Jej Afganistan. Historia żołnierza w spódnicy

"Jej Afganistan" opisuje historię niezwykłych kobiet-żołnierzy. Niezwykłych, bo wybrały typowo męski zawód; niezwykłych, bo wyjechały do Afganistanu – w miejsce, gdzie od ponad 30 lat jest nieustanna wojna... To jest właśnie ich historia. Ich Afganistan.

"Nie sądziłam, że na misji wojskowej kobieta w mundurze może być atrakcją. Momentami czuję się jak cudak. (…) Tu [w polskiej bazie] kobiety stanowią mniejszość: na jednej zmianie jest ich 50-60, a chłopa ze dwa i pół tysiąca. Średnio na jedną panią przypada 41,7 pana". Ta książka jest opisem misji z perspektywy kobiet. W kontyngencie płeć nie powinna mieć znaczenia, jednak prawda jest zupełnie inna. Kobiety są wrażliwsze. Afganistan widziany ich oczami jest inny: to młoda Afganka dźgnięta nożem przez brata, której jedyną winą było to, że dotykał ją lekarz. To dzieci, których rozrywką jest puszczanie szerszenia na sznurku. To bieda i bogactwo, monotonia i ekspansja kolorów, to przede wszystkim życie i śmierć.

Oprócz wiodącego tematu – jakim jest historia żołnierza w spódnicy – Pilor poruszyła również trudny temat, mianowicie: śmierci żołnierzy. "Tego nie da się opisać, dobrać słów. Amok. Chcesz krzyczeć, a głos się nie wydobywa, ciało odmawia posłuszeństwa, nogi stają się jak z betonu. Nie potrafiłam się ruszyć. Powiedziałam chłopakom, choć nie pamiętam, jak to zrobiłam. Nie chcieli uwierzyć. Do teraz nikt z nas nie chce, choć chłopcy są już z nami, są w bazie..." Tego dnia - jak dowiadujemy się z następnych stronic książki - zginęło pięciu polskich żołnierzy.

Dodatkowym atutem książki są liczne zdjęcia – nie tylko dotyczące wojskowego życia w bazie – ale przede wszystkim piękna tego niezwykłego kraju. "Afganistan to kraj, góry, ludzie, to wojna, misja, ale to również radość i smutek, adrenalina i nuda, szczęście i pech, życie i śmierć" - czytamy brnąc dalej w lekturę.

„Jej Afganistan...” to książka, na którą czekałam bardzo długo. To książka, której głównym bohaterem jest po pierwsze kobieta, a po drugie żołnierz. To książka, którą polecam każdemu: i feministkom, i tym co są przeciwni roli kobiet w wojsku, a także tym, co chcieliby poznać Afganistan z trochę innej perspektywy.

Reasumując, zacytuję słowa Marcina Ogdowskiego: Lektura obowiązkowa dla wszystkich, którzy chcą mieć jak najszersze spojrzenie na to, co działo się u podnóża Hindukuszu.