Jeszcze jeden oddech

Jeszcze jeden oddech to chwytająca za serce historia, od której nie sposób się oderwać. Pokazuje nam jak bardzo życie jest ulotne, ale i szczęśliwe oraz pełne odwagi. Z pewnością uczy i pomaga spojrzeć na świat z innej strony. Pochłonęła mnie jak żadna inna. Bardzo wzruszająca, ciepła i po prostu niezwykła. Z całą pewnością będę do niej wracać i polecam nawet tym, których książki w żaden sposób nie poruszają (moje pierwsze wzruszenie wywołała właśnie ta historia).

Zasugerowałam sie oceną i przeczytanymi opiniami. Uwielbiam medyczne klimaty. Historie prawdziwe. Ciekawe przypadki. Trudne słowa. I choć życie i siła Paula były niesamowite to sama książka mnie zawiodła.

Paul Kalanithi był człowiekiem o wielkim sercu i jeszcze wiekszej sile. Na pewno może być wzorem do naśladowania. Warto sięgnąc po tą pozycje aby poznać genialnego neurochirurga, który mógł osiągnąć zdecydowanie więcej gdyby nie śmiertelna choroba.

Niestety, książka jest napisana przynudnawo. Po prostu. Czegoś brało. Albo może to ja spodziewałam się rewelacji i się zawiodłam. Nie mówię, że życie Paula trzeba koloryzować. Zwyczajnie nie był ON wybitnym pisarzem.

RECENZJA PRZEDPREMIEROWA - książka ukaże się 29 września nakładem WYDAWNICTWA LITERACKIEGO

„Jeszcze jeden oddech” Paula Kalanithi to wzruszające świadectwo miłości, zmagania się z nieuleczalną chorobą i wyścigu ze śmiercią. Jest to jednocześnie przejmująca i dodająca otuchy książka, w której nieustannie żal i zwątpienie przeplatają się z afirmacją życia.

Autor opisał swoją reakcję na zabójczą diagnozę – nieuleczalny rak płuc. Pogodzenie się z nieuchronnością śmierci zabrało mu sporo czasu, mimo iż miał wokół siebie wielu przyjaciół i oddaną żonę.

Jako wybitny neurochirurg Paul Kalanithi doskonale zdawał sobie z czekającej go przyszłości – stopniowo narastający ból, osłabienie, dotkliwe metody, mające na celu jedynie przedłużenie życia i wreszcie jego kres.

Jak odnaleźć się w tak dramatycznej sytuacji? Czy postawić na szalone, beztroskie korzystanie z ostatniego etapu życia, czy raczej żyć tak, jakby nic się nie stało, czyli pracować, spotykać się ze znajomymi i rodziną, chodzić do ulubionych restauracji?

Znalezienie jednoznacznej odpowiedzi na te pytania – jak nietrudno się domyślić – nie było łatwe. Ostatecznie chory postanowił odejść z godnością, pogodzić się z losem i tym, co nieuchronne, bo w końcu czeka na każdego. Nic nie zrównuje ludzi tak jak śmierć – to prawda, którą znali już starożytni i ludzie średniowiecza. Niby oczywistość, ale kiedy dotyka nas i naszych bliskich, trudno się z tym pogodzić.

Oprócz opisów walki z chorobą, autor dużo miejsca poświęca swojej pracy lekarza. Wspomnieniami wraca do dzieciństwa, pierwszej młodości i początków swojej pracy, do której zawsze podchodził z powagą, powołaniem i pasją. Pełne mądrości są poglądy Paula Kalanithi na stosunek lekarza do pacjenta. Dominuje w nich przekonanie o posłanniczej roli lekarzy, którzy bez wyjątku powinni być oddani swym pacjentom.

Widać, że praca była dla autora wielkim wyzwaniem, wymagała nie tylko stałego doskonalenia się, ale i zaangażowania oraz entuzjazmu, o który może być trudno, gdy człowiek wciąż spotyka się z ludzkim cierpieniem i śmiercią.

Czyta się te wspomnienia ze ściśniętym sercem, gdyż od początku czytelnik wie, że autor przegrał z chorobą. Gdy śledzi się jednak jego rozterki, walkę o każdy miesiąc, dzień i wreszcie oddech, trudno nazwać to przegraną. Godny podziwu jest optymizm chorego, który stara się żyć nie tylko dla siebie, ale i dla żony oraz malutkiej córeczki. Niesamowicie wzruszające są opisy narodzin dziecka, przy których Paul uczestniczył, oraz ostatnie strony, dopisane już przez żonę – wdowę (dzięki nim poznajemy szczegółowo ostatnie godziny śmierci jej męża).

„Jeszcze jeden oddech” to książka, która trzyma w napięciu, niczym najlepsza powieść. Czyta się ją jednak inaczej niż fikcję, bo wciąż ma się świadomość autentyczności opowiedzianej historii.

Całość napisana jest z chirurgiczną precyzją, ale i z literackim zacięciem. I nic dziwnego, gdyż autor był człowiekiem wszechstronnym, miłośnikiem książek i poezji. Znajduje to odzwierciedlenie w jego zapiskach – w tekście znajdujemy nie tylko medyczne szczegóły, ale i odwołania do kultowych powieści, znanych wierszy i literackich anegdot.

Nie znajdziemy w książce Paula Kalanithi banałów, prostych rozwiązań, efektownego i obliczonego na sensację rozdzierania szat. Jest za to spokój, rozwaga, wyciszenie, mądrość doświadczonego człowieka. I to właśnie najbardziej ujmuje czytelnika.

Najtrudniej jest pisać o wielkich, ważnych sprawach z prostotą i interesująco. Autorowi to się jednak udało – pozostawił po sobie poruszające świadectwo walki z nieuleczalną chorobą i z sobą samym.

BEATA IGIELSKA

Hmmm od czego powinnam zacząć ? Książka łapie za serducho i to na pewno. Cudowna a zarazem smutna historia niesamowicie zdolnego neurochirurga, męża, porządnego człowieka, ofiary paskudnej choroby, która może dotknąć każdego z nas. Bardzo szybko chłonęłam kartkę za kartką, nie mogłam odciągnąć się a co gorsze przestać myśleć o losach bohatera. "Jeszcze jeden oddech" to bardzo szczera, wzruszająca i pouczająca książka. Pokazuje nam jak w zawrotnym tępię życie przybiera inną postać. Trzeba każdy dzień wykorzystać w 100%, aby potem nigdy nie żałować, że coś straciliśmy, nie zdążyliśmy czy przegapiliśmy. Ja osobiście bardzo przeżyłam tę książkę. Ukazała mi jak potężna może być miłość, jak choroba może, ale nie musi niszczyć człowieka. Ukazała również wiele faktów medycznych, a co najważniejsze śmierć. I tą śmierć właśnie przeżyłam dogłębnie, tak, jakby dotyczyła mnie samą. Mądra, i konkretna książka. Ogromny szacunek dla autora i szczerze polecam każdemu.

Jest to książka przed lekturą której długo się wzbraniałam. Mam taki okres w życiu, że unikam smutnych, naznaczonych cierpieniem filmów, piosenek.

Jeszcze jeden oddech jest taką właśnie książką. Mimo przekładania z jednej kupki na drugą, w końcu zdecydowałam się na lekturę.

Uznałam, iż jeżeli początek zbyt mnie zdołuje, po prostu odłożę książkę na półkę nie czytając dalej.

Książka opowiada o umieraniu na raka. Takich pozycji na rynku jest wiele. Jednak ta opowieść jest inna, cały proces ukazany jest z innego punktu widzenia.

Autorem jest neurochirurg z wieloletnim stażem, a także chory na raka płuc. Opowiada o sobie krok po kroku począwszy od dzieciństwa, poprzez szkoły, studia,rezydenturę, pierwsze sekcje zwłok, w których bierze udział, pierwsze stawiane diagnozy i operacje na mózgu aż po wielki cios, jakim była postawiona diagnoza.

Śledzimy także kolejne etapy śmiertelnej choroby. Jest to tym bardziej poruszające, iż autor zdaje sobie doskonale sprawę z tego, jak będzie przebiegał proces choroby, proces odchodzenia, nie ma najmniejszych nawet złudzeń. Nie jestem nawet w stanie policzyć ile razy się popłakałam.Choroba zmieniła w jego życiu wszystko. Jak sam napisał (...)

Ciężka choroba nie zmienia życia, ona w jednej chwili całkowicie je niszczy. Nie czułem, że mam do czynienia z objawieniem, oślepiającym rozbłyskiem ukazującym To, Co Naprawdę Się Liczy – miałem raczej wrażenie, jakby ktoś zbombardował szlak, którym dotąd podróżowałem. Pozostawało mi jedynie znaleźć inną drogę.

Nie wiem, co jeszcze napisać o książce. Moich odczuć nie da się ubrać w słowa.

Kalanithi porusza, szokuje, daje porządnego kopa, zmusza do refleksji i przemyślenia wielu spraw, na które w normalnym pędzie dnia, życia nie zwracamy uwagi. Książka zmusza także do docenienia tego co mamy i to jak wielkiego docenienia. Większość z nas nie zadaje sobie nawet trudu, żeby docenić jak wielkim darem jest każdy dzień bez choroby, cierpienia i czekania na nieuniknione.