemplarz, bo na pewno będę wracać choćby do mądrych życiowych cytatów.

Książka tak naprawdę o każdym z nas.

Polecam

Gdy natknęłam się na tytuł książki: „Jeszcze w zielone gramy” pomyślałam o piosence Darii Zawiałow. Byłam zdumiona, gdy zobaczyłam, że przed każdym z rozdziałów widnieje cytat z tejże piosenki!

Ponieważ bardzo ją lubię, wiedziałam, że książka mnie nie zawiedzie. Wręcz przeciwnie – została jedną z moich ulubionych książek i z przyjemnością przeczytam inne pozycje Autorki!

Historia opowiada o problemach z zajściem w ciąże oraz wynikających z nich frustracjach małżeństwa – Edyty i Seweryna. Pomimo silnego pragnienia posiadania potomstwa lekarze stwierdzili, że przez niedopasowanie genetyczne, nie mają żadnych szans na powiększenie rodziny. Seweryn jest prawnikiem, Edyta sławną projektantką mody, jednakże ich majętność, willa, samochody, możliwość zwiedzania świata, nie zastąpi im braku dziecka. Ich małżeństwo jest tylko z pozoru idealne – starania i próby prowadzą do coraz częstszych kłótni, a nawet ucieczki w objęcia innej osoby. Zbyt wiele raniących słów, jeden niewłaściwy krok, który doprowadzi do szeregu konsekwencji wystawi bohaterów na poważną próbę poradzenia sobie z problemami.

Przyznaję, że niejednokrotnie wzruszyłam się podczas czytania tej powieści. Dopełnieniem jej jest wiele cennych cytatów, odwołań do znanych mi muzyków oraz pisarzy. Ponadto Autorka nawiązała w historii do pomocy ludziom w ramach programu Szlachetna Paczka ! Wywołało to u mnie szczególną radość, gdyż sama byłam wolontariuszem w tym programie!

To również spowodowało, że książka zostanie jedną z moich ulubionych pozycji.

Anna H. Niemczynow

"Jeszcze w zielone gramy"

* "Kobiety całe życie muszą grać. Ale gra to nie tylko udawanie. To także zdolność wyobrażenia sobie czegoś, co nie istnieje, ale jest możliwe"

Historia Seweryna i Ewy trafiła w moje serce niczym strzała i przeszła na wylot zostawiając dziurę, lecz ona się wypełnia dzięki tej historii, która daje siłę by walczyć o to co się kocha, co chce się robić i że nikt i nic nie powinno stanąć na drodze.

"Jeszcze w zielone gramy” to bez wątpienia powieść, która właśnie swą wrażliwością dotyka delikatnych strun naszych emocji. Otwiera nasze serca i umysł żeby spojrzeć na wszyskto inaczej, docenić to co mamy, cieszyć się z tego co mamy.

Bohaterowie są wykreowani w bardzo dobry sposób. Możemy poczuć ich emocje, a one grają tutaj główną rolę.

Możemy wyobrazić sobie jak się czuli, postawić się w ich miejscu by pewnych wyborów nie kwestionować, a postarać się zrozumieć.

Opisy o których zawsze wspominam nie miały tutaj dla mnie znaczenia, skupiłam się na tym co się działo, na odebraniu tej książki, na zrozumieniu tego co zostało przedstawione.

Anna H. Niemczynow subtelnie pisze o tematach trudnych. Czyni to w sposób wzruszający. Autorka zadaje również pytania, w sposób nienachalny, lecz dający do myślenia. Tyle pytań na które każde z nas odpowie sobie sam, nie powiem niektóre pytania trafiły w moją duszę.

Autorka porusza tutaj trudne tematy jak adopcje, piecze rodziny zastępczej oraz wiele innych, które są przeplatane z wątkiem głównym. Historia ukazana jest w tak piękny sposób, że ciężko było mi się oderwać, czytałam, czytałam, bo chciałam wiedzieć jak potoczyły się losy bohaterów.

Może przeżyłam całą historię bardziej, ponieważ każdy nosi w sobie tajemnicę, cząstkę tego co stało się kiedyś, coś co zawsze się ujawnia w najmniej odpowiednim momencie, ale w końcu znika, by znowu zaatakować i wyłonić się z ukrycia.

Polecam książkę każdemu naprawdę!

To jest historia, którą warto poznać ❤️

Gdy na obwolucie wyczytałam, że autorka zdecydowała się opisać temat adopcji, byłam dosyć sceptyczna. Bałam się niekończących się wzruszeń, ale też zbyt filozoficznych opisów, za którymi nie przepadam. Wolę, gdy dany temat podjęty jest prosto z mostu- bez kwiecistych mów i nader słodkich dialogów. Kierowałam się nazwiskiem autorki, które znane jest szczególnie pasjonatom polskiej literatury. W swojej biblioteczce oceniłam już niejedną jej powieść, jak też opowiadania zawarte w antologiach. Tym razem także nota będzie dość wysoka, bo nie sądzę, żeby temat był źle opisany.

Zwykle jest tak, że bardzo bogaci ludzie niczym się nie martwią i mają wszystko na wyciągnięcie ręki. Główni bohaterowie, Edyta i Seweryn Lorscy, to małżeństwo z tak zwanej górnej półki. Ona jest cenioną projektantką mody, a ON ma własną kancelarię prawną. Do ich statusu społecznego można dołączyć piękny dom, dwa ekskluzywne samochody. Co jednak z tego, jeśli para nie może mieć dzieci? Wielokrotne próby nie przyniosły efektu, bo, jak sądzi lekarz, Edyta i Seweryn są niekompatybilni pod względem zapłodnienia. Cokolwiek to znaczy, ich próby powiększenia rodziny mogą graniczyć jedynie z cudem- biologia zna przecież różne przypadki… Mija czas, a Edyta szuka ukojenia u swojej najlepszej przyjaciółki, siostry zakonnej o imieniu Nadzieja. Duchowna zajmuje się podopiecznymi domu dziecka i pewnego dnia pani Lorska spotyka się wzrokiem z niejaką Jaśminą Jackowską. Edyta sama była wychowywana przez kogoś innego, natomiast życie ośmiolatki opisane przez pisarkę niejednokrotnie wręcz mnie przeraziło. Sama nie miałam fatalnego dzieciństwa, rodzice mnie kochali i nadal tak jest. W przypadku Jaśminy było wręcz dramatycznie, patologicznie. Czy mała dziewczynka znajdzie w końcu swój ciepły, rodzinny dom? Czy zazna szczęścia? W jaki sposób Edyta i Seweryn będą starać się o dziecko? Tego musicie już dowiedzieć się sami.

Cała procedura adopcyjna nie jest mi znana pod względem prawnym, dlatego nie mogę stwierdzić, czy opisy stworzone przez pisarkę mają miano autentycznych., Niemniej jednak zwróciłam uwagę nie tylko na sam problem adopcji. Momentami irytowała mnie postawa Edyty, ale myślę, że moja reakcja była ściśle zaplanowana przez autorkę. Otóż Edyta to typowy mieszczuch i celebrytka. Kobieta uważa, że wszystko jej się należy, najlepiej tutaj, teraz i natychmiast. Gdy coś jej nie wychodzi, reaguje agresją, a jej mąż ma tego totalnie dosyć i sam ma swoje, niezbyt mądre, sposoby na ucieczkę od żony. Jakie tajemnice ukrywają między sobą państwo Lorscy? Mimo ogromu pieniędzy, nie jest to kryształowy związek. Dlaczego? Zapraszam do lektury.

Dziękuję autorce za dobrą lekturę, dawkę refleksji, jak też możliwość zapoznania się z nowymi terminami. Do tej pory nie wiedziałam, co znaczy zwrot rodzina zaprzyjaźniona. Teraz już wiem. Często podkreśla się też, że nieważne jest to, kto urodził, a kto wychował. Według mnie- jest to najprawdziwsza prawda!

Teraz, po wielu przemyśleniach nad tą książką wiem, że tekst nie jest banalny i przewidywalny. Czytelników zaskoczy niejedna informacja, a już na pewno obrót spraw kończący powieść. Co więcej, niektóre wątki są bardzo, ale to bardzo aktualne i poruszają kontrowersyjne sprawy społeczne. Warto się nad nimi zastanowić.

Mało jest książek takich, jak ta. Z pozoru prosta historia, która wydawać by się mogła czymś rzadkim w naszym społeczeństwie, a jednak boryka się z nią ogrom ludzi. Po prostu tego nie widzimy. Adopcja dziecka jest czymś bardzo trudnym na tle psychicznym i wymaga więcej pracy, niż posiadanie własnego. To właśnie pokazuje w lekturze Anna H. Niemczynow. Nie stara się wcisnąć czytelnikowi ozdobionej kwiatami i polanej miodem baśni o szczęśliwej rodzince i o przyjemnościach, jakie jej się przytrafiają. Rzuca nas w świat obcy, pełen kompromisów, zawiłości i zwyczajnych trudów wychowania dziecka, które, już w tak młodym wieku, niesie na swoich barkach ogromny ciężar. Oswaja nas z wizją nieszczęścia porzucanych i niechcianych pociech, przywołuje uśmiech na usta za każdym razem, gdy coś się uda, gdy głównym bohaterom coś się powiedzie. Chwytająca za serce, ujmująca opowieść. Polecam serdecznie i liczę, że w przyszłości dostaniemy więcej tego typu dzieł, bo to właśnie w codzienności wielu ludzi kryją się najlepsze historie, godne opowiedzenia szerszej publiczności :)