Jeśli zatęsknię

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Anny Ficner – Ogonowskiej. Czu udane? Było zabawnie i śmiesznie, smutno i wesoło, gorzko i słodko. Paleta odczuć szeroka i nieskończona.

Poznajemy grupę przyjaciół z lat szkolnych, w której prym wiedzie szalona Mańka. Kobieta o niespożytej energii i sile, mająca gotowe lekarstwo na każdą sytuację. Sama zmaga się ze swoją przeszłością, po rozwodzie próbuje na nowo sobie ułożyć życie. Ale tak naprawdę główną bohaterką Jeśli zatęsknię jest Anka, kobieta również po przejściach. Układa sobie życie sama, nie szuka nowej miłości. Ale los – jak to bywa w życiu – potrafi płatać figle i czasami wie, co dla nas jest najlepsze. Dziwnym trafem Najwyższy stawia na drodze Anki Filipa, o kilkanaście lat młodszego od niej. Filip zakochuje się w Ance od pierwszej chwili, jednak ona nie ma zamiaru teraz się wiązać z kimś na stałe, a tym bardziej z dużo od niej młodszym mężczyzną. Nie chciałaby go skrzywdzić, uważa, że ma ON przed sobą jeszcze całe życie i na pewno spotka odpowiednią dla siebie kobietę, i to znacznie młodszą.

Jeśli zatęsknię to nietuzinkowa i sympatyczna powieść o blaskach i cieniach życia. O kolorach tęczy goszczących na co dzień w naszym życiu. Bo czy nie jest tak, że nasze życie to paleta barw? Raz jest smutno i gorzko, często wesoło i przyjemnie, czasem całkiem zwyczajnie. Jak w typowej, kolorowej tęczy. Ale trzeba wiedzieć i mieć nadzieję, że w życiu, po trudnych chwilach przychodzą te miłe i wesołe, nie zawsze jest źle. Nie zawsze będzie dla nas padał deszcz, słoneczko też ma ochotę radośnie do nas zapukać. Otwórzmy mu okno, nie zamykajmy się przed nim. Bądźmy otwarci i gotowi na przyjęcie szczęścia, nawet wtedy, gdy rodzi się ono w bólu. Takie szczęście jest bardziej doceniane, gdyż wiele trzeba przeżyć i przejść trudnych chwil, aby je przy sobie zatrzymać.

Ta historia wzrusza i emanuje wielką nadzieją i optymizmem. Pokazuje, że nawet w nieszczęściu można odnaleźć szczęście. Wystarczy mieć oczy szeroko otwarte.

Powieść Jeśli zatęsknię jest pełna optymizmu i wiary w lepsze jutro. Trzeba mieć marzenia i dążyć do ich realizacji. Swoje potrzeby należy uzewnętrzniać, nie wolno ich skrywać w sobie. Czasami wystarczy jeden mały gest, aby ta druga osoba na nas spojrzała, dojrzała nas. Ale ważna też jest odwaga i szczerość, odkrycie swoich tajemnych kart. Szczęściu czasami trzeba dopomóc, wyciągnąć do niego dłoń i nie wolno pozwolić mu uciec.

Powieść Anny Ficner - Ogonowskiej czyta się przyjemnie i z uśmiechem na twarzy. Ta historia sprawia, że każde serce się raduje i tryska niesamowitym ogromem emocji. Ciepła, wrażliwa i wzruszająca, emocjonująca od pierwszej strony. Pokłady miłości i nadziei, jakie z niej się wydobywają, starczyłyby na obdzielenie wszystkich ludzi na świecie. Subtelność i powabność, chwile romantyzmu okraszone delikatnością są obecne na każdej stronie tej powieści. Takie historie chce się poznawać i przeżywać, a być ich naocznym świadkiem to już marzenie, ale oczywiście realne.

Czytać Jeśli zatęsknię to dryfować po oceanie miłości z sercem przepełnionym nadzieją i optymizmem, trącając delikatnie o wzburzone fale oceanu, ujarzmiane przez niezłomną wiarę w to, co ma dla nas Pan. Niezapomniane wrażenia, czyste i nieskazitelne. Czas spędzony z bohaterami jest niezapomnianą lekcją, jak należy walczyć o spełnianie marzeń i się nigdy nie poddawać, trwać przy swoich przekonaniach i racjach i nie dopuszczać do siebie smutku i cierpienia.

Jeśli zatęsknisz pierwszy raz chwytając za książkę nie oczekiwałam nic, a dostałam aż tak wiele...

Książką urzekła mnie swoją historią, ubawiła poczuciem humory, zafascynowała prawdziwością jak i wielobarwnością emocji.

Historia tak naprawdę to jedna wielka niewiadoma, autorka tyle razy mnie zaskoczyła, że przestałam snuć "wizje przyszłości" bo było to niemożliwe. Historia która mówi wiele o przyjaźni jak i samotności, o radości i smutku, o śmierci jak i nadziei. Jest w niej wiele wątków, które nie są ani przegadane, ani przesłodzone.

Poczucie humoru pierwsza klasa, dawno się tak nie uśmiałam. Poczucie humoru jak i optymizm to potęga tej książki, dlatego coś czuję że nie raz sięgnę po nią.

Emocje jest wiele raz się śmiejemy a raz płaczemy, czujemy wolność a za chwile jesteśmy złapani w szpony brutalności życia, jest miłość i jest samotność.

Podsumowując ta książka to samo życie, które "raz pod wozem a raz nad wozem", jest prawdziwa, i co najważniejsza historia płynie nie męczy. Gorąco polecam.

Nudna fabuła i brak jakiejkolwiek akcji. Ciągłe opisy, które nic nie wnoszą. Meczące charaktery postaci. Mam wrażenie, że ta książka została napisana na siłę i autorka nie za bardzo wiedziała, co chce w niej przekazać. Kolejny gniot wypuszczony bez sensu. Nie polecam, strata czasu.

Obyczajówka i romans. Myślałam, że to będzie kolejna nudna historia z buzi - buzi, kizi – mizi, w której głównym wątkiem będzie „czy ON mnie chce, czy ja chcę jego” itp. Jednak nie. Główną bohaterkę Ankę poznajemy w momencie, gdy jej kochanek stwierdził, że żona jest w ciąży i nie może jej opuścić. Gdyby nie licealna przyjaciółka Mańka, zrozpaczona i pogrążona w depresji Anka nie zdołałaby się zwlec z łóżka by wyruszyć ze swoją licealną grupą na coroczne wakacje w Chorwacji. Tam oprócz stałej, wieloletniej paczki tj. Mańki, Kasi, Basi, Rafała pojawił się znajomy tego ostatniego Filip. Słońce pieszczące skórę, wycieczki, kąpiele w morzu, zapierające dech w piersi widoki, wspaniałe jedzenie postawiły trochę Ankę na nogi. No i Filip. Młodszy o 10 lat i zakochany w naszej bohaterce dosłownie od pierwszej chwili i po same uszy. Znajomości nie pomaga fakt, że Filip mieszka daleko, daleko, bo aż w Bieszczadach. Po powrocie do kraju, gdy Anka z Filipem wciąż nie mogą się dogadać, Mańka bierze sprawę w swoje ręce. Czy coś z tego wyniknie? Jeśli tak to ze skutkiem pozytywnym czy negatywnym? Czy sama Mańka zdoła znaleźć jeszcze w życiu to, na czym jej najbardziej zależy? Na czym polega prawdziwa, głęboka przyjaźń? Co wyniknie z podglądania przez Ankę starszej pary? I co ma do tego wymuszona przejażdżka motorem?

Osobiście nie wiem, czy zniosłabym taką Mańkę. Nie jest typem człowieka, za którym przepadam. O takich ludziach mówi się, że najpierw ich słychać a dopiero potem widać. Jednak trzeba przyznać, że „mańkowa” hałaśliwość, sprawność, dosadność, ogromne poczucie humoru, decyzyjność jest siłą napędową powieści. Bez niej byłoby nudno i niejako, bo Anka przy Mańce wypada po prostu blado!!! Chyba każdy z nas w swoim życiu potrzebuje nie tylko akceptacji i miłości, ale również wypróbowanych przyjaciół. Każdy potrzebuje takiej Mańki, która rozśmieszy w smutku, poda chusteczkę, gdy buczysz, nakrzyczy, gdy wyolbrzymiasz swoje wady i problemy, ostro skrytykuje nie szczędząc przy tym dosadnych i raniących słów, dzięki którym postawi do pionu. Czytając kilka razy musiałam otrzeć łzę spływającą po policzku…

Moje pierwsze spotkanie z Autorką muszę uznać za bardzo udane. Książka jest napisana zgrabnym, lekkim piórem z inteligentnym humorem. Tematyka nie tylko romansowa, ale ukazująca życie we wszystkich jego barwach. Miłość, samotność, przyjaźń, wytrwałość w dążeniu do celu. Ukazuje, że życie to nie tylko blask wakacyjnego słońca, które pieści skórę i zmysły, ale niestety również walka z przeciwnościami losu, bólem i strachem w pochmurne, zimne jesienne poranki. Dlatego ta powieść jest taka piękna. Polecam ją nie tylko fanom obyczajówek.

Czy prawdziwa przyjaźń przetrwa wszystko? Czy Wasi przyjaciele są z Wami na dobre i na złe? Czy istnieje prawdziwa, szczera przyjaźń? A jak to z miłością? Czy można ją znaleźć w każdym wieku? Można kochać kilka razy?

Anka jest czterdziestoletnią psycholożką, którą porzucił żonaty facet. Na corocznym urlopie z przyjaciółmi z liceum poznaje Filipa. Chłopak ma dwadzieściasiedem lat i jest spontanicznym, uprzejmym i seksownym typem. Anka nie wierzy już w miłość. Mając taką pracę i będąc ciągle "tą drugą" przestaje wierzyć we własne szczęście.

Zaś Filip, jest wesoły, spontaniczny i prowadzi dobry biznes agroturystyczny w Bieszczadach, gdzie pomaga mu mama. Mimo bagażu doświadczeń wie czego chce i wie że nic nie przychodzi łatwo. Dlatego Anka jest dla mnie najlepszym celem.

Od samego początku pałamy sympatią do bohaterów, zarówno głównych, Anki i Filipa, ale także tych drugoplanowych. Najlepsza przyjaciółka naszej bohaterki, Mańska to instna torpeda. Nie pozwoli na żadne użalanie się nad sobą, zawsze jest najlepszym wsparciem. Poprzez swoją szczerość i oddanie w stosunku do Anki jest ideałem przyjaciółki.

Historia książki, pokazuje nam, że nie wszystko co mamy w życiu jest piękne. Że może wydarzyć się coś, co spowoduje, że nasze życie przewróci się do góry nogami. Jednak prawdziwość i oddanie jest tutaj bardzo dobrze ukazane.

Życie potrafi zaskoczyć. Bardzo często oprócz szczęśliwych chwil doświadczamy sytuacji, które wstrząsają naszym wydawałoby się poukładanym światem. To, w jaki sposób sobie z nimi poradzimy, zależy w głównej mierze od nas samych. Ogromnym wsparciem w powrocie do normalności mogą być nasi przyjaciele i rodzina, dlatego nie powinniśmy odtrącać osób, które wyciągają do nas pomocną dłoń. Co więcej należałoby się uważnie rozglądać, czy to MY nie możemy komuś pomóc...

"Jeśli zatęsknię" to przepiękna opowieść o sile przyjaźni, miłości, tęsknocie i nadziei. Dzięki autorce możemy przenieść się w bajeczny klimat Chorwacji, czy też naszych cudownych Bieszczad. Autorka przypomina nam również, że to co złe kiedyś się kończy. I choć świat nie będzie już taki sam, to przecież od nas zależy jak szybko odnajdziemy się w nowej rzeczywistości.

Anna Ficner-Ogonowska Jeśli zatęsknię, czasem ciągnie mnie do tego, by przeczytać coś zupełnie innego niż do tej pory, lżejszego, jakąś babską powieść, pełną ciepła, przyjaźni, dobrych ludzi, nastawionych optymistycznie do życia, starających się pokonywać jego przeszkody, wspierających się na każdym kroku, nawet jeśli życie nie zawsze jest takie proste. Nawet jeśli będzie to lektura trochę smutna, to i tak na końcu wszystko się w niej poukłada.

Jeśli zatęsknię, w moim wypadku było idealnym wyborem na przeziębienie, moment, kiedy organizm funkcjonuje trochę gorzej, bo chciałoby się nadal coś poczytać, ale nie może to być nic skomplikowanego, by głowa i oczy nadążały za treścią. Jeśli zatęsknię stanowiła udany zestaw z kubkiem gorącej herbaty i kocem. Wydaję mi się , że to byłaby również świetna lektura na okres urlopowy, wakacyjny bądź na wszelkiego rodzaju gorsze samopoczucie.

Piątka przyjaciół o różnych charakterach i usposobieniu jak co roku wybiera się na wakacje do Chorwacji. Tym razem mają w swoim gronie nową osobę. Jak wspólnie spędzą ten czas? Jak będzie wyglądał ich powrót do pracy ? Co zdarzy się potem? Trzeba przeczytać, żeby się dowiedzieć.

Miło było mi znaleźć się w ich szalonym towarzystwie, tym bardziej, że już na początku zostałam zabrana do przepięknej Chorwacji. Czasem bywało aż za bardzo hałaśliwie, ale było też lirycznie. Bohaterowie stworzeni przez autorkę emanowali dużą ilością ciepła i empatii. Jedni szaleni, inni poukładani, ze sobą dogadywali się jednak świetnie. Mimo różnych charakterów, nie dało się ich nie polubić.

Moje serce jednak skradła tym razem przeurocza para staruszków - pani Hortensja i pan Stasinek. Fantastyczna para.

Moje pierwsze spotkanie z twórczością pani Ani Ficner-Ogonowskiej odbyło się niedługo po premierze jej debiutu. Bardzo polubiłam tę książkę i z wielką niecierpliwością oczekiwałam na kolejne części, a jak seria została zakończona to czekałam na nowe historie. Czytelnicy pani Ani muszą być cierpliwi, bo zazwyczaj długo trzeba czekać na kolejną powieść, ale czekanie jest wynagrodzone objętością książki, jaką się dostaje. Zazwyczaj są to niemałe cegiełki.

Bardzo szybko wciągnęłam się w czytanie książki „Jeśli zatęsknię", a to dzięki temu, że jest napisana przyjemnym i lekkim stylem. Już od pierwszych stron byłam ciekawa, jak rozwinie się opisywana historia. Dosyć szybko polubiłam też główną bohaterkę, czyli Anię. Równie szybko znielubiłam przyjaciółkę Ani, czyli Mańkę. To właśnie Mańka przyczyniła się do prawie wszystkich zgrzytów między mną, a tą książką. Czytając historię Ani, miałam wrażenie, że ją rozumiem, wiem czemu tak się zachowuje. Spędzałam z nią przyjemne chwile. Gdy przychodziła Mańka, zaczynałam się denerwować. Jej zachowanie czasem przypominało toksyczną przyjaciółkę, a nie najlepszą, w której można znaleźć oparcie.

Książka „Jeśli zatęsknię" ma ponad sześćset stron. Niestety, nie zajęło mi zbyt dużo czasu jej przeczytanie. Skończyła się szybko. Na jednej sesji czytelniczej bez problemu czytałam kilkadziesiąt stron, chwila przerwy i kolejne kilkadziesiąt. Gdy robiłam sobie dłuższe przerwy od czytania to w mojej głowie pojawiały się teorie na temat tego, co może się jeszcze zdarzyć. Niektóre się sprawdziły. Czy to czyni, że zawiodłam się tą książką? Nie, gdyż zbyt przyjemny czas spędziłam z tą książką, aby to było jej wadą. Czułam, że się zaangażowałam w fabułę i cały czas rozmyślam o bohaterach, zastanawiałam się nad ich zachowaniem, gdyż nie każde rozumiałam oraz byłam ciekawa, jak skończy się ta historia. I to właśnie zakończenie jest, obok Mańki, drugą wadą. Miałam wrażenie, że zabrakło tutaj epilogu. Chyba że autorka planuje kontynuować tę historię, ale nigdzie nie znalazłam takiej informacji.

Czasami trzeba dać losowi drugą szansę.

Gdy odnajdziesz prawdziwą miłość nawet najtrudniejsze przeszkody nie zatrzymają Cię na drodze do szczęścia.

To była moja pierwsza przygoda z autorką. Nie czytałam jeszcze jej książek ale na pewno nadrobię, bo warto.

Anna, czterdziestoletnia pani psycholog, wraz ze swoimi przyjaciółmi wyrusza na wakacje. Niestety to nie jest jej najlepszy czas. Przeżywa bowiem zawód miłosny. Rozstała się ze swoim partnerem, który ma żonę. Na wakacjach poznaje Filipa, który zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia. Dziewczyna jednak nie ma głowy do zawierania nowych znajomości. I tu historia wydawać by się mogła bardzo banalna. Dziewczyna ze złamanym sercem, chłopak zakochany w niej bez pamięci, ale nic bardziej mylnego. To nie jest typowa miłosna historia jakich wiele.

„Jeśli zatęsknię” Anny Ficner-Ogonowskiej tętni emocjami. Pozwala zrozumieć, że nic nie dzieje się bez przyczyny, daje siłę, by odnaleźć światło, nawet gdy otacza cię największy mrok.

Czytając książkę raz się śmiałam, raz miałam łzy w oczach. Ta opowieść budzi wiele emocji. Na początku historia jest bardzo zabawna. Anna mimo tego , że cierpi po rozstaniu, ma wspaniałą grupę przyjaciół którzy potrafią ją rozbawić, a w szczególności Mańka, która ma nie wyparzony język a dialogi z jej udziałem rozbawiły mnie do łez😊

Annę spotka o wiele większa tragedia niż rozstanie z chłopakiem, ale nie będę zdradzać szczegółów. Przekona się jacy wspaniali ludzie ją otaczają. Takich przyjaciół jakich ma Anka można tylko pozazdrościć.

Książka posiada 656 stron. Ta ilość może troszkę przerażać ale od razu was uspokoję, książkę czyta się szybko, lekko i przyjemnie. Jak dla mnie ta ilość stron była zdecydowanie za mała i chciałam więcej, chciałam kontynuacji tego co przeczytałam dlatego mam niedosyt i mam nadzieję, że powstanie kolejna część😊

Na szczególną uwagę zasługuje przepiękna okładka książki, która zachęca do tego, żeby po nią sięgnąć i zagłębić się w jej historii.