Jak gdybyś tańczyła

Tajemnice z przeszłości wychodzą na jaw nawet po latach złudnego szczęścia. Czy jest w naszym życiu najlepszy czas na ich ujawnianie?

Diane Chamberlain ponownie wprowadziła mnie do świata pełnego emocji i rodzinnych tragedii. Jej powieści przypominają mi trochę te pisane przez Jodi Picoult - są równie szczere i wartościowe. Miałam okazję czytać niemal wszystkie jej powieści i każda z nich była dla mnie wielką lekcją życia oraz niezapomnianą przygodą. Dlatego po jej najnowszą powieść sięgnęłam z wielką przyjemnością, bo wiedziałam, że czeka mnie kolejna literacka uczta.

Powieść opiera się na dwóch głównych wątkach - współczesnym, w którym Molly będąc w szczęśliwym małżeństwie marzy o dziecku. Nie mogąc jednak zajść w ciążę stawia na adopcje. I tutaj pojawia się też pytanie, czy to odpowiednia decyzja. Molly naprawdę pragnie zostać matką, ale tajemnice, które wiszą w powietrzu nie potrafią w pełni jej uszczęśliwić. Okłamywanie męża nie wychodzi na dobre, a sam czytelnik zastanawia się o co w tym wszystkim chodzi. Tajemnicę krok po kroku rozwiewa drugi wątek - przeszłość Molly, gdy poznajemy ją w jej młodzieńczych latach. Choć szczęście także wtedy jej nie sprzyjało, to czerpała je garściami, ile tylko mogła. Ta część powieści najbardziej przypadłą mi do gustu - dorastając pod ochroną rodziny nie miała poczucia zła czającego się w dorosłym życiu i beztrosko żyła z dnia na dzień do czasu, gdy wszystko to zostało zmącone.

Molly z przeszłości to fantastyczna dziewczyna, zachwycająca swoją otwartością do świata i miłością do ojca. Ogromnie przypadła mi do gustu jako nastolatka, bo była w swoim dzieciństwie szczera i beztroska, tak jak powinno czuć się każde dziecko. Autorka świetnie przedstawiła przełom, który to wszystko zrujnował, więc właściwie otrzymałam dwie bohaterki w jednym - tą pozytywną i nie wahającą się przed niczym i tą obecną, zatraconą we własnym smutku i sekretach zagrzebanych głęboko w pamięci. Jednak niezależnie od tego, którą postać bohaterki akurat poznawałam, zawsze miałam przed sobą mocne wartości. Diane Chamberlain pokazała mi jak wielką siłę ma ojcowska miłość, nawet przytłoczona brzemieniem ciężkiej choroby. Relacja Molly z jej ojcem wielokrotnie przyprawiała mnie o zachwyt, ale to jeszcze bardziej wpływało na moje postrzeganie stwardnienia rozsianego, na które zachorował tata bohaterki. Niejednokrotnie emocje gromadziły się wokół tego tematu tak silnie i prawdziwie, że powstrzymywanie łez nie miało sensu. To cudowny motyw, choć jednocześnie bardzo smutny, bez którego całość nie miałaby tak mocnego przesłania. Jednak wracając do obecnego życia Molly też dostrzegamy problem na czasie - adopcję, która daje się we znaki swoją papierkową odsłoną wciąż i wciąż oddalającą szczęście pary. A gdy w końcu pojawia się dziecko - szczęście jest nie do opisania.

"Jak gdybyś tańczyła" wzrusza, daje do myślenia i czaruje do ostatniej strony. To kolejna wartościowa powieść autorki, obok której nie da się przejść obojętnie. Ponownie zaskoczyła mnie całą masą emocji czających się na wszystkich stronach i bohaterami - wiarygodnymi, rzeczywistymi, niemal takimi jak każdy z nas. To idealna powieść do wzruszeń, szczerego uśmiechu i łez - tych dobrych i tych złych, gdy smutek miesza się z radością. A gdyby to wciąż było dla Was za mało, tajemnica unosząca się nad fabułą nada odpowiedniego klimatu i zatrzyma Was przy sobie do ostatniej strony, bo choć z czasem można się domyślić co wydarzyło się w przeszłości - za nic nie można przegapić finału rozgrywanych wydarzeń.

Nieraz zazdrościmy innym, jesteśmy niezadowoleni ze swojego życia... Może czasami warto zastosować metodę "Jak gdyby", według której dzięki odgrywaniu osoby, którą chcielibyśmy być, poprzez naśladowanie jej zachowania, z czasem możemy stać się nią naprawdę.

Molly i Aidan to prawnicy połączeni wieloletnim oraz bardzo udanym małżeństwem. Do pełni szczęścia brakuje im tylko dziecka, które po długich staraniach nadal nie pojawia się na świecie. W końcu decydują się na adopcję, jednak im dalej posuwa się cała procedura, tym Molly ma coraz większe wątpliwości spowodowane jej przeszłością, którą skrzętnie ukrywa przed całym światem...

"- Kiedy już będziesz miała te dzieci... - odezwał się w końcu tata.

- To co?

- Przytulaj je często - dokończył. - Na wypadek gdyby przyszedł taki dzień, że nie będziesz już mogła." *

Małżeństwo decyduje się na adopcję otwartą polegającą na całkowitej znajomości tożsamości zarówno rodziców adopcyjnych, jak i biologicznych. Często matka biologiczna ma ciągły kontakt z dzieckiem, a niekiedy dość mocno angażuje się w jego życie - wszystko zależy od rodzaju umowy zawartej pomiędzy rodzicami przed adopcją. Jestem całym sercem za dawaniem dzieciom szansy bycia kochanym oraz dorastania w domu przepełnionym miłością, jednak mam bardzo mieszane uczucia względem adopcji otwartej. Z jednej strony uważam, iż od początku należy przekazywać dzieciom prawdę o ich pochodzeniu, bo na dłuższą metę wszelkie tajemnice przynoszą więcej szkody niż pożytku. Z drugiej strony obecność dwóch mam może namieszać dziecku w głowie, a prawdopodobnie w końcu pojawią się pewne zgrzyty odnośnie decyzji bezpośrednio dotyczących wspólnego potomka. Na pewno jest to kwestia do dłuższej dyskusji, a także wnikliwego przemyślenia.

Niejednokrotnie nie rozumiałam głównej bohaterki, której postępowanie bywało nielogiczne. Nie lubię osób upierających się przy czymś, ślepych i głuchych na racjonalne przesłanki. Molly po śmierci ojca obraża się na wszystkich dookoła, odcinając wszelkie więzi łączące ją z rodziną, chociaż ich postępowanie było zgodne z wolą jej taty. Do tego nadal nie mam pojęcia, dlaczego ukrywała wszystko przed swoim mężem przez tyle lat, zamiast od początku oprzeć ten związek na prawdzie, pozbywając się niepotrzebnego balastu.

"Bez wybaczenia trudno iść do przodu (...). To tak, jakbyś próbowała tańczyć z ołowianym balastem na ramionach. Gniew może przytłoczyć cię na zawsze." **

"Jak gdybyś tańczyła" to czwarta powieść Chamberlain, którą miałam przyjemność poznać. Zapewniam, że jest to powieść godna uwagi, jednak na tle poprzednich wypada zdecydowanie najsłabiej. Nastawiłam się na emocjonującą opowieść o walce z procedurami adopcyjnymi, marzeniach związanych z posiadaniem dziecka, dylematach moralnych oraz trudnych wyborach. Spodziewałam się historii opartej na aktualnym życiu bohaterów, a okazało się, iż Chamberlain skupiła się na retrospekcjach dotyczących dzieciństwa i lat nastoletnich Molly, poruszając niekiedy niezbyt interesujące wątki, które niewiele wnoszą do fabuły. Do tego od samego początku domyśliłam się, jak potoczy się sprawa z ojcem Molly, dlatego dość mocno zawiodłam się na tym tytule, chociaż jest napisany bardzo dobrze - to trzeba przyznać.

Owa lektura porusza sporo wątków dotyczących adopcji, pierwszej miłości, utraty dziecka, zajścia w ciążę podczas pierwszego razu, nieudanego dzieciństwa, alkoholizmu, stwardnienia rozsianego i cierpienia spowodowanego przez chorobę. Dzięki niej można uświadomić sobie, iż człowiek nigdy nie pójdzie do przodu, kiedy jego życiem nieustannie będą rządzić demony przeszłości. Ponadto niekiedy z miłości należy dopuścić się najgorszych rzeczy dla dobra ukochanej osoby...

* cytat pochodzi ze str. 405

** cytat pochodzi ze str. 325

[Adres usunięty]

Sięgając po książkę „Jak gdybyś tańczyła” Diane Chamberlain miałam z tyłu głowy myśl – znowu ona? Przecież już nic nowego nie wymyśli. Przecież była i zdrada, i dzieci, i huragany i inne troski tego świata. Po skończeniu tej powieści znowu muszę przyznać – Diane Chamberlain rządzi. Jak ona to robi że ciągle mnie zaskakuje? Tym razem główną bohaterką jest Molly. Kobieta tuż przed czterdziestką, z dobrą pracą, z kochającym mężem, z ładnym domem. Brakuje jej tylko dziecka. Starają się wraz z Aidanem o adopcję, Molly wraca pamięcią do zdarzeń sprzed dwudziestu lat. Wtedy to mieszkała wraz z ojcem i dwiema matkami – biologiczną i adopcyjną w miejscowości Morrison Ridge i tego lata straciła tatę. Był chory na stwardnienie rozsiane ale Molly obwiniała matkę, Norę o niedopilnowanie obowiązków. To było lato, kiedy dziewczyna dorosła i tak zatraciła się w nienawiści do rodziny że postanowiła wyjechać i zacząć żyć z dala od domu. Czy tak było naprawdę czy to wyrzuty sumienia nie pozwoliły jej wyjaśnić wszystkiego razem z najbliższymi? Molly musi wybaczyć – rodzinie ale przede wszystkim sobie aby przejść dalej, starać się o dziecko, żyć. Pięknie opowiedziana historia Molly z dwóch perspektyw – tej młodej, pełnej ideałów dziewczyny i kobiety, która musi spotkać się z rodziną, aby zakończyć pewien rozdział. Genialna książka. Absolutnie polecam.

"Szkoda, że wspomnień nie można pozbyć się tak łatwo".

Molly ma to, czego zapragnąć może każda kobieta: wspaniałego męża, dobrą pracę, piękny dom. Do szczęścia brakuje jej tylko jednego: dziecka. Wraz z Aidanem starają się o adopcję otwartą; rzecz cały czas kontrowersyjną, niepewną, wzbudzającą wiele wątpliwości i nachodzących refleksji. Para jednak bardzo pragnie maleństwa do kochania, dlatego jest w stanie pokonać wiele przeszkód, byleby tylko zrealizować swój cel. Adopcja otwarta polega na ciągłym kontakcie z biologicznym rodzicem, czy rodzicami dziecka - to właśnie oni wybierają osobę czy parę, której je zawierzą. Potencjalna para przyszłych rodziców musi wykazać się zaangażowaniem, warunkami nie tylko materialnymi, ale i ciepłem, wrażliwością, prawdomównością. Molly brakuje tylko tego ostatniego... Do tej pory bowiem nie powiedziała mężowi, jak to było z jej przeszłością. Aidan jest przekonany, że rodzice jego żony nie żyją, a ona sama doszła już do siebie w związku z ich stratą. Nic bardziej mylnego. Molly ma mamę. Mało tego. Mianowicie... Molly ma... Dwie mamy: biologiczną i tę, która ją adoptowała. Jak przyznać się przed mężem i całym światem do niezmierzonej ilości kłamstw, którymi ich karmiła od dwudziestu lat? Jak pogodzić się z przeszłością i uwierzyć w lepsze jutro? Jak żyć z odkrytymi tajemnicami z dzieciństwa, które boleśnie wpływają na teraźniejszość?

W powieści otrzymujemy dwie narracje od głównej bohaterki. Obie pierwszoosobowe, jednak różne czasowo. Pierwsza to czas obecny - czyli walka młodego małżeństwa o adopcję dziecka, druga to moment dojrzewania Molly - zapis jej życia z okresu, gdy dziewczyna miała czternaście lat. Przez ten zabieg możemy poznać dojrzałą kobietę, jej ukształtowany charakter, motywy postępowania, oraz młodą dziewczynę wkraczającą w dorosły świat, podobnie jak powody jej późniejszych decyzji. Mimo, iż książka ma około pięciuset stron - Czytelnik w ogóle tego nie odczuwa; przez kolejne rozdziały po prostu się płynie. Naprawdę nie wiem czemu sięgnęłam po prozę Diane Chamberlain dopiero teraz. Autorka porusza ważne problemy społeczne: w tej powieści są to adopcja otwarta, konflikty moralne z nią związane, brak posiadania własnego dziecka i dramatyczna walka o spełnienie marzeń, choroba, którą jest stwardnienie rozsiane i utrudnienia życiowe, jakie z sobą niesie. Pani Chamberlain nie ucieka od trudnych tematów; wręcz przeciwnie - zagłębia się w nie jak tylko się da najbardziej. Pragnie (co jej się zdecydowanie udaje!) sprawić, by Czytelnik czuł mnogość emocji; by nie mógł się oderwać od lektury, cały czas chcąc więcej i więcej. Nie mogłam się doczekać wyjaśnienia tajemnicy Molly sprzed lat; tej, którą tak długo ukrywała przed mężem. Chciałam się dowiedzieć, co się stało, co kierowało bohaterką przy podejmowaniu ważnych życiowych decyzji, co ukształtowało jej postać, jej charakter, jej postawę. Autorka mnie nie zawiodła.

To na pewno nie jest książka, którą po przeczytaniu po prostu odkłada się na półkę; która pozostaje bez echa. To nie lektura, o której można szybko zapomnieć; wyzwala ona szereg wrażeń od współczucia, poprzez utożsamianie się z postawą głównych bohaterów, po złość, niezrozumienie ich postępowania. Zaręczam Ci, że ta publikacja wyzwoli w Tobie skrajności, o które nigdy siebie nie podejrzewałeś. To postawienie się w sytuacji innych osób, nie ma znaczenia, że fikcyjnych. Tacy ludzie są wśród nas, może to Twoi znajomi. Dobrze jest odkryć w sobie pewne pokłady tolerancji, zrozumienia, wrażliwości, empatii. Czy kłamstwo w tzw. dobrej wierze usprawiedliwia oszukiwanie najbliższej osoby? No właśnie. Nigdy nie wiesz, jak byś postąpił, gdybyś znalazł się w podobnej sytuacji. Diane Chamberlain odkrywa najskrytsze zakamarki ludzkiego serca; wyzwala to, co było do tej pory niewidoczne, zwraca uwagę na kwestie mogące wzbudzać wątpliwości - by pozwolić Czytelnikowi na osobiste ich pokonanie. Może i jest to moja pierwsza książka autorki, ale z pewnością nie ostatnia. Polecam. Polecam z całego serca, nie tylko kobieto, choć głównie jest kobietom adresowana.

[Adres usunięty]

[Adres usunięty]

_______________________________________________________________________

Diane Chamberlain jest jedną z moich ulubionych autorek, a każdą jej książkę czytam z zapartym tchem. Autorka przyciąga mnie trudnymi tematami, czasami wręcz kontrowersyjnymi, ale także pięknym i lekkim językiem. Czy „Jak gdybyś tańczyła” - najnowsza powieść autorki, spełniła moje oczekiwania?

Główną bohaterką książki jest Molly. Ma ciekawą pracę, kochającego męża i przeszłość, którą skrupulatnie strzeże. Małżeństwo z racji tego, że nie może mieć swoich dzieci, planuje je adoptować (na zasadzie adopcji otwartej). Molly jednak ma pewne obawy. Boi się, że nie pokocha dziecka, że będzie złą matką. Zdaje sobie sprawę również z tego, że nie może budować rodziny na kłamstwie. Kiedy Molly była dzieckiem w tragicznych okolicznościach straciła ojca, i do chwili obecnej nie może wybaczyć bliskim tego, jakimi kłamstwami ją karmili. Zerwała wszelkie kontakty z rodziną i udawała sierotę. Teraz jednak musi wyznać mężowi prawdę, że gdzieś tam mieszka jej rodzina. Co więcej, Molly ma dwie matki - adopcyjną i biologiczną. Kobieta boi się teraz, że wyznanie prawdy zrujnuje jej małżeństwo i marzenia o byciu matką.

Jak każda książka tej autorki tak również i ta porusza trudny temat, zmuszający do refleksji. Diane Chamberlain przedstawia nam w książce pojęcie otwartej adopcji, czyli takiej, w której dziecko utrzymuje kontakt ze swoimi biologicznymi rodzicami. Nie jest to łatwy temat, zdecydowanie zmusza do refleksji. Oprócz otwartej adopcji autorka obrazuje nam również wątek miłości młodzieńczej i szalonej, miłości ojca i córki, a także aspekt ciężkiej choroby, jaką jest stwardnienie rozsiane. Ta zaś towarzyszyła ojcu Molly. Chamberlain przedstawia nam etapy tej choroby oraz walkę z nią.

W książce można wyróżnić dwie płaszczyzny - przeszłość i teraźniejszość. W przeszłości towarzyszy nam Molly jako dziecko. Poznajemy jej miłość do chłopaka, bezgraniczną miłość do ojca oraz relacje z obiema matkami. Natomiast w teraźniejszości mamy już do czynienia z dorosłą Molly, mężatką, która chce mieć dziecko.

Po raz kolejny jestem pod wrażeniem lekkości pióra autorki. Uwielbiam jej książki nie tylko za oryginalne tematy poruszane w książce, ale także za język - przyjemny i lekki. Jej książki czyta się niezwykle szybko, zatracając się w nich w 100%. Pomimo wielu zalet, jakie posiada „Jak gdybyś tańczyła” uważam, że nie jest to najlepsza książka tej autorki. Chamberlain tym razem nie zaskoczyła mnie zakończeniem oraz oryginalnością fabuły - a szkoda. Książka nie wzruszyła mnie tak, jak inne książki tej autorki, nie wstrząsnęła mną, po prostu mnie nie porwała. Nadal moim numerem jeden pozostaje „W słusznej sprawie” i to właśnie tę książkę polecam, jeśli chcecie zacząć swoją przygodę z twórczością Chamberlain.

Podsumowując, „Jak gdybyś tańczyła” to bardzo dobra powieść obyczajowa, która emanuje ciepłem, miłością i nadzieją. To książka o miłości rodzicielskiej, kłamstwach i o życiu z ciężką chorobą. Polecam!

"...popędziłam główną drogą, przed siebie, wciąż przed siebie, byle dalej od tych ludzi, od wszystkich, których znałam - i których kochałam - dopóki nie zyskałam całkowitej pewności, że już nic nas z powrotem nie połączy."

Niezwykle wzruszająca i ciepła powieść, mocno nasycona emocjami, z ogromną przyjemnością zagłębiamy się w nią. Towarzyszymy głównej bohaterce podczas trudnego oczyszczania przeszłości z bolesnych wspomnień, zdobywania wiedzy na temat własnej tożsamości, silnego pragnienia rozpoczęcia nowego etapu życia w spokoju, spełnieniu i radosnej gotowości do ofiarowania miłości nowemu członkowi rodziny. Decyzja o adopcji wywołuje mnóstwo obaw, czy jest się dostatecznie dojrzałym, odpowiednio przygotowanym, albo wystarczająco dobrym, aby zaopiekować się dzieckiem. W tym naturalnym procesie upewniania się co do swojej wartości, z pewnością nie pomagają skrywane tajemnice, chronione sekrety, poczucie krzywdy, wyrzuty sumienia czy zerwane na kilkanaście lat więzi z bliskimi. Przyjmując do domu i serca dziecko, powstaje wewnętrzna potrzeba uporządkowania dotychczasowych spraw, pogodzenia się z tym co nieodwracalne, odrzucenia negatywnych emocji związanych z obciążającymi psychikę echami wydarzeń sprzed wielu lat. Bo czyż oferując komuś miłość nie powinniśmy postępować w zgodzie z jej przekonaniami i tanecznym rytmem uczuć?

Molly, specjalistka od prawa rodzinnego, i jej mąż Aidan, zajmujący się prawem imigracyjnym, oboje tuż przed czterdziestką, po utracie własnego biologicznego dziecka czują wypełniającą ich wielką pustkę, zgłaszają się do programu adopcji otwartej, która umożliwi im zostanie rodzicami. Jednak kobieta ma duże wątpliwości, czy faktycznie dobrze robi chowając głęboko w tajemnicy okoliczności, w jakich straciła rodziców. Stopniowo uświadamia sobie, że prawdziwego uczucia i bliskości nie można budować na kłamstwie, niedomówieniach i pozorach. Zagłębiając się w przeszłość poszukuje prawdy, zrozumienia, akceptacji, pojednania i ukojenia. Czy uda się jej uporać z wrażeniem bycia oszukaną, z silnym gniewem, z potężnym lękiem przed zmierzeniem się z dawnym dramatycznym fragmentem życia? Jak bardzo zmieni nastawienie do tego, co kiedyś wywołało u niej traumatyczne przeżycia? Czy będzie potrafiła przebaczyć i jednocześnie poprosić o przebaczenie bliskie jej sercu osoby? Dlaczego powrót po dwudziestu latach do miasteczka Morrison Ridge staje się sprawdzianem jej charakteru i determinacji?

Diane Chamberlain zapewnia czytelnikowi wiele godzin wspaniałego oddawania się lekturze, prowadzi nas w przekonywującym stylu, z wyraziście wykreowanymi postaciami, wciągającą fabułą i niesamowitym klimatem. Porusza istotne zagadnienia odnoszące się do adopcji, znaczenia własnego dziedzictwa, natury miłości rodzicielskiej. Ale również mierzenia się z niepełnosprawnością, nie tylko osoby chorej, lecz także członków jego rodziny, godnością i możliwością odejścia na własnych warunkach. Z ogromnym wyczuciem, dużą wrażliwością, pełnym koszykiem emocji i inspiracjami do refleksji. Dwutorowo prowadzony scenariusz zdarzeń, zazębianie się przeszłości z teraźniejszością, interesujące wątki, prawda ukazana z różnych perspektyw, zaskakujące obroty spraw, to sprawia, że powieść pochłania się podczas jednego spotkania, nie można się od niej oderwać dopóki wszystkie aspekty nie złożą się w całość, osiągając mocno satysfakcjonujące zakończenie. Jedna z lepszych powieści tej autorki, jakie dotąd poznałam, zdecydowanie warto uwzględnić ją w planach czytelniczych.

[Adres usunięty]

Diane Chamberlain porusza w swojej powieści cztery bardzo ważne aspekty społeczne, na które wiele osób na co dzień w ogóle nie zwraca uwagi i może nigdy by nawet o nich nie pomyślało.

Po pierwsze: Autorka przedstawia straszną chorobę, którą jest stwardnienie rozsiane. Pokazuje jak trudne jest zmaganie się z nią, a przede wszystkim to, że choruje cała rodzina. Chory każdego dnia jest coraz bardziej uwięziony w swoim ciele, a rodzina musi na to patrzeć i w żaden sposób nie jest w stanie zahamować rozwoju tej choroby. Może tylko próbować zrobić coś, żeby jego życie było bardziej znośne, ale czasem przychodzi taki moment, kiedy chory narażony jest tylko na ból, cierpienie, niemoc i przeraźliwe upokorzenie, którego żaden z nas nie chciałby doświadczyć.

Po drugie: Eutanazja to kolejny trudny temat, który porusza autorka. Czy człowiek może chcieć umrzeć? Czy ma prawo tego chcieć? I przede wszystkim czy może poprosić kogoś, żeby ulżył mu w cierpieniu?

Po trzecie: Wielu z nas pewnie nawet nie słyszało o otwartej adopcji. Już sama adopcja wywołuje kontrowersyjne uczucia i strach. W końcu obcy ludzie biorą obce dziecko i próbują mu stworzyć jak najlepszy dom. To nigdy nie jest proste. Jednak otwarta adopcja wydaje się jeszcze trudniejsza do zaakceptowania. Skoro adoptowane dziecko od początku ma wiedzieć, że jest adoptowane i może mieć kontakt z biologicznymi rodzicami, to zawsze pojawia się pytanie których bardziej pokocha - adopcyjnych, czy biologicznych.

Po czwarte: Kłamstwo jest zawsze trudnym tematem. Co do zasady nie powinniśmy kłamać, bo kłamstwo jest złe i przede wszystkim zawsze jest szansa, że się wyda. Wydaje się, że jednak życie nie jest czarno białe i są sytuacje, w których kłamstwo jest lepsze od najgorszej prawdy.

Kiedyś myślałam, że nie mam ulubionych serii wydawniczych. Że nie kieruję się wyborem lektury w ten sposób, tymczasem już od dawna jest inaczej. Zaczęło się właśnie od Kobiety to czytają nie mam wszystkich książek z tej serii ale to chyba tylko kwestia czasu. Ostatnio mam taki kryzys czytelniczy, nie mogłam w książce się zatracić, czytałam, ale ani nie czułam potrzeby zarywania nocy, ani wstawania wcześniej. Wczoraj, gdy skończyłam Piekło otwarte i gdy obrobiłam się z pracą(jaka fajna, chociaż chwilowa ulga), wzrok mój spoczął na tej książce i pomyślałam, koniec odkładania, w końcu jestem fanką i potrzebuję takiego zatracenia, jakie zwykle autorka mi gwarantuje.

Molly i jej mąż Aidan mają 38 lat, starają się o adopcję dziecka. Kilka lat temu Molly była w ciąży, ale poroniła i musiała przejść histerektomię, nie może więc mieć dzieci. Aidan i Molly są fantastyczną, kochającą się parą, bardzo pragną dziecka, ponieważ Aidan wychował się w dużej, kochającej rodzinie. Molly ze swoją nie utrzymuje kontaktu, wszyscy wiedzą, że jej matka zmarła na raka piersi, ojciec też nie żyje, nikt nie zadaje pytań. A jednak temat wraca, gdy starają się o adopcję. Molly sama ze sobą czuje się źle, bo kłamie! Jednak wiele lat temu obiecała sobie, że nikomu nie wyzna prawdy, bo jak wyznać, że jej matka zabiła jej ojca. Cofamy się do dzieciństwa Molly, gdy dziewczynka miała 14 lat, wychowywała się w rodzinnej posiadłości, otoczona wielką i kochającą się rodziną. Jej ojciec jest terapeutą, psychologiem, dziewczynka niewiele może przed nim ukryć. A mama, Molly ma dwie matki, biologiczną – mieszkającą nieopodal, z którą utrzymuje stały kontakt i żonę swojego ojca, która ją adoptowała. Te wakacje, gdy Molly miała lat 14 zaważą na całym jej życiu, co takiego wydarzyło się wtedy, że zerwała kontakt z całą swoją rodziną?

Ta książka porwała mnie od pierwszego zdania. Moim zdaniem jest to jedna z lepszych powieści autorki. Jest fantastycznie wyważona i przemyślana. Często w takich powieściach, w których mamy dwa przedziały czasowe, jeden z nich interesuje nas mniej, a drugi bardziej. Tymczasem w tej książce, każdy rozdział jest potrzebny, każdy wątek jest wciągający. Teraźniejszość czyta się świetnie, bo Molly i Aidan są świetną parą, chociaż w miarę upływu czasu zaczęłam się bać, że gdy prawda wyjdzie na jaw, a przecież zawsze wychodzi, to wszystko się posypie. A przeszłość, jest po prostu niesamowicie napisana. Upalne, tradycyjne południe. Duża rodzina, mająca swoje problemy, dylematy nastolatki, pierwsze grzeszki i przede wszystkim cudowna relacja Molly z ojcem, to wszystko stworzyło piękny, sielankowy obraz i my, którzy po fragmentach poznajemy te tajemnicę, czujemy grozę, wyczuwamy nadciągające niebezpieczeństwo. I boleśnie odczuwamy pustkę, która ma zapanować w życiu Molly.

Czytając tę książkę, miałam gonitwę myśli, miałam łzy w oczach. Cóż mam się rozpisywać. Wspaniała powieść i już!!