Jak rozmawiać z furiatami. Techniki, ćwiczenia, strategie

Myślę, że każdy z nas znał albo ma bezpośrednią styczność z osobą, która przez większość czasu zachowuje się irracjonalnie. Obserwujemy ją wtedy i zastanawiamy się, co ona ma w głowie, że ciągle w kółko powtarza te same błędy i nie sięga po swoje racjonalne zasoby. Jest to jeszcze bardziej fascynujące zjawisko w momencie, kiedy okazuje się, że ta osoba jest bardzo inteligentna i kompetentna, a i tak w którymś momencie decyduje się na działanie wręcz szalone. Czasami tylko nas to rozśmiesza, ale w niektórych przypadkach może nam bardzo zaszkodzić lub nie daje w ogóle możliwości normalnego życia. Jak sobie poradzić z takim irracjonalnym człowiekiem? Czy ON naprawdę nieświadomie postępuje w tak głupi i nieskuteczny na dłuższą metę sposób?

Od razu po przeczytaniu tytułu zaintrygowałam się tematyką poradnika. Byłam ciekawa, jakie są odpowiedzi na to tytułowe pytanie. Z tym, że przez pomyłkę źle go odebrałam, ponieważ byłam przekonana, że chodzi o ludzi porywczych, niepanujących nad swoimi emocjami, choleryków. Tymczasem "Jak rozmawiać z furiatami" to o wiele bardziej przestrzenne spojrzenie na problem. Czy w tym przypadku to dobrze?

Sama koncepcja na książkę wydaje mi się czymś fascynującym i być może przydatnym w życiu. Jestem przekonana, że naprawdę większość ludzi spotkało się z dość szalonymi osobami i nie wiedziało, jak sobie z tym poradzić. Tutaj bez wątpienia można znaleźć rozwiązanie tego problemu. Choć moja wcześniej wspomniana pomyłka odnośnie tytułu nie wzięła się znikąd, ponieważ oryginalny tytuł to "Talking to Crazy", co według mojej opinii lepiej przedstawia zamieszczone treści. Tu mowa o ludziach bardzo różnego pokroju i ogólnie osobowości. Co ich łączy? Nielogiczne działanie, które przynosi szkodę otoczeniu i często im samym. Ci "furiaci" okazali się dla mnie mocno mylący, ale też bardzo się cieszę, że jest to tylko jeden przykład z większej liczby charakterów.

Styl, którym posługuje się autor, jest bardzo przyjemny w odbiorze i charakteryzuje się pewnym rodzajem pogody ducha, który pozwala na lepsze i przede wszystkim milsze przyswajanie podanych informacji. Gdy czytałam, miałam wrażenie, że pisarz rozmawia bezpośrednio ze mną i to razem dochodzimy do niektórych rozwiązań. To bardzo stymulujące uczucie, które pchnęło mnie do czytania dalej. Przy tym warto podkreślić, że psychiatra nie używa specjalistycznego języka, więc odbiór treści jest bezproblemowy. W pojedynczych przypadkach da się odczuć jakieś bardziej naukowe zwroty, ale dla osób nie znających specyfiki tej dziedziny są wytłumaczone.

W książce można znaleźć wiele ciekawych spostrzeżeń, które podkreślają doświadczenie autora i jego wnikliwość w obserwowaniu ludzi. Potwierdza to podział poradnika na pięć części, gdzie każda jest na swój sposób odmienna i unikatowa. Bo w końcu możliwości jest wiele – co zrobić, gdy taką irracjonalną osobą jest ktoś przez nas kochany, gdy to my sami zachowujemy się w taki nieracjonalny sposób? Ponownie podkreślę, że ta pozycja to wszechstronne rady i teorie, a nie tylko schematyczne spojrzenie. By zrozumieć tą wielowymiarowość lepiej, w tekście znajdują się liczne przykłady konkretnych sytuacji, rady, jak z nimi sobie poradzić i ćwiczenia, które można wykonać w ramach prób walki z tym problemem.

A co z rzetelnością? I tu pojawia się naprawdę olbrzymi dla mnie problem, ponieważ nie mam najmniejszego odniesienia, skąd pisarz wziął tę wiedzę. Momentami podkreśla, że to jego własne doświadczenia i to jest fantastyczne, lecz co z resztą treści... Przecież pojawiają się konkretne zjawiska, mechanizmy i teorie. Na podstawie tego, co sama wiem, zdaję sobie sprawę, że nie są one wyssane z palca. Tak naprawdę nakładają się z typową wiedzą ze studiów. Tylko nie każda osoba czytająca tę książkę musi to wiedzieć. Zresztą w taki też sposób ciężko znaleźć inne źródła dla samego rozszerzenia tematu. Dla mnie to karygodny fakt, do którego w ogóle nie wiem, jak się odnieść.

"Jak rozmawiać z furiatami. Techniki, ćwiczenia, strategie" to na pewno fascynujący poradnik, gdzie można odnaleźć wiele przydatnych informacji i śledzić je z zaangażowaniem i poczuciem zyskiwania nowej wiedzy. Ma swoje wady, ale stanowczo przeważają zalety.

Tę książkę zamówiłem głównie z ciekawości. W życiu spotkałem wielu furiatów, a jako że sam jestem dość wybuchowy, głównie kończyło się na kłótni. Ta lektura świetnie tłumaczy, jak możemy rozpoznać agresywne zachowania rozmówcy, a następnie, w jaki sposób się zachować, aby uniknąć awantury. Pozytywnie zaskoczyły mnie praktyczne rady, pokazujące, jak nauczyć się porozumiewać z furiatami. Autor przekazuje w tej książce ciekawe i praktyczne metody, z których warto korzystać w codziennych relacjach. Nie jest to najłatwiejsza lektura, ale dobrze spędzić nad nią trochę czasu i zdobyć tę niezwykle użyteczną wiedzę.

Dr Mark Goulston jest cenionym psychiatrą, konsultantem, coachem i doradcą biznesowym. Jest autorem wielu poradników, często też gości w różnych amerykańskich mediach. Mieszka w Los Angeles. Jak sam twierdzi z "wariactwem zna się dobrze", ponieważ przez wiele lat przyjmował pacjentów w gabinecie. A "przypadków" miał dużo i to różnorodnych.

W swojej najnowszej książce autor rozwiązuje zagadki irracjonalnego umysłu i wyjaśnia, jak rozwijają się błędne schematy myślowe. Całość podzielona jest na pięć części. I i II - to wprowadzenie do tematu, podstawy rozmów z furiatami oraz wskazówki jak ogarnąć własną irracjonalność, aby móc innym. III część to spory fragment o czternastu taktykach na rozmowy z furiatami. Opisane tutaj strategie sięgają od łagodnych przez kontrowersyjne do nieco niebezpieczny, "wybuchowy" jak sam autor to nazywa. Wybór techniki zależy jednak od kilku czynników. Po pierwsze należy wczuć się w emocje danej osoby, a następnie ustalić schemat działania.

„Każdy morderca ma swój modus operandi - preferowany schemat działania. Jeden zabija nożem, inny podkłada bomby, a trzeci strzela w tył głowy. Analogicznie, każda irracjonalna osoba jest zwariowana w inny sposób, dzięki któremu zmusza cię do zrobienia tego, czego od ciebie chce, jednocześnie opierając się temu, czego ty chcesz od niej”.

Autor przestrzega tu jednak, że czasami łatwo jest pomylić osoby, które zachowują się sposób irracjonalny z ludźmi cierpiącymi na zaburzenia osobowości. W tym drugim przypadku żadne techniki i strategie nie pomogą, jedynie terapeuta może coś zaradzić. Zresztą Mark Goulston również dokładnie opisuje rozmówców, którzy cierpią na zaburzenia osobowości (to w rozdziale V). Natomiast rozdział IV wskazówki na to, jak poradzić sobie z huśtawką emocjonalną w życiu osobistym.

Wracając jednak to technik samych rozmów. Bardzo podobało mi się, że autor do każdej strategii podaje konkretne przykłady. Opisuje sytuacje, które miały miejsce między jakimiś osobami, przytacza słowa, które padły i to w jaki sposób zareagowały dane osoby. Potem wszystkie sytuacje analizuje i szczerze pisze, kiedy pewne techniki zawodzą i się nie sprawdzają. Następnie podaje przydatne wskazówki, plan działania w kilku wariantach oraz uczula na zagrożenia. Podobały mi się również porównania i metafory jakie stosuje psychiatra, aby czytelnik lepiej zrozumiał, to co chce przekazać.

„Zdradzę ci jednak pewien sekret – nikt nie jest kompletnie szalony. W środku każdego cyklonu jest obszar spokoju. Kiedy rozmawiasz z kimś, kto reaguje nadmiernie emocjonalnie, jedną z najskuteczniejszych metod jest celowanie właśnie w oko cyklonu”.

Albo

„Nazywam to ćwiczenie akwarium, bo kiedy ludzie patrzą sobie w milczeniu głęboko w oczy, przypomina to trochę akwarium, które wyłącza wszystko i wszystkich wokół”.

Książkę czytało się bardzo dobrze i przyjemnie. Akurat mnie interesuje taka tematyka, ponieważ na co dzień ma do czynienia z różnymi ludźmi. I choć przeczytałam już wiele książek w podobnej problematyce, to dalej "łaknę" wiedzy. Autor korzysta wprawdzie z wielu sposobów i metod wcześniej mi znanych, ale tutaj jej w pewien sposób systematyzuje. Podoba mi się również, że coraz więcej terapeutów kładzie nacisk na to, że, aby pomóc komuś, należy najpierw zadbać o swój stan emocjonalny. Bardzo ważna jest również empatia i umiejętność słuchania.

„Każdy jest trochę zwariowany. Jeżeli nie zidentyfikujesz i nie opanujesz własnej irracjonalności, to będziesz sabotować własne próby porozumienia się z osobami, z którymi musisz się dogadać. Pierwszą irracjonalną osobą, z którą musisz się porozumieć, jesteś ty sam”.

Zgadzam się w 100%, polecam gorąco.

Furiaci pośród nas.

Chyba każdy z nas spotkał kiedyś w swoim życiu furiata, w którego przypadku racjonalna rozmowa była po prostu niemożliwa, a jego / jej zachowania były nieprzewidywalne, chaotyczne, a także pozbawione rozsądku i jakiejkolwiek samokontroli. Niniejsza książka wyjaśnia czytelnikom w jaki sposób można stwierdzić, czy dana osoba jest furiatem, a w dalszej kolejności lektura ta jest także próbą wdrożenia w życie rozwiązań, które umożliwią choćby częściowe poradzenie sobie z jego destrukcyjnymi zachowaniami i docelowo pozwolą na nawiązanie z furiatem konstruktywnej i choć w części racjonalnej nici porozumienia.

Na początek warto sobie zadać pytanie: kim właściwie jest furiat? Jak można go rozpoznać? W gruncie rzeczy nie jest to takie trudne, o czym przekonuje nas autor książki (będący jednocześnie psychiatrą, a więc kimś zdecydowanie znającym się na rzeczy). Osoba mogąca zostać nazwana furiatem przejawia zachowania irracjonalne, często podnosi głos, może przejawiać agresję, nie pozwala sobie niczego powiedzieć ani wytłumaczyć i nie kontroluje swoich reakcji. Furiat może także przejawiać skłonności do manipulacji, wykazuje często brak zdrowego rozsądku, w wypaczony sposób postrzega rzeczywistość i może zachowywać się jak osoba rozchwiana emocjonalnie. Biorą pod uwagę powyższą charakterystykę raczej nikt nie miałby szczególnej ochoty na spotkanie kogoś takiego na ulicy…

Tacy ludzie jednak istnieją – żyją obok nas, tworzą z nami relacje, są członkami naszych rodzin, spotykamy ich na gruncie służbowym. Jak sobie w takiej sytuacji poradzić, jak przebić się przez irracjonalizm, agresję, manipulacje oraz jak zachować w tym wszystkim zimną krew nie pozwalając jednocześnie wpędzić się w pułapkę stresu i zastraszenia?

Autor niniejszej książki twierdzi, że z furiatem nie da się niestety wygrać żadnej słownej polemiki, ponieważ ta musiałaby być merytoryczna i racjonalna, a to jest bardzo ciężkie (wręcz niemożliwe) do zrealizowania. Nie będzie tutaj także działać strategia ignorowania furiata – ON zawsze znajdzie sposób na to, aby przebić się przez mur naszej pozornej obojętności. Co zatem czynić?

Punktem wyjścia do „rozpracowania” furiata jest zdefiniowanie schematu jego zachowania. Kiedy to się już uda, możemy rozpoznać w której sytuacji można spróbować dyskutować, a w której lepiej będzie odpuścić. W książce opisano aż 14 różnych technik prowadzenia rozmowy z furiatem, a także 8 złożonych taktyk postępowania, ukierunkowanych na konkretne zachowania furiata, z którym mamy akurat do czynienia. Autor przybliża nam także sposoby na redukcję własnego poziomu stresu, relacja z furiatem daleka bywa bowiem od spokojnej. Całość uzupełniają wskazówki w zakresie rozpoznawania jak duża może być skala ewentualnego zaburzenia naszego furiata oraz kiedy warto zwrócić się z prośbą o fachową pomoc do specjalisty.

Lektura do łatwych nie należy, ale może być pozycją użyteczną – jak bowiem wspomniałem już na wstępie prawdopodobieństwo, że mamy w swoim otoczeniu furiata (lub że wkrótce go spotkamy) może być spore. Warto zatem przygotować się na to zawczasu – jak mawia przysłowie: nigdy nie znamy dnia ani godziny.

Książka zrecenzowana dzięki uprzejmości Księgarni [Adres usunięty]

#JakRozmawiaćZFuriatami #Furiat #TaniaKsiążka #bloggujezTK

[Adres usunięty]