Jeden dzień. Wydanie serialowe

Dex i Em. Em i Dex. 15 lipca 1988 na zawsze odmienia ich życie. Po ceremonii zakończenia studiów spędzają ze sobą noc. Coś ciagnie ich ku sobie, choć każdy wie że pójdzie własną drogą. Czy spotkają się jeszcze? Jak będzie wyglądać ich życie?

Ta książka to wyboista życiowa droga dwojga ludzi. Ludzi, którzy podążają za ambicjami, patrzą daleko przed siebie zamiast skupić się na tu i teraz. Ludzi, którzy poszukują swojej tożsamości i ścieżki.

"Jeden dzień" to powieść o miłości. I to opowieść zupełnie inna od tych, które znam. David Nicholls ukazuje nam życie dwojga ludzi co roku o tej samej porze. 15 lipca, ta data ma moc, jest wyjątkowa dla Emmy i Dextera.

Poznamy ich jak swoich przyjaciół. Obserwujemy błędy młodości, rozwój osobisty, zakręty losu, emocjonalne burze.

To poruszająca i niezwykła historia dwojga ludzi na przestrzeni dwudziestu lat. Świat książki wznawia powieść w nowej szacie graficznej. Pierwsze wydanie "Jednego dnia" pochodzi z 2009 roku. Tym razem wokół książki zrobiło się głośno ze względu na serial na jej podstawie na Netflixie. Czy warto? Oczywiście! Nawet jeśli już raz się ją czytało. Dorośliśmy wraz z bohaterami, zmieniliśmy nasz sposób myślenia, każdy przebył swą własną drogę. W książce odnajdziemy historie miłości, przyjaźni, dojrzewania, straty, uzależnień. Chciałoby się powiedzieć samo życie....

Czytajcie, takie książki warto czytać!

Współpraca reklamowa

"Jeden dzień" kojarzyłam jako film, który oglądałam w liceum (więc dawno temu😅) i bardzo zapadł mi w pamięci! Choć już wiedziałam, czego się spodziewać, zdawałam sobie sprawę, że nie jest to typowa romantyczna historia, to byłam bardzo ciekawa, czy po kilkunastu latach odbiorę opowieść Dexa i Emmy tak samo.😊

Właśnie pojawiło się nowe wydanie książki Davida Nichollsa, przy okazji powstania serialu o tym samym tytule, a ja nie mogłam przejść obok niego obojętnie.

Zapraszam więc na parę słów o tej absolutnie wyjątkowej pozycji!

"Chciałby zadać jej tyle pytań, na przykład dlaczego nie mogą być razem, przecież są dla siebie stworzeni i stanowią taki zgrany zespół: Dex i Em, Em i Dex – wszyscy to mówią."

Dex i Em, Em i Dex.

Ich historia rozpoczęła się niepozornie, jak milion innych. Wspólnie spędzona noc kończąca studia, szczera rozmowa do świtu i kolejny dzień, początek 20-letniej relacji, pełnej wzlotów i upadków.

Dwie osoby, dwa całkiem różne światy.

Kujonka, okularnica, zakompleksiona idealistka i bogaty, przystojny bawidamek.

Z pozoru nie łączy ich wiele, jednak ich przyjaźń przetrwa długie lata, zniesie niemal wszystko, ale jak się zakończy?

Czy to w ogóle jeszcze przyjaźń, czy kiedykolwiek nią była?

A może to już miłość?

"– Dexter, naprawdę bardzo cię kocham. Bardzo. l pewnie zawsze będę. – Jej usta dotknęły jego policzka. – Ale niestety już cię nie lubię."

Właśnie skończyłam lekturę i po mojej głowie krąży tyle myśli, że nie wiem, od czego zacząć.😉

Książka wciąga od pierwszych stron. Co do tego nie ma wątpliwości, a im dalej jesteśmy, tym ciężej ją odłożyć.

Relacja bohaterów jest jednocześnie prosta i skomplikowana, a ja raz im kibicowałam jako ewentualnej parze, aby zaraz nie móc sobie wyobrazić ich naprawdę razem.

Na przestrzeni tych wszystkich lat oboje zmienili się ogromnie, rzadko nadawali na tych samych falach, mijając się i nie rozumiejąc, jednocześnie jednak będąc nawzajem takimi swoimi stałymi filarami. Znali się dogłębnie, myśleli o sobie, a jednocześnie kłócili się i krzywdzili, żyjąc swoimi, ciągle bardzo różnymi, życiami. Co więc w ich historii jest tak wyjątkowego?

Moim zdaniem to jakaś niewidzialna nić, która sprawiała, że mimo tych wszystkich różnic, byli naprawdę jednością. Może to to słynne dopełnianie się nawzajem? Chyba tak. 😉

Czy znajdą wspólne szczęście? Miejmy nadzieję... 😁

"Nie był sentymentalny, ale czasami mógłby tak siedzieć i obserwować ją po cichu, jak się śmiała, opowiadała historie, i czuł, że to najwspanialsza osoba, jaką znał. Czasem nawet chciał się do tego przyznać, przerwać jej i po prostu powiedzieć to głośno. Ale to nie była właściwa chwila."

Jest to, oczywiście, historia o miłości, ale jest to również coś o wiele większego. Podziwiam sposób, w jaki autor wykreował oboje bohaterów, jak bardzo złożeni 8 wyraziści byli. Jeśli czytaliście już książkę, pewnie w którymś momencie znienawidziliście Dexa. Ja sama nieraz czytałam kolejne strony ze strachem o niego, o jego bliskich, ale też z obrzydzeniem i fascynacją. To niesamowite, jak bardzo jego postać się ewoluowała, jak on sam zmieniał się w zależności od jego aktualnych relacji z innymi, a zwłaszcza z Emmą.

Ona również została przedstawiona z każdej możliwej strony i podobał mi się fakt, że mimo bycia idealistką, marzycielką i pracowitą, ambitną, młodą kobietą, była też zakompleksiona, wywyższająca się i oceniająca wszystkich i wszystko wokół. To, że bohaterowie byli tacy nieidealni, nadało książce wyjątkowy chatakter i - wbrew pozorom - sprawiło, że bardziej ich polubiłam.

Powieść jest napisana w ciekawy sposób, lekki i wciągający, z płynnym przechodzeniem między perspektywą Emmy, a Dexa, z licznymi retrospekcjami, skakaniem pomiędzy różnymi czasami, choć w głównej mierze chronologia została zachowana.

Autor zabiera nas w wiele ciekawych miejsc, od Edynburga, przez Londyn, aż po Paryż, a nawet Indie, tworząc taki trochę "vintage" klimat (i nie, lata '90 to nie jest dla mnie vintage, ale chodzi o samą atmosferę😉).

To nie jest powieść o miłości, a raczej o miłościach. O tej romantycznej, platonicznej, przyjacielskiej, cielesnej, krótko- i długotrwałej, rodzinnej i rodzicielskiej, skomplikowanej, toksycznej, pozornej i wielkiej. To również książka o dojrzewaniu, poszukiwaniu siebie, o marzeniach i celach, o sensie życia i naszych słabościach.

To książka, która wkurza, wzrusza, wciąga, niszczy i naprawia. Sprawia, że łzy się w oku kręcą, a nawet nie kręcą, a spadają jak wodospad. 😁

Uwielbiam ją i cieszę się, że przypomniałam sobie tę historię po tylu latach, bo odebrałam ją trochę inaczej.

Oczywiście, cały czas miałam przed oczyma piękną Anne Hathaway, ale myślę, że dam też szansę serialowi, choć chyba zawsze książka będzie dla mnie lepsza od ekranizacji. 😉

A jak jest u Was?

Znacie? Planujecie? 💛

9/10😊

Otrzymanie dyplomów było dla nich ważnym wydarzeniem. To tego dnia Emma i Dex spędzają z sobą noc. Dzieli ich niemal wszystko, łączy więcej niż początkowo może się wydawać. 15 lipca staje się dla nich dniem bardzo ważnym. To ich dzień i to niezależnie na jakim etapie życia są. W ich życiu, dzieje się wiele, spotykają różnych ludzi, zmieniają się, a to, co jest między nimi, nadal trwa. Każdego roku, kiedy nadchodzi ten dzień, oni zawsze się spotykają. Jak potoczy się historia Emmy i Dexa? Co tak naprawdę tak ich do siebie ciągnie? Co przeżyją przez te wszystkie lata?

Ta książka jest zupełnie inna niż większość mi znanych. Tak naprawdę „przeskakujemy” wiele wydarzeń w życiu bohaterów, ponieważ czytamy o tym jednym konkretnym dniu. Mnie to nie przeszkadzało, a wręcz się podobało. To taka lżejsza pozycja, w której poznajemy zmiany, jakie zachodzą w bohaterach, ich wzloty i upadki. Jest realistyczna, co mnie się podobało.

Akcja nie jest zbyt szybka, a jednocześnie nie jest wolna czy też nudna. Książkę czyta się szybko, a podczas czytania towarzyszą emocje, w szczególności na samym końcu.

Bohaterowie ciekawi. Poznajemy ich w różnych etapach życia, zmieniają się, a my mamy okazję te zmiany obserwować. Ja ich polubiłam, choć nie zawsze zgadzałam się z ich decyzjami, ich zachowaniem.

„Jeden dzień” to lekka, ciekawa książka, taka na leniwe popołudnie. Ze swojej strony polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Możesz przeżyć całe życie, nie dostrzegając, że to, czego szukasz, jest tuż przed tobą.

Emma i Dex. Ona, zakompleksiona idealistka w grubych okularach. On, playboy z poczuciem, że świat należy do niego. Niedobrana para, to za mało powiedziane. Bo też w sumie parą nie są.

15 lipca 1988. Po otrzymaniu dyplomów na Uniwersytecie spędzają ze sobą noc. Następnego dnia każde z nich pójdzie w swoją stronę. A za rok? Za dwa lata? A kolejnego i jeszcze następnego? Czy jeszcze się spotkają?

Biorąc do ręki tę książkę, nie wiemy z czym przyjdzie nam się zmierzyć. Od początku będziemy towarzyszyć Emmie i Dexowi przez lata. I nie będą to całe lata, nic płynnego. To będą wyrywki, wyimki z życia. Dwadzieścia lat, w których dzieje się bardzo dużo, albo nie dzieje się prawie nic. I będą rozmowy telefoniczne i niezliczone kraje, różne miasta; praca jedna, druga, trzecia…; życiowe zakręty, małe sukcesy, ale zawsze, co roku, w migawce ukazują nam się Em i Dex i ciągle o sobie myślą, nawet jeśli nie zawsze się dogadują. I tak, to jest historia miłosna – bardzo piękna historia miłosna, która finalnie wyciśnie z Waszych oczu łzy. Brawa dla autora, który potrafił w taki sposób wejść w skórę Emmy, że w ogóle nie odczuwa się, iż mógł napisać to mężczyzna.

Hasło TYLKO PRZYJAŹŃ wydaje się być idealne dla tej pary. Jednak każdy z nas zdaje sobie sprawę, że do czasu. Tak naprawdę Emma i Dex za sobą szaleją, ale nie dopuszczają do siebie tego głosu. Kochają się, ale sądzą, że z kimś innym będzie im lepiej, a spotykać się mogą od czasu do czasu. Tylko co, jeśli w efekcie będzie już za późno? Jeżeli stracą szansę na bycie z sobą, a ona już nie wróci? Może należałoby zmienić to hasło na A JEDNAK MIŁOŚĆ.

Czytając układa nam się w głowie gotowy scenariusz na zakończenie tego trwającego od dwóch dekad związku-nie związku. Myślę, że nie tylko moje myśli galopowały do przodu i układały sobie zakończenie tej historii. Jestem ciekawa ile osób trafiło na taki właśnie finał. Nie! Nie zamierzam spojlerować! Nie napiszę jak to się kończy. Sami się przekonajcie, a macie trzy możliwości. Albo przeczytacie tę książkę, która była już kiedyś wydana, a teraz ma wznowienie, ponieważ nie tak dawno, bo w Walentynki na platformie Netflix pojawił się serial wg tej powieści. I trzecia możliwość to świetny film z 2011 roku w reżyserii Lone Scherfig – w rolach głównych Anne Hathaway i Jim Sturgess. Jestem ciekawa czy Netflixowy serial dogoni ów film, który widziałam i wspominam do dziś. A książka to po prostu rewelacja. Tylko dałabym po łapach Davidowi Nichollsowi, a jeśli Was interesuje za co, to musicie przeczytać.

Życzę przyjemnej lektury, pełnej dobrej zabawy, emocji i wzruszeń.

"Możesz przeżyć całe życie, nie dostrzegając, że to, czego szukasz, jest tuż przed tobą."

Emma i Dex to dwoje młodych ludzi, przed którymi świat stoi otworem, przyjaźnią się. Ona jest zakompleksioną, noszącą grube okulary marzycielką, nic nie przychodzi jej łatwo. On jest przystojniakiem, za którym oglądają się dziewczyny, pewny siebie, ma poczucie, że wszystko mu się należy. Dwa zupełne przeciwieństwa, mają odmienne zdania prawie we wszystkim. Ona marzy o miłości, on chce szybkiego seksu. Po otrzymaniu dyplomów spędzają ze sobą noc, kolejnego dnia ich drogi się rozchodzą. Mija dwadzieścia lat, a ich przyjaźń trwa. Co roku, bez wyjątku 15 lipca się spotykają.

Przyjaźń, która trwa pomimo wszystko. Akcja powieści toczy się niespiesznie, intryguje i niesie emocje. Fabuła zajmująco poprowadzona, ukazuje skomplikowane relacje międzyludzkie i przeprowadza nas przez dwadzieścia lat życia naszych bohaterów. Autor ma lekkie, naturalne, barwne pióro, czytanie od początku do końca było przyjemnością. Mamy wyraźnie ukazane emocje, jakie stają się udziałem naszych bohaterów. A ci realnie, naturalnie wykreowani, bez zbędnego upiększania czy koloryzowania. Emma i Dex dzieli ich zupełnie wszystko, a jednak potrafią się dogadać.

Z przyjemnością i ciekawością zanurzyłam się w codzienności naszej pary, obserwujemy ich codzienność na przestrzeni dwudziestu lat, z perspektywy jednego dnia w roku. Zmieniają, dojrzewają, widzimy podjęte przez nich decyzje i ich skutki. Radosne wzloty, bolesne upadki, podróże, uczucia, które przychodzą i odchodzą. Kręte życiowe ścieżki, nieporozumienia, niepowodzenia i ich przyjaźń.

Życiowa, zaskakująca, nostalgiczna, zabawna, smutna opowieść. O miłości, o przyjaźni, o szukaniu własnej drogi. Skłania do refleksji nad życiem. I to zakończenie, czegoś takiego zupełnie się nie spodziewałam. Bardzo polecam. Tatiasza i jej książki :)

Emma i Dexter znają się ze studiów, jednak tak naprawdę poznają się w dniu rozdania dyplomów. To właśnie 15 lipca staje się kluczową dla nich datą.

W kolejnych latach obserwujemy rozwój ich relacji. Drogi Emmy i Dexa wciąż się krzyżują, ale oboje nie umieją dłużej pozostać na jednym szlaku. Postronny obserwator ewidentnie dostrzega między nimi chemię, ale oni sami boją się do tego przyznać. Przez te wszystkie lata są jednak dla siebie ogromnym wsparciem. Łączy ich prawdziwa przyjaźń, ale czy kiedyś połączy też miłość?

Lekki styl i ciekawie opowiedziana, życiowa historia dwojga ludzi. Jeśli drzemie w Was choć nutka romantyzmu to koniecznie przeczytajcie tę książkę.

„Jeden dzień” to książka Davida Nicholasa, która z pewnością pokaże czytelnikowi prawdziwe życie. Przedstawia ona historię dwójki bohaterów Emmy i Dextera, którzy poznali się w dniu otrzymania dyplomów uniwersyteckich. To właśnie ta noc na zawsze odmieniła ich życie, bowiem spędzili ją razem.

Ona od zawsze pozostawała w cieniu, nie wyróżniała się z tłumu i osiągała najlepsze wyniki w nauce. On natomiast był jej totalnym przeciwieństwem. Był bardzo popularny, a dziewczyny za nim biegały. Oboje poczuli wzajemnie coś do siebie, jednak po wspólnie spędzonej nocy podjęli decyzję, że nie będą tego dłużej ciągnąć, a każde z nich będzie dalej układało sobie życie. Niemniej jednak wyznaczają sobie dzień 15 lipca, na ich dzień. Co roku tego dnia mają się spotkać, a ich relacja pozostaje na stopie przyjacielskiej.

Autor przeprowadził nas przez kolejne dwadzieścia lat życia tej pary przyjaciół, która oddzielnie układała sobie życie po swojemu, jednak zawsze, raz w roku wracali do siebie. Każdy kolejny rozdział, to kolejny wspaniały rok, który w życiu każdego wniósł wiele zmian.

Książka to wspaniała i poruszająca historia. Czytałam z zapartym tchem, nie mogłam się oderwać. Nie zabrakło emocji, które dosłownie kipiały, radość, smutek, żal do bohaterów za ich wybory oraz podejmowane przez nich decyzje. Nie obyło się również bez łez, choć mi bardzo często zdarza się je uronić podczas czytania.

To naprawdę piękna historia, która mnie porwała i zachwyciła zarazem. Szczerze przyznaję, że zakończenie nie było takie, jakiego oczekiwałam, ale może i dobrze, że nie okazało się przewidywalnym banałem, może to właśnie w tym tkwi sukces książki!

Teraz zdecydowanie pora na nadrobienie filmu, choć Wam zalecam zachować kolejność, że pierwsza książka, bo wierzcie mi, że znając jej zakończenie, czytanie nie sprawi Wam tyle przyjemności.

Ja bardzo serdecznie polecam wszystkim, niezależnie od wieku, ale szczególnie tym, którzy kochają poruszające miłosne historie! Z pewnością się na tym tytule nie zawiedziecie