Jeszcze raz

Szczerze to książka mnie rozczarowała.Tyle o niej słyszałam, że postanowiłam i ja przeczytać i dać się oczarować..niestety ksiązka mnie nie porwała.Po pierwsze myslałam ,że historia będzie zupełnie o czymś innym .Zwłaszcza,że część pierwsza "Bez ciebie" skończyła się wielkim zaskoczeniem...jednak nie to mnie rozczarowało.

Ksiązka mnie nudziła prawde mówiąć ostatnie strony już przeskakiwałam ,a ksiązkę męczyłam cały tydzień.

Miałam wrażenie ,że w kólko czytam to samo.Co kilka stron powtarzały sie te same emocje.Za chwilę znów nic nie wnoszące do ksiazki rozmowy osób trzecich itp.Alan główny bohater był wiecznie umęczony tęskotą do kobiety którą nie oszukujmy się nie było jakiegoś wielkiego romansu i miłości opisanej poprzednio.Mam wrażenie nawet ,że napędzała go krzywda ludzka bo tylko na takie kobiety był w stanie zwrócić uwagę. Ksiazka sie wlekła może dla 20 latek jest emocjonujaca ale dla dojrzałej kobiety niezbyt.Nie znalałzłam w tej histori nic mocnego.To takie zataczanie koła ..po to by na koniec w sumie znów zostawić czytelnika w niewiedzy i domysłach.Szkoda czegoś zabrakło.Mimo to polecam bo każdy ma inny gust.A pani Agata jednak z powieści na powieść staję się coraz lepszą pisarką.

Książką "Jeszcze raz" autorka wzbudziła we mnie szereg emocji. Przemierzając ścieżki, jakie przygotowała Agata Przybyłek, czułam niepokój i strach, ponieważ fabuła powieści nie ma nic wspólnego z radością, uśmiechem za to jest pełna bólu, smutku, żalu, poczucia niesprawiedliwości.

Głównym bohaterem powieści jest lekarz - Alan. Pierwsze strony skupiają w sobie jego rozpacz po śmierci ukochanej kobiety, która była dla niego kwintesencją tak na prawdę wszystkiego. Fakt, iż jako lekarz niejednokrotnie zmuszony był pożegnać pacjenta a później druzgocącą informację przekazać rodzinie, nie pomaga w przeżywaniu żałoby. Gdy Katarzyna utraciła swoje życie, mężczyzna nie może się z tym faktem pogodzić. Wciąż widzi ukochaną i to w taki sposób, że możemy, my czytelnicy, pomyśleć, iż jednak nie umarła. Niestety, są to tylko złudzenia. Osobami, które czuwają nad tym, aby Alan w miarę możliwości funkcjonował, są jego przyjaciele, również lekarze. Kiedy nadchodzi moment, kiedy Bruno załamuje ręce i nie ma pojęcia jaki krok powinien wykonać, by pomóc koledze, podejmuje pewną decyzję bez uzgodnienia tego z Alanem, a przecież ta sprawa jego dotyczy. Bruno jest odważny, to trzeba przyznać tylko co z tego wyniknie? Czy coś pozytywnego? Czy wręcz przeciwnie? Musicie doczytać sami.

Agata kocha zbyt mocno. Nie potrafi zrozumieć, że Alan już nie darzy jej uczuciem. To już przeszłość. Jednak jej serce wciąż wyrywa się w stronę ukochanego. Myśli kobiety są skupione na przystojnym lekarzu. Agata jest kobietą mocno poturbowaną przez los. W dzieciństwie doświadczyła wielu krzywd od strony rodziców. Kiedy ścieżki Alana i Agaty splotły się, oboje mieli nadzieję, że "to już na zawsze". Dziewczyna kochała mocniej. Pozwoliła sobie obdarzyć Alana tak wielką miłością, gdyż dostrzegła w nim to "coś". Nie potrafiła się oprzeć. Dała z siebie wszystko. Co otrzymała w zamian? Dlaczego zakochani postanowili pójść w inne strony?

Pomimo, iż "Jeszcze raz" jest kontynuacją tytułu "Bez Ciebie", z powodzeniem można ją czytać bez znajomości pierwszego tomu. Czytelnik bez najmniejszych problemów wejdzie w świat Alana i w urywkach pozna jego przeszłość, co jest wystarczające do poprawnego odbioru treści "Jeszcze raz". Otwierając książkę i czytając pierwsze słowa, od razu wniknęłam w fabułę, dałam się jej ponieść. "Jeszcze raz" pożera się w tempie błyskawicznym. Ten tytuł to przede wszystkim potężna dawka głębokich, prawdziwych uczuć. To lektura, podczas której ściśnięte serce i gardło nie odpuszcza do ostatniego słowa. Opowieść o tym, że można kochać zbyt mocno i nie zawsze spotka się to z pożądanym odbiorem.

Czy miłość ma wyznaczone swoje zasady? Czy jesteśmy w stanie powiedzieć co zrobimy by ratować swoje uczucie? A może nie cofniemy się przed niczym? Przed podobnymi pytaniami stanęła główna bohaterka najnowszej powieści Agaty Przybyłek - Agata, która w imię miłości postanowiła walczyć ile sił.

Agata to postać ciekawa i przypominająca z charakteru każdego z nas. Jest w niej trochę sprzeczności, dobrych i słabych stron, dzięki czemu jej postać jest bardziej wiarygodna. Jednak to sytuacja w jakiej ją poznałam najwięcej mi o niej powiedziała. Agata została odrzucona przez Alana, który zdecydował się pójść inną drogą. Jedna decyzja przekreśliła całe ich życie. Tylko, że dziewczyna postanowiła się nie poddawać i walczyć o to co utraciła. Nie wiedziała ile będzie kosztować odbudowa utraconego zaufania, ale zapomniała w całym tym pędzie, że nie jest jedyną stroną, która ma coś do powiedzenia.

Lubię książki autorki, bo jest w nich życie. To kluczowy punkt wszystkich jej lektur. Doskonale się czuję raz po raz śledząc losy głównych bohaterów, którzy popadają w tarapaty i próbują się z nich wykaraskać na swój sposób. Najbardziej lubię serię Nie zmienił się tylko blond, utrzymaną w klimacie komedii, ale książka "Bez ciebie" o ludzkim dramacie również nie jest mi obojętna. Śledzę rozwój kariery autorki od samego początku i śmiało mogę napisać, że idzie ona dynamicznie na przód. Doskonałym przykładem jest właśnie powyższa lektura, która zbiera w całość wszystkie te pozytywne aspekty literatury pani Przybyłek - wiarygodność, lekkość, poczucie zrozumienia i jedności z bohaterami.

Akcja powieści biegnie dwutorowo - mamy relację Alana oraz Agaty. To jeden z moich ulubionych zabiegów literackich, bo mogę być w dwóch miejscach na raz. Stając po stronie Alana i Agaty zrozumiałam co siedzi im w głowach oraz jakimi decyzjami kierowali się w całej tej sytuacji. Autorka w bardzo prosty sposób rozłożyła psychologię tych postaci na relację w fabule, więc mogłam czytać w nich jak w otwartej księdze i czerpać ile tylko chciałam. Przez co starałam się kibicować tej dwójce, choć nie było to łatwe, bo Agata potrafiła pokazać się z różnych stron.

Życiowa i dobitna - tak mogłabym określić najnowszą książkę autorki. Przyznaję, że czuję się najbardziej zaskoczona zakończeniem, bo takiego obrotu sprawy absolutnie się nie spodziewałam. Wiem jednak na co stać autorkę i cieszę się, że także tym razem nie spoczęła na laurach. Zaserwowała mi barwny obraz życia dwójki różnych od siebie bohaterów, którzy na świat patrząc z innej perspektywy. A jednak coś ich łączy, choć pytanie brzmi czy ta nić czasami nie jest czystą imaginacją. Gra pozorów i ludzkich charakterów wychodzi tutaj na pierwszy plan i zabiera czytelnika w nieoczywistą podróż po powieści obyczajowo-romantycznej, choć właściwie bez tego romantyzmu w tle. Według mnie - powieść bardzo dobra.

Życie jest okrutne i przewrotne… Coś, co uważamy za normalne i stałe, może nagle zniknąć na zawsze! Czasem tracimy pracę, przyjaźń, miłość, a czasem zdrowie lub rodzinę. Właśnie o takich niespodziewanych stratach opowiada nam Agata Przybyłek.

Akcję poznajemy z dwóch perspektyw: Alana, próbującego się pozbierać po stracie ukochanej oraz Agaty, która chce odzyskać miłość Alana. Jak wiadomo, relacje międzyludzkie potrafią być zdrowo pokręcone i właśnie tak jest w tym przypadku. Bohaterowie spotykają się ze sobą dopiero w połowie książki, ale dzięki temu lepiej poznajemy traumatyczną przeszłość Agaty i uczucia Alana. Bohaterowie są wiarygodni i na tyle sympatyczni, że z przyjemnością śledziłam ich poczynania. Agatę co prawda miałam ochotę rozszarpać, ale przecież nie wszystkie postacie trzeba kochać, prawda? Wyraźnie widać również to, że autorka popracowała nad językiem i stylem. Z książki na książkę czyta się ją coraz lżej, chociaż tematy są cięższe i głębiej zapadające w serce. Musicie sami przyznać, że nie jest to łatwa sztuka!

Żeby nie było tak kolorowo muszę Wam powiedzieć, że trochę za szybko się wszystko działo. Brakowało mi dokładniejszych opisów relacji bohaterów. Poznawanie się na nowo Agaty i Alana przebiegło błyskawicznie i zakończyło się w taki sposób, że wzrosło mi ciśnienie. Tego typu zakończeniom książek mówię zdecydowane NIE! Nie mogę Wam tego uargumentować, bo domyślilibyście się fabuły… Jestem jednak pewna, że część czytelników będzie zadowolona z takiego obrotu spraw.

Było o wadach, teraz największa zaleta! Ta książka ma w sobie wiele prawdy, brudów, które spotykamy w życiu, błędów, bólu i nieszczęść. Wydaje mi się, że Jeszcze raz trochę odczarowuje cukierkowość większości książek, które ukazują się ostatnio na rynku. Ludzie z natury są samolubni i nie jest to wspomniany w książce zdrowy egoizm, lecz zaraźliwy mamtowdupizm. Przykre, ale prawdziwe! Można więc śmiało powiedzieć, że książka jest pełna emocji, zarówno pozytywnych jak i negatywnych. Czytając ją, można docenić swoją codzienność i odkryć, jak wiele znaczy wsparcie innych ludzi, zwłaszcza w trudnych chwilach i jak bardzo trzeba umieć liczyć na siebie i własne umiejętności.

Agata Przybyłek z każdą książką pisze coraz lepiej. Tym razem podpuszcza czytelnika i to parokrotnie, zmuszając go do wysuwania błędnych wniosków. Wyraźnie widać, że autorka czuje się dobrze w tym, co robi i sprawia jej to przyjemność. Wplata przy tym w fabułę sporo wiedzy psychologicznej, na przykład o etapach żałoby, traumie, przemocy domowej. Niezaprzeczalnie jest to najlepsza książka Agaty Przybyłek - dojrzała, refleksyjna i wciągająca już od pierwszych stron.

"Jeszcze raz" to drugi tom serii, jednak w tej części skupiamy się głównie na Alanie i jego byłej dziewczynie Agacie. Historia o stracie, radzeniu sobie z żałobą, próbie poukładania wszystkiego na nowo. O tym jak ważne jest, aby potrafić walczyć o własne szczęście. Jak cenne są wszystkie, nawet najbardziej proste gesty, które świadczą o tym, że nam zależy. Jak trudno pogodzić się z odejściem kogoś, kto w krótkim czasie zaczął dla nas znaczyć więcej niż początkowo zakładaliśmy. Alan próbuje pozbierać się po śmierci Katarzyny. Kobiety, która wkradła się do jego serca i na stałe się w nim rozgościła. Agata mimo trudnego dzieciństwa i wciąż prześladujących ją demonów pokochała Alana. Para niestety się rozstała, jednak nie znaczy to, że kobieta przestała coś czuć do bohatera, a wręcz przeciwnie zrobiłaby dla niego wszystko. Czasem w akcie desperacji ludzie są w stanie posunąć się do naprawdę ryzykownych czynów. Niekiedy nie zdając sobie sprawy jakie mogą one nieść za sobą konsekwencje. Lektura pełna bólu, cierpienia, smutku, wzruszeń. Książka, która pokazuje jak trudno się pozbierać, kiedy nie ma przy nas najważniejszej osoby. Jak ważne jest wsparcie i pomoc bliskich w obliczu tragedii jaka spotkała bohatera. Książka mimo trudnej tematyki pochłania, a styl autorki sprawia, że z chęcią przewracamy kolejne strony. Zaczynając czytać całkiem przepadamy w tej historii i nie odłożymy jej dopóki nie przeczytamy ostatniego zdania. Autorka kolejny raz urzekła mnie swoim stylem i wrażliwością. Lektura pełna skrajnych emocji o której po odłożeniu długo nie zapomnimy. Polecam!