Jak wysoko zajdziemy w ciemnościach

Ja wiem, że nie brzmi, ale to ona - książka, która emocjonalnie zmiażdży i przeora, wyzuje ze wszystkich sił, ale czasami warto przeczytać coś tak mocnego, ponieważ tylko w taki sposób jesteśmy w stanie wyrwać się z marazmu i dojść do naprawdę głębokich refleksji. Książka, którą poleciłabym każdemu, choć wiem, że gatunek science fiction nie każdemu kojarzy się dobrze. Mi też, nie sięgam po takie książki, a jednak prozę Nagamasu praktycznie wciągnęłam na poczekaniu i ciągle miałam wrażenie jakby miał eksplodować mi mózg z nadmiaru wrażeń, które ze sobą niesie.

To książka nietuzinkowa, może nawet dziwna, a gdyby nie była tak prawdopodobna można by napisać, że szalona. Opowiada o naszym świecie, w którym na skutek topnienia lodowców wydostaje się groźny wirus sprzed tysięcy lat. Szybko opanowuje cały świat, ludzkie ciała leżą na ulicach, ale człowiek szybko zaczyna się przystosowywać do nowych warunków. W świńskich organizmach praktycznie jak w fabrykach tworzone są ludzkie organy, a dla tych, którzy strasznie cierpią i nie ma dla nich ratunku oferuje się eutanazyjne parki rozrywki mające swój ostatni przystanek w krematorium.

Nie chcę zbyt wiele zdradzać, ponieważ szok, który przeżywamy w trakcie czytania jest tutaj niezbędny by lepiej ją zrozumieć i odczuć. To tylko wierzchołek góry lodowej, ponieważ świat z Jak wysoko zajdziemy w ciemności to miejsce, gdzie śmierć jakby spowszedniała. Czym jest człowieczeństwo, śmierć, życie? Ile zawdzięczamy naturze i jak mocno ją eksploatujemy? Jak znosimy żałobę i odejście bliskiej osoby? To tylko kilka z pytań, które wirują w głowie w trakcie lektury i długo po niej. Niektórych fragmentów z tej książki pewnie nigdy nie zapomnę.

Warto wspomnieć, że to po prostu bardzo pięknie napisana książka. Niby każdy z rozdziałów opowiada o innym bohaterze, ale prawdziwym majstersztykiem jest sposób w jaki łączą się w jedną całość. Jedno wydarzenie, bohater, zaledwie szczegół w jednym zdaniu. Odnajdywanie tych subtelnych splotów sprawiło mi przyjemność i jeszcze wzmogło odczucia co do tej lektury.

Szczerze polecam, mocno azjatycka proza.

Trudna, inna, zaskakująca - te słowa przychodzą mi do głowy, gdy pomyślę o książce "Jak wysoko zajdziemy w ciemnościach".

Jednak jedno słowo brzmi w mojej głowie najbardziej - PRZEJMUJĄCA.

Jest to moje pierwsze spotkanie z piórem Nagamatsu, więc nie wiedziałam czego się spodziewać.

Książka jest bardzo ciekawa, przeczytałam ją bardzo szybko, bardzo interesowało mnie co będzie w kolejnym rozdziale. Napisana jest prostym językiem, zrozumiałym, dzięki czemu płynnie się czyta.

Każdy rozdział to inna historia, inna opowieść oraz inny narrator. Jednak wszystkie historie w pewnym momencie łączą się ze sobą.

Autor porusza w tej powieści temat epidemii choroby, śmierci, zagłady naszego świata. Dla mnie ta książka jest trudna pod względem emocjonalnym, jako matka nie wyobrażam sobie dla swoich dzieci takiego świata, jaki ukazuje nam Nagamatsu.

Czy naprawdę przyjdzie taki czas, że śmierć będzie dla nas na porządku dziennym? Że będziemy potrafili się z nią pogodzić i jej się oddać? Mam wielką nadzieję, że nie. Dobrze, że to książka z gatunku since fiction.

Zostawiła mnie ona z wieloma pytaniami, z rozmyślaniem na temat naszej przyszłości.

Bardzo dobra lektura, nigdy wcześniej czegoś takiego nie czytałam i szczerze mimo trudności i dużych emocji podczas czytania - podobała mi się.

Polecam! Wyjątkowa opowieść.

Dodam jeszcze, że ta okładka jest przepiękna.🥰 Pod wpływem światła pięknie się mieni.🥰