Jak przestałam być arystokratką

Autorka książki hrabina Christine von Bruhl, to niezależna dziennikarka, córka dyplomaty Henryka von Bruhla. W swej książce - a właściwie można ją nazwać autobiografią - ponieważ niektóre epizody opisane w tej powieści są prawdziwe lecz w większości, jak autorka pisze, jest to fikcja literacka. Autorka opisuje miłość swojego życia, ukochanego mężczyznę, który jednak nie pochodzi z rodu arystokraty.

Akcja rozgrywa się w latach osiemdziesiątych, w Niemczech, już po upadku muru berlińskiego, a wciąż dzieli się na Berlin wschodni i zachodni, dwa różne światy, dwie różne kultury, jakby dwa rożne i obce sobie państwa.

Czy arystokratka, z bogatego domu potrafi odnaleźć się we wschodniej części zjednoczonych Niemiec?

Przecież tam są fatalne drogi, zimne korytarze, okna od których ciągnie, uporczywe palenie w piecach i okropne marznięcie. Lecz przecież miłość wymaga wyrzeczeń, i nie zna barier.

Christine poznaje Schrata i zakochuje się w nim bez pamięci. Czy rodzina arystokratki zaakceptuje przyszłego zięcia, pochodzącego z Berlina wschodniego?

Czy odbędzie się ślub? Przecież Schrat jest świadkiem jehowy, a Christine chrześcijanką. Jak rozwiąże się ich problem?

Warto przeczytać tę powieść i poznać losy bohaterów, ich kłopoty i przeciwności z jakimi się borykali.

Społeczność arystokratów jest zorganizowana: najważniejszą rolę odgrywa najstarszy, a młodsi mają się podporządkować. Głowa rodziny to zazwyczaj mężczyzna, a rola kobiet jest drugorzędna. Wśród arystokracji każdy wie skąd pochodzi partner, i od dawna zna jego rodziców. Czy więc Christine popełniła mezalians?

Książka wydana w miękkiej oprawie, zawiera 214 stron, jest bardzo wciągająca i niepozbawiona humoru. Czytając ją można się dobrze bawić, jak również poznać obyczaje i konwenanse wśród arystokratów oraz sfery kulturowe jakie wciąż dzielą Niemcy zachodnie ze wschodnimi.

Zachęcam do lektury.

Moja ocena: 10/10

Polecamy, zespół [Adres usunięty]

Inność jest pociągająca, intrygująca. Odmienna od naszego normalnego szarego świata, w którym żyjemy na tym podobnym szczeblu. Obowiązki zawodowe, domowe są w stanie przysłonić nam egzystencję. Niejednokrotnie jesteśmy jednak wdzięczni za to, że tak właśnie jest. Na pewno dzieje się tak również po przeczytaniu książki, w której prym wiedzie wyższość a my uświadamiamy sobie, iż nie zawsze bogactwo i luksus oznacza szczęśliwe życie.

Arystokraci to liczna grupa osób rozrzuconych po całym świecie. Nie mają łatwo. Muszą kurczowo trzymać się określonych wyżej norm, jeśli pragną życia w zgodzie z innymi arystokratami szczególnie tymi z własnej familii. Jakakolwiek zmiana w zachowaniu, postępowaniu nie jest odbierana pozytywnie. To nie może być proste. Hrabina Christine von Bruhl to wyjątkowa istota. Buntownicza. Dziarsko kroczy przez egzystencję. Pochodzi z rodu Henryka von Bruhla, który był pupilkiem króla Polski Augusta III Sasa. Jej dzieciństwo naznaczone było częstą zmianą miejsca zamieszkania. Można pokusić się o stwierdzenie, iż żyła na walizkach i nie rozminiemy się tutaj z prawdą. Matka hrabiny to niezwykle odważna kobieta. Postawiła wszystko na jedną kartę zwaną "Miłość" i wraz z mężem dyplomatą, podróżowała. Nawet wtedy, gdy była w ciąży. Christine jest zadowoloną ze swojego życia kobietą. Otoczona liczną rodziną nie ma powodów, aby narzekać ale lata lecą a ona jest w wciąż samotna...

Problem nie tkwi w tym, że na horyzoncie brak kandydatów. Kłopot leży gdzie indziej. Arystokratce - katoliczce absolutnie nie przystoi związek z kimkolwiek spoza jej sfery. Jednak ile można rozglądać się za mężczyznami arystokratami i wciąż z przekonaniem stwierdzać, że nie pojawia się żaden, którego można by obdarzyć miłością? Christine dopuszcza do głosu serce, a ono spłata jej figla... Co się stanie, kiedy na drodze głównej bohaterki stanie miłość życia spoza konfesji? Czy kobieta będzie miała tak ogromną odwagę, aby sprzeciwić się ogólnie przyjętym normom, jakie zostały jej wpojone?

Nie jest łatwo. Christine von Bruhl zostaje postawiona pomiędzy młotem a kowadłem. Co wybierze? Książka "Jak przestałam być arystokratką" to kolejna pozycja literacka, nad którą warto się pochylić. Myślę, że czytelnik odnajdzie w niej coś, co go zastanowi, rozbawi, wprowadzi w lekką zadumę może nad własnym życiem, że nie jest złe skoro nikt nie narzuca nam zasad, zawsze mamy wybór, kierujemy nim tak, jak tego pragniemy. Autorka a zarazem bohaterka powieści chce przybliżyć nam blaski i cienie egzystencji na wyższym szczeblu. Mamy okazję zobaczyć jak to jest... czy rzeczywiście więcej jest tych pozytywnych aspektów? Często ze zdumieniem przebiegałam wzrokiem po słowach, które tworzyły się w całość i ... szokowały. Chociażby fakt, iż wszyscy w koło odradzali hrabinie związek z artystą. Brak szacunku wobec wyborów członka rodziny nie wpływał optymistycznie na Chrisitine a fakt, że mimo to udało jej się osiągnąć w życiu tak wiele wbrew wszystkim, napełnia czytelnika podziwem. Jestem dumna z głównej bohaterki!

Ach, damą być!

Mówiąc o życiu arystokratów zwracamy zwykle uwagę na ich sielskie życie, konta pełne pieniędzy, okazałe rezydencje i nienaganne wykształcenie. Funkcjonowanie elit w społeczeństwie wydaje się być niczym bajka, idealizujemy ich sytuacje, po części z uwagi na fakt, iż obracają się oni zazwyczaj w wąskim gronie zamożnych ludzi, zwykle z tytułami, jak oni. Nie mamy zatem możliwości bieżącej weryfikacji naszych wyobrażeń, kształtowanych zwykle przez doniesienia z pierwszych stron gazet czy przekazy telewizyjne.

O tym, że życie arystokratów wcale nie jest takie idealne, jak by się mogło wydawać, o ograniczeniach wynikających ze świadomości tradycji, o sztywnych zasadach i regułach postępowania rodem z minionych stuleci, pisze hrabina Christine von Brühl. Autorka książki „Jak przestałam być arystokratką”, opublikowanej nakładem wydawnictwa Prozami, wywodzi się z rodu Henryka von Brühla, pierwszego ministra oraz ulubieńca Augusta III Sasa. Mimo wysokiej pozycji społecznej i przyszłości, nakreślonej już niemal w chwili narodzin, ona wbrew wszystkiemu i wszystkim wychodzi za mąż z miłości i to na dodatek za artystę pochodzącego z Niemiec Wschodnich!

O tym, jak toczy się życie w przestronnych komnatach, jak to jest mieć dziadków mieszkających w zamku i jakie to uczucie zrezygnować z tego dla małego mieszkania w Dreźnie, przekonać się możemy dzięki lekturze książki, która zadowoli nawet najbardziej wybrednych czytelników. Zadajemy sobie pytania, ile w tej powieści jest biografii, a ile w biografii powieści, chłoniemy bowiem kolejne strony nie mogąc uwierzyć, że w XXI wieku można tak jeszcze funkcjonować, naprzemiennie zazdrościmy bohaterce, współczujemy jej, to znów gorąco wspieramy w najważniejszych, życiowych decyzjach.

Christine von Brühl przyszła na świat w Afryce Zachodniej, w Akrze, stolicy Ghany. Tu bowiem został oddelegowany jej ojciec dyplomata, tu też urodziła się jej młodsza siostra. Wkrótce po tym rodzina przeniosła się na kolejną placówkę do Londynu. Bohaterka dorastała w otoczeniu dzieci (ma jeszcze dwójkę starszego rodzeństwa), bowiem arystokracji nie można odmówić płodności. Być może wynika to z faktu, iż zaraz po narodzinach niemowę oddawane jest pod opiekę sztabu specjalistów, zatem żona znów może towarzyszyć mężowi w wyjazdach, reprezentować rodzinę, zajmować się pracą charytatywną, nie będąc zmuszoną do wysłuchiwania płaczu maluchów czy do zmiany pieluszek.

Christine od małego uczona była języków europejskich, baletu, jazdy konnej, gry na pianinie i w tenisa. Od małego wpajano jej również, jak ważne jest zachowanie tradycji, a także bezwzględne posłuszeństwo wobec rodziców i rodziny. Była również świadoma, iż wśród arystokratów małżeństwo z miłości nie istnieje, zaś źródłem pozyskiwania informacji o potencjalnych, odpowiednich kandydatach, jest „Almanach Gotajski”. Ona jednak, wbrew zwyczajom, pragnęła kochać i być kochaną, dlatego już jako dziecko podjęła decyzję, iż małżeństwo nie jest dla niej. Nie chciała również stagnacji w luksusowych salonach, wolała podróżować po świecie, podejmować wyzwania, poznawać nowych ludzi i próbować nowych rzeczy.

Dlatego też, po złożeniu egzaminu maturalnego, nie wybrała znanych jej państw jako celu podróży w charakterze au-pair, tylko rzuciła się na przysłowiową głęboką wodę, wyjeżdżając aż do Singapuru. Tam pozwoliła się ponieść fali przygody, zwiedzając, nawiązując nowe znajomości i ucząc się języka. Tam też zdecydowała, że po powrocie pragnie studiować sinologię, ale los miał wobec niej inne plany. Przeniósł ją bowiem do Polski, gdzie jej ojciec objął placówkę, a ona sama obdarzyła uczuciem ten dziwny kraj z czasów stanu wojennego. Ta sympatia zaowocowała wyjazdem do Lublina i podjęciem studiów na KUL-u, gdzie zapisała się na roczny kurs języka polskiego i kultury polskiej. Studia w Heidelbergu, między innymi polonistyczne, stanowiły niejako kontynuację tej przygody z Polską. Ale to dopiero podczas pracy w charakterze dziennikarki, w gazecie regionalnej w Dreźnie, Christine poznaje kontrowersyjnego mężczyznę, którego pochodzenie i zajęcie całkowicie odbiegają od charakterystyki idealnego kandydata na męża arystokratki. Miłość okazuje się jednak silniejsza niż wszelkie zasady, niż rodzinne tradycje …

Tę niezwykłą historię wielkiej miłości do Schrata, a przy tym życia, jakiego nie jesteśmy w stanie sobie w pełni wyobrazić, opowiada sama hrabina, w książce „Jak przestałam być arystokratką”. Nie znajdziemy tu pikantnych szczegółów z życia śmietanki towarzyskiej, raczej opis obowiązków stojących przed przedstawicielami arystokracji oraz ograniczeń wynikających z surowego wychowania w poszanowaniu tradycji, a także wizję drogi zawodowej wybranej przez autorkę. Książkę czytamy z zapartym tchem, niepewni zakończenia, nie mogąc uwierzyć, że Christine von Brühl zdecydowała się wieść zwyczajne życie u boku artysty plastyka. Myślisz, że takiej miłości nie ma, a życie arystokraty to nieustanna sielanka? Sięgnij zatem po biograficzną powieść i doceń wolność dokonywanych przez siebie wyborów!

Justyna Gul

Qulturasłowa

Jak przestałam być arystokratką - Christine von Brühl - recenzja

Christine von Brühl kobieta z arystokratycznego rodu - hrabina. Córka dyplomaty wychowywała się i żyła w takich miastach jak Akra, Bruksela, Londyn, Bonn. Studiowała slawistykę, historię i filozofię. Jest autorką i dziennikarką. Ma męża i dwójkę dzieci, z którymi mieszka w Berlinie.

W książce "Jak przestałam być arystokratką" poznajemy historię kobiety arystokratki z dobrego domu wychowanej po katolicku, która zakochuję się w "zwykłym" artyście z rodziny świadków jehowy. Śledzimy też historię lat 80 i 90, upadek muru berlińskiego i wschodnie i zachodnie Niemcy.

Książka nie do końca do mnie trafiła. Na początku ciężko mi się ją czytało, dopiero z czasem wciągnęła mnie historia Christine von Brühl. Choć jak sama autorka podkreśla, książka zawiera elementy zmyślone, więc nie do końca można uważać ją za autobiografię.

Plusem książki na pewno jest to, że poznajemy życie i zwyczaje ludzi szlachetnie urodzonych, elity. Śledzimy także przemiany obyczajowe i historyczne.

Książka dla ludzi lubiących biografie, historie obyczajowe. Nie mało miejsca autorka poświęca też Polsce, w której jakiś czas mieszkała i studiowała.

MJ

źródło:[Adres usunięty]

Christine von Brühl wywodzi się z rodu Henryka von Brühla – hrabiego cesarstwa. pierwszego ministra i faworyta Augusta III, generała artylerii konnej i wolnomularza. Wychodząc za mąż za mężczyznę, którego poznała na wystawie sztuki współczesnej, złamała wszelkie zasady, bowiem człowiek ten nie wywodził się z rodziny arystokratycznej, nie wyznawał katolicyzmu, a do tego był artystą plastykiem.

Bohaterka nie jest typową hrabiną, zamiast mieszkać w pałacu, wraz z rodziną żyje w berlińskim mieszkaniu, pracuje jako dziennikarka oraz pisarka. Tak naprawdę dopiero z polskich podręczników dowiedziała się jak ogromną rolę odegrał jej przodek. Warszawę z lat osiemdziesiątych opisuje jako szare miasto ze zmęczonymi ludźmi, któremu towarzyszą ciągłe kolejki oraz uciążliwa komunikacja miejska. Zafascynowana okresem „Solidarności” podjęła naukę języka polskiego.

Mieszkając w Lublinie nikt nie traktował jej jak hrabianki. Kobieta dzieli się z czytelnikiem tym jak wyglądało jej ówczesne życie. Tak jak pozostali ludzie, stała w kolejkach po cukier, jadła w studenckiej stołówce, gniotła się w zatłoczonych autobusach. Pozbawiona wszelkich udogodnień toczyła życie, tak jak inni mieszkańcy Polski.

Christine von Brühl wydała mi się niezwykle interesującą postacią. Jest inteligentna, a przy tym skromna. Z ciekawością chłonęłam każdą stronę książki i całą jej biografię, począwszy od narodzin w Afryce, aż po Boże Narodzenie w Wiedniu. Postanowiłam również poszukać informacji o niej w Internecie. Znalazłam liczne wywiady, w których podobnie jak w książce uchyla rąbka tajemnicy na temat swojego pochodzenia i rodziny. Odniosłam wrażenie, że pieniądze nie znajdują się w jej hierarchii na pierwszym miejscu. Wbrew stereotypom, ważne są dla niej zasady, rodzina i głos serca.

Nie przepadam za pozycjami biograficznymi. Na ogół jeśli już po taką książkę sięgam, to dotyczy ona osób, które są moimi idolami lub w jakiś sposób mi imponują. Tym razem skoczyłam na głęboką wodę, gdyż nie miałam pojęcia ani o autorce, ani o jej pochodzeniu. Nie zawiodłam się jednak, gdyż jej historię czytało mi się bardzo przyjemnie. Zawsze opowieści oparte na faktach wywołują we mnie silne emocje. Książka nie jest zbyt długa. Zawiera nieco pond dwieście stron. Warto po nią sięgnąć, zwłaszcza, że kobieta zapoczątkowała swoją życiową drogę w naszym kraju i to jemu poświęciła dużą część biografii.