Jak myśleć o sobie dobrze? O sztuce akceptacji i życiu bez lęku

Każdy z nas ma na swój temat jakieś wyobrażenie, z reguły nieco odbiega ono od rzeczywistości, od tego, jak tak naprawdę czujemy gdzieś tam, w środku. Z drugiej strony, głęboko przed światem, absolutnie wszyscy, skrywamy lęki, o których sami nie chcemy pamiętać.

Tylko czasem te lęki wychodzą i przejmują władzę nad życiem tu i teraz. Dam Wam własny, najnowszy przykład. W ubiegłym tygodniu wybraliśmy się w Karkonosze. Uwielbiam chodzić po górkach, lubię ten wysiłek (nawet jak po drodze narzekam), a potem wewnętrzną radość, że udało mi się dojść do celu. Jednak w trakcie ostatniego wypadu nie weszłam na żaden szczyt. Zaczęło się na 30 minut przed wjazdem do miasteczka. Czułam ukłucia w okolicy serca, miałam płytki oddech, zaczął mnie uwierać palec, który kiedyś był złamany i czułam ogólną, wewnętrzną słabość (coś jak bóle mięśni przy grypie). Dojechaliśmy na parking, przygotowałam się do wędrówki (czując się coraz gorzej), i w momencie wejścia na szlak odwróciłam się do wszystkich, oznajmiając, że nie dam rady iść, że źle się czuję, że będę spacerować po okolicy. Zostałam w dolinie. Po godzinie wszelkie dolegliwości ustąpiły.

Miałam pół dnia do zagospodarowania. Znalazłam uroczą ławeczkę w zakątku, gdzie nikt nie zaglądał, a ja miałam piękny widok na przepływającą w dole rzekę. Zaczęłam czytać "Jak myśleć o sobie dobrze", bo tylko to miałam w PDF na telefonie. Oprócz tego, że dowiedziałam się, jakie trawią mnie lęki, że jestem mało pewna siebie, to jeszcze (strona 110) właśnie przeszłam gigantyczny atak paniki, uczucie, które właśnie rozwaliło mi plan dnia, odebrało radość wspinania się ponad chmurami (dosłownie), skazało na alienację. Siedziałam na tej ławce, kręciłam głową z niedowierzaniem i uświadamiałam sobie, że wszystkie pieprzone obawy, które dzień w dzień tłumię, niespiesznie przejmują kontrolę nad moim życiem. Unikałam wizyty u psychoterapeuty, bo nie miałam ochoty wybebeszać przeszłości. Życie zrobiło mi niespodziankę. Psychoterapeutka przyszła do mnie, Stefanie Stahl robi to DOBRZE.

To, jak odbierzecie tę książkę, zależy od ilości przeżyć, jakie dźwigacie. Wszędzie widzimy hasła dotyczące samoakceptacji. Jest tu pewna pułapka. Jak akceptować siebie, skoro podskórnie czujemy, że w środku jest coś nie tak? Książka Stahl odkrywa przed czytelnikiem obszary, które są popsute, opisuje jak do tego doszło a na koniec daje wskazówki. Do pełnej harmonii zazwyczaj prowadzi długa droga, ale kierunek mamy już wskazany :) Korzystajcie z tej literatury.

IG @angelkubrick