Jak (nie) zostać królową. Tom 1

Zderzenie bezkompromisowej Polki, zdeklarowanej antyrojalistki, z królem uwięzionym w sztywnych ramach etykiety? To brzmi jak gotowy przepis na dobrą zabawę i tak właśnie jest! „Jak (nie) zostać królową” to powieść, w której słowne iskry między Malwiną a Oskarem II sypią się od pierwszych stron.

To, co mocno wyróżnia tę książkę na tle innych obyczajówek, to jej styl. Katarzyna Redmerska operuje bardzo wyszukanym słownictwem i nie szczędzi nam szczegółowych, plastycznych opisów scenerii. Mnie ten zabieg absolutnie kupił, bo nadaje historii niesamowity, elegancki klimat, choć trzeba uczciwie przyznać, że wymaga to od czytelnika większego skupienia.

Czy jest idealnie? Nie do końca. Skoro mamy motyw monarchy, zabrakło mi tu poczucia, że korona to realny ciężar i polityczna odpowiedzialność – królestwo robi tu niestety tylko za ładną makietę dla rozwijającego się romansu. Co więcej, główna bohaterka ze swoim upartym, momentami wręcz ślepym buntem wobec wszystkiego co dworskie, z czasem bywała po prostu irytująca i traciła na wiarygodności.

Mimo tych drobnych zgrzytów bawiłam się doskonale. To bardzo przyjemna, klimatyczna historia o zderzeniu dwóch skrajnych światów, która zostawia spory apetyt na kontynuację. Zdecydowanie udane otwarciedylogii!

Ludzie tak ze sobą nie rozmawiają. Nie śmieją się z takich drętwych żartów. Nie przeżywają ponownie takich absurdalnych historii wyciągniętych z zakamarków szafy (czyt. początku lat 2000 i szczytu popularności „Pamiętnika księżniczki”). Wszystko tutaj było dla mnie naciągane i papierowe. Nie, nie, nie, brrr.

Trochę czasu książka musiała na mnie poczekać i w sumie lekko żałuję, że aż tyle.

Całkiem dobrze się bawiłam przy czytaniu jej, jeśli pominąć niektóre aspekty.

Mianowicie znajdziemy tu nieco zbędnych opisów, które wydłużają niepotrzebnie lekturę, niektóre ciekawostki bywają także nużące ale całościowo książka jest warta przeczytania i poznania.

Mnie osobiście drażniło bardzo jedno - domyślam się, że to miało mieć wydźwięk sarkastyczny, ale pisownia "ha ha" przez ch jest dla mnie nie do przejścia.

Ja zamiast śmiechu odczytywałam to jako "cza cza" co nie miało odzwierciedlenia w tekście.

Wracając do plusów, bardzo ciekawa współczesna historia o rojalsach.

Poznajemy nieco świat monarchii z wielu stron i różnych podejść do niej.

Dowiadujemy się z czym się mierzą członkowie królewskiego rodu a także co o tym sądzą przeciętni ludzie.

Ona - zagorzała przeciwniczka monarchii, kobieta sukcesu, doktor habilitowana.

On - najprawdziwszy król z nietypowym charakterem.

Poznają się przypadkiem, ona nie wie kim jest i bierze go za pracownika zamku.

On nie wyprowadza jej z błędu jakiś czas.

Między tymi dwoje iskrzy aż wióry lecą ale jedno z nich zacięcie walczy z tym uczuciem.

Czy ulegnie?

Było zabawnie, było komfortowo, było stale.

Może nie znalazłam tu czegoś, czego bym się nie spodziewała i żaden zwrot akcji mnie nie zaskoczył ale na pewno znalazłam przyjemną rozrywkę z udziałem koronowanej głowy a także całkiem dużą dawkę wiedzy między innymi na temat literatury i sztuki.

Co ciekawe, część akcji dzieje się w moim rodzinnym mieście z Wrocławiu, więc mogłam sobie bez trudu zwizualizować całkiem dokładnie miejsca, w jakich się rozgrywa.

Kolejna rzecz, to mieszkanie naszej doktor Krzysztopolskiej znajdowało się na Ołbinie, tak samo jak moje dawne miejsce zamieszkania.

Przypadek? Nie sądzę.

Jeśli chodzi o mnie to równie dobrze mogłaby być to powieść jednotomowa, bo ma happy end ale jest zaznaczone, iż to pierwszy tom a także furtka została otwarta i zastanawiam się, co autorka nam zaserwuje w drugim tomie.

Mam nadzieję, że będzie się działo i emocje będą nie mniejsze niż w tej części.

Wiecie co sobie pomyślałam, kiedy przeczytałam tą książkę? Że szczęśliwy człowiek to taki, któremu dane jest czytać wartościowe książki:-) Ja mam to szczęście, że one lgną do mnie tylko utwierdzając w przekonaniu, że gdzieś tam istnieje świat równoległy, gdzie mamy wszystko, co tylko sobie w tym drugim zwyczajnym wymarzyliśmy. Oczywiście stwierdzenie to odnosi się do postaci, które tutaj występują. Weźmy na przykład króla Warbenii Oskara II. Od od samego początku marzył o tym, by na jego drodze stanęła kobieta, która pokocha go za to jaki jest, a nie kim jest. Sprawa ta była często problematyczna dla jego matki, gdyż ona wybrała już dla niego kandydatkę. Według niej rozsądną, którą poddani zaakceptują, a jemu pozwoli rozsądnie rozporządzać ich królestwem. Oskar nie oczekiwał małżeństwa z rozsądku. Tutaj nawet zostały wymienione osoby, które właśnie na takich warunkach funkcjonowały. Jego marzeniem było zakochać się, poczuć motylki w brzuchu i z miłością i pożądaniem spoglądać na wybrankę swojego serca. Czy zatem tak się stało? Czy jego marzenie zostało spełnione? Kolejnym przykładem była doktor habilitowana literaturoznawstwa Malwina Krzysztopolska. Marzyła niemal każdego dnia, by móc przeanalizować dawne dzieła i rozeznać się w nich na wszystkie sposoby. Cudem (?) właśnie natrafiła na taką okazję. Miała przejrzeć wszystkie dawne książki będące w składzie bibliotecznym w miejscu, gdzie mieszkała rodzina królewska. Kiedy tylko opowiedziała o tym swojej rodzinie, oni od razu zaczęli fantazjować o bogactwach i stosunkach jakie tam panują. Miałam wrażenie, że choć sami nie byli nigdy w pobliżu rodziny królewskiej, to jednak znali przepisy tam obowiązujące, relacje ludzi zamieszkałych i obowiązkach jakie spoczywają na ich barkach. Im bardziej o nich rozprawiali, tym mocniejsze Malwina czuła przyciąganie, by tam pojechać. I na dodatek jeszcze niczego nie zbadała, a już czuła jak odkrywa sekrety, które zawsze chodziły jej po głowie. Niemal działała w myślach na podstawie dokonanych faktów, do których jeszcze nie doszło. Zupełnie jakby manifestowała sobie to, czego pragnęła wraz z Oskarem, który pragnął uczuć, które nam opisuje na swojej wybrance. Tak pięknie o tym się czytało, gdyż każde z nich przyciągało się wzajemnie nawet jeszcze się nie poznając. Oczywiście oprócz wątku miłosnego zapoznamy się również z zasadami, które obowiązują w rodzinie królewskiej. Poznamy zdanie doradców Oskara, którzy wytykali mu błędy, które popełniał, kiedy on sam nie wiedział co ma zrobić, by każdego zadowolić. Niekiedy chciał sprostać ich zadaniom, ale w głębi serca zawsze wybierał swoje własne dobro. Potrzebował w życiu radości, szczęścia i miłości. Tutaj poznaliśmy też schematy, dzięki którym królowie rządzili. Nawet jedna osoba sama stwierdziła, że woli pracować na bazie znanych wytycznych, gdyż jest to bezpieczne. Bali się cokolwiek zmieniać w obawie na gorsze. Nawet nie myśleli o tym, że przecież mogła ona wyjść na lepsze. To, co nieznane nie jest złe, a strach wywodzi się z odruchów i uczuć, które są w nas wbudowane. Oskar był właśnie taką osobą, która nie chciała trwać w miejscu, udzielać się jak robot, który jest zaprogramowany na jeden ruch- robić wszystko, by poddani nadal byli zainteresowani jego życiem. Chciał swobody i bycia sobą. Jak sądzicie, czy ktoś potrafił to zaakceptować?

Cała historia napisana jest jednym ciągiem, jednak przeskakujemy między sytuacją i miejscem gdzie jest otoczenie Malwiny, Oskara i później faktów z życia dziennikarzy. Ktoś podpowiedział tutaj królowi, że aby utrzymać się na powierzchni należy mieć układy z dziennikarzami. Oczywiście była to poufna rozmowa. Jako ogólny wydźwięk tego, co nie zostało powiedziane, ale zasugerowane, to korzyści z takich układów miały przynosić więcej zysków, aniżeli strat. I choć druga strona zauważyła, że nie jest to szczere, to jednak posłał mu sugestię, że pozostając pod baczną obserwacją mediów lepiej aby korzystnie o nich pisali, aniżeli wyłapywali tropy na podstawie których sami dokładali resztę. Ze zdań niższych szczeblem, ich nakazem było rzucać się na rodzinę królewską z pazurami, gdyż właśnie z tego żyli. Zatem kiedy tylko dowiedzieli się, że Oskar wyjeżdża do swojego azylu, postanowili sprawdzić, czy nie robi czegoś, co by zakrawało na sensację. Oczywiście opisaną w tęczowych barwach, by czytelnik nie mógł się oprzeć najnowszych wieści. W ten sposób poznając stronę występujących tu postaci, mieliśmy całkowity obraz tego na co się zanosiło. Czy mnie to ciekawiło? Naturalnie, że tak. I nie chodzi tutaj tylko o sam fakt, że miło jest czytać książki w których występują ludzie których stać na wszystko. Bardziej mnie przekonała sposobem w jakim została ukazana. Autorka bowiem dodała bardzo dużo humoru, sarkazmów i naprawdę niecodziennych słów, by na każdym kroku podkreślić, że status społeczny idzie w nieodłącznej parze z wysławianiem się. Porada każdej osoby wychodziła poza zwykłe myślenie. Tutaj liczyły się korzyści i praca nad sobą, by inni mogli ich podziwiać. Jeśli jakaś osoba była tutaj wymieniona, to zaraz za nią szedł opis pięknie wkradający się w treść, odnośnie jego rodziny, tego, skąd pochodzi i kim dla kogo był. W ten sposób nie było tutaj żadnych niedomówień.

Uwielbiałam momenty, kiedy ktoś potrafił się delektować nawet zwykłym batonikiem. Doceniali drobne rzeczy i tak pięknie się z nich cieszyli. W ukryciu mogli być sobą, jeść rzeczy sprawiające przyjemność i pozwalać sobie na smakowanie ich, a nie tylko zaspakajanie głodu. Nie obeszło się też bez skandalu, gdyż nasza Malwina była rozwódką. Przeczytaliśmy każdą stronę medalu, która w zależności od spojrzenia na nią, była przykra i ekscytująca.

Jeśli chodzi o wydanie, to mamy 472 strony, jednak nieco ciaśniej wydane, więc normalnie pozycja miałaby około sześciuset stron. I nie uwierzycie, ale w ogóle nie czuć tej objętości. Bohaterów poznajemy na tyle, że bardzo się do nich przywiązujemy. Ich emocje przechodzą na nas, przez co zaczynamy o nich myśleć jako o kimś prawdziwym. To część pierwsza i nie mogę się doczekać, aż przeczytam drugą:-) Polecam do przeczytania każdej osobie, która interesuje się rodzinami królewskimi. Komu się wydaje, że nie mają żadnych ograniczeń i zawsze biorą ślub z miłości. Których inspiruje poszukiwanie wartości pomiędzy perypetiami postaci i którzy chcą osiągnąć w życiu więcej i podążają tą drogą. Mądra, piękna, wartościowa i godna poświęconego czasu:-) Jak tu można jej nie polecić:-)

Może macie ochotę poznać doktor habilitowaną literaturoznawstwa i króla niewielkiego królestwa Warbenii?

Ona - temperamentna i pewna siebie.

On - nobliwy dżentelmen w koronie, podporządkowany etykiecie.

Jesteście ciekawi jak potoczą się ich losy?

"Jak (nie) zostać królową” autorstwa Katarzyny Redmerskiej to powieść, która zaskakuje świeżym podejściem do tematyki królewskich intryg i codziennych zmagań kobiet w historycznym kontekście. Akcja toczy się w czasach, gdy ambicje i marzenia o władzy zderzają się z rzeczywistością, a bohaterki muszą stawić czoła nie tylko zewnętrznym przeciwnościom, ale także swoim wewnętrznym dylematom. Fabuła książki skupia się na postaci młodej kobiety, która pragnie odnaleźć swoje miejsce w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Katarzyna Redmerska z dużą wnikliwością ukazuje złożoność relacji międzyludzkich oraz zagadnienia związane z płcią, władzą i poświęceniem. Autorka zręcznie przeplata wątki romantyczne z elementami historycznymi, co sprawia, że lektura jest nie tylko emocjonująca, ale i pouczająca. Styl pisania Katarzyny Redmerskiej jest lekki i przystępny, co sprawia, że książkę czyta się szybko i z zainteresowaniem. Dialogi są naturalne, a opisy miejsc i postaci tworzą sugestywny obraz epoki. Warto również zwrócić uwagę na mocne, wyraziste postacie kobiece, które są nie tylko tłem, ale i głównymi sprawczyniami swoich losów.

"Jak (nie) zostać królową” to powieść, która skłania do refleksji nad rolą kobiet w historii oraz ich dążeniem do niezależności. Katarzyna Redmerska w mistrzowski sposób łączy fikcję z rzeczywistością, oferując czytelnikom nie tylko wciągającą fabułę, ale także głębsze przesłanie. To książka, która z pewnością przypadnie do gustu miłośnikom literatury historycznej oraz wszystkim tym, którzy cenią sobie silne kobiece postacie w literaturze.

Z przyjemnością sięgnę po drugi tom.

Polecam gorąco!

BRUNETTE BOOKS