Iskra światła

Nie mogłam wsiąknąć do tej książki tak przez trzy rozdziały. Za dużo bohaterów, za dużo chaosu, za dużo charakterów. A później – przepadłam. „Iskra światła” Jodi Picoult opowiada o kilku osobach uwięzionych w klinice planowania rodziny przez szaleńca. Którym okazuje się ojciec dziewczyny, która chciała poddać się aborcji. „Louie uważał, że ci biali mężczyźni z hasłami na transparentach przychodzą tutaj nie z powodu nienarodzonych, tylko z powodu kobiet. Nie mają wpływu na ich niezależność seksualną. Chcą mieć wpływ chociaż na to”. I tak zabija recepcjonistkę, pielęgniarkę, strzela do lekarza i bierze zakładników. W tym Wren. Jej ojciec, Hugh przybywa do tej kliniki bo jest negocjatorem. Na początku nie wie, że jedną z zakładniczek jest jego własna córka. Później stara się zrobić wszystko – jak to każdy rodzic – aby jego dziecku nie spadł włos z głowy. „Na tym polega ojcostwo. Ojcostwo to chęć umieszczenia córki w ochronnej bańce, gdzie nikt jej nie skrzywdzi.” W książce poznajemy losy pacjentek – które nie tylko chciały usunąć ciążę jak Joy czy Izzy ale także skonsultować się w przypadku raka szyjki macicy (Olive) czy chciały zasięgnąć porady w stosowaniu tabletek antykoncepcyjnych. Poznajemy lekarzy, którzy chcą pomóc kobietom. Poznajemy ludzi, którzy chcą nieść pomoc – tak po prostu. „Ustawy są czarne i białe. Życie kobiet to tysiąc odcieni szarości”. Absolutnie polecam doskonałą powieść “Iskra światła”.

Jodi Picoult potrafi pisać naprawdę poruszające książki, czy tak było w tym przypadku?

MOIM ZDANIEM:

Z Jodi Picoult mam do czynienia po raz kolejny. Jej książki są dosłownie jak narkotyk, zaczynamy je czytać i chcemy coraz więcej. Kończymy jedną i szukamy kolejnej. "Iskra światła" utrzymała mnie w upewnieniu, że to jedna z najcenniejszych współczesnych światowych autorek. Czasami wydaje się, że jeśli jakaś sprawa nas nie dotyczy, to nie jest ona dla nas ważna, nie jest problemem czy elementem przemyśleń. Na szczęście mamy książki, dzięki, którym możemy poznać problemy innych, zrozumieć je i przemyśleć. Poranek, klinika dla kobiet kolejny dzień wydaje się być w niczym niezwykły od innych, ale jednak stanie się coś bardzo złego. Do przychodni wtargnie mężczyzna, nikomu nieznany, ale już w pierwszych chwilach rozpoznany jako ktoś nieobliczalny i nieprzewidywalny. Nieznajomy otworzy ogień i poweźmie ludzi będących w klinice na swoich zakładników. Ten dzień zmieni życie wszystkich, nieodwracalnie.

Klinika każdemu z nas wydaje się być miejscem spokojnym, cichym, gdzie przychodzimy w ochronie swojego zdrowia, jednak ta kryje w sobie drugie dno. W tej przychodni można dokonać nie tylko wielu badań, konsultacji, ale też wykonać aborcję. Dla wielu jest to temat tabu, jednak Jodi słynie z podejmowania trudnych tematów - tym razem będzie tak samo.

Akcja rozpoczyna się w dniu kiedy klinika w Missisipi pęka w szwach. Pod budynkiem protestują obrońcy życia. Do środka niespodziewanie dostaje się terrorysta. Mężczyzna oddaje strzały i bierze zakładników. Sytuacja wygląda naprawdę źle, wezwana policja ma negocjować wydostanie ludzi z kliniki. Sprawa skomplikuje się jeszcze bardziej kiedy główny negocjator - Hugh McElroy- podczas tej sytuacji dowie się, że w środku znajduje się jego córka Wren. Mężczyzna nie ma pojęcia w jaki sposób i dlaczego się tam znalazła. Główny wątek ojca i córki zostanie poparty pobocznymi bohaterami. Poznamy losy wielu ludzi, różne charaktery i zostaniemy otoczeni paletą emocji. Akcja została poprowadzona w bardzo ciekawy i dość narastający sposób. Jednak ta książka ma "mówić" o czymś więcej. Ma za zadanie poruszyć i zgromadzić nasze myśli wokół - aborcji. Terrorysta okaże się obrońcą życia, a jego zakładnicy w pewnym sensie przeciwnikami. Dlaczego mężczyzna wtargnął do kliniki? Czego oczekuje? Czy jest coś co jest w stanie usprawiedliwić jego czyn?

Czytając tę książkę pojawiało się w mojej głowie wiele pytań: Czy mamy prawo odbierać komuś życie? Czy mamy prawo do decydowania za kogoś? Czy można zrozumieć zwolenników i przeciwników aborcji?

Pytania mnożą się z każdą stroną, a na końcu książki pozostawiają nas z jednym:

Czy wszyscy mamy jednakowe prawo do życia?

Jodi Picoult pisząc tą książkę miała jasny przekaz - poruszyć temat aborcji i praw człowieka. Opowiadając historię różnych ludzi zahacza o niezwykle ważne tematy, które w obecnych czasach są ważne. Zostaniemy przeprowadzeni przez to dlaczego terroysta Georg zdecydował się na tak straszny czyn, dlaczego w klinice zjawiła się Wren oraz czemu lekarz mimo odmiennego zdania na temat aborcji nadal ją wykonuje. Zostaniemy świadkami aborcji, złości, przemyśleń i wielu innych. Będziecie świadkami strachu i przerażenia. Poznamy ludzi o gołębich sercach, ale też tych którzy budzą naszą niechęć.

Książka zaangażowała mnie jako czytelnika niezwykle emocjonalnie. Nie sadziłam, że aż tak dotknie mnie temat aborcji oraz ludzkich uczuć w jednej książce. Dzięki tej pozycji jeszcze bardziej doceniłam Picoult i wierze, że jeszcze nie raz nas zaskoczy, bo w przypadku tej książki pokazała wyczucie, emocje, wrażliwość oraz niesamowity talent poprowadzenia czytelnika w jakże ciężkie tematy.

DLA KOGO:

Książka będzie idealna dla wszystkich kobiet, które interesują się codziennymi tematami naszego świata oraz dla kobiet, które lubią podejmowanie ciężkich tematów w książkach, ale w ciekawy sposób. Nie nudzi i nie przedłuża, pozostawia nas w niecierpliwości do samego końca i pozwala przemyśleć wiele tematów.

Każdy z nich znalazł się tego dnia w niewłaściwym miejscu, w nieodpowiednim czasie. Co robili w klinice kobiecej? Jakie wydarzenia doprowadziły ich do tego miejsca? A przede wszystkim, co wspólnego mają z tematem aborcji? Czy podjęte wcześniej decyzje zadecydują teraz o ich życiu?

Jodi Picoult to jedna z moich ulubionych pisarek, niezastąpiona wręcz w przypadku literatury kobiecej. Świetnie przygotowana, skłaniająca do refleksji, czerpiąca z ważnych i aktualnych tematów oraz zaskakująca sposobem ich przedstawienia. Jeszcze nigdy nie rozczarowała mnie swoim piórem. Tym razem nie mogło być inaczej.

„Iskra światła” to jedna z tych powieści, które oddziałują na czytelnika za pomocą swego mocnego przekazu, z jednej strony wykorzystując ważną rolę omawianych kwestii, z drugiej zaś polegając na wywoływanych przy tym emocjach. W swojej najnowszej książce autorka odnosi się do tematu, jaki nikogo nie pozostawi obojętnym. Patrząc przy tym z każdej strony i odwołując się do doświadczeń wielu bohaterów. Szukając odpowiedniego rozwiązania i próbując znaleźć odpowiedź na pytanie, jakie miejsce w tym przypadku najlepiej wybrać.

Aborcja. Kwestia mocna. Sporna. Głośna. A przede wszystkim niezwykle aktualna. to jeden z tych tematów, które nigdy nie przestaną być na czasie. Podobnie, jak nigdy nie przestaną zaskakiwać, niezależnie od tego, jakie stanowisko i w jakich okolicznościach przyjdzie nam zająć. Które życie liczy się bardziej- matki czy dziecka w jej łonie? Czy kobieta ma prawo decydować o sobie, czy bezwzględnie powinna przestrzegać przepisów prawnych? Jakie przypadki aborcji mogą zostać rozgrzeszone czy usprawiedliwione? Czy mężczyzna powinien w ogóle w tej sprawie zabierać głos?

W „Iskrze światła” Picoult zdaje się szukać odpowiedzi na te i wiele innych pytań, konfrontując czytelnika z różnymi przypadkami i jeszcze różniejszymi bohaterami. Mogłoby się wydawać, że to jeden z tych problemów, które na każdym z nas wymuszają opowiedzenie się po jednej ze stron. Tylko czy na pewno? Nie zdradzę, jaką opinię posiadam w sprawie aborcji, śmiało mogę jednak powiedzieć, że autorce udało się nakłonić mnie do zweryfikowania tego, co zawsze było dla mnie pewne. Wzbudziła we mnie pewną wątpliwość, wywołała nutkę zawahania. A to wszystko za pomocą mocnego przekazu, jaki płynie z tej powieści.

Picoult tworzy powieści obyczajowe najwyższych lotów. To część literatury kobiecej, jakiej nie można nic zarzucić. Nie wypełnia stron romansami, nie skupia się na seksie, nie próbuje zaszokować i zwabić czytelnika skandalem. Ona po prostu pokazuje różne sprawy z różnego punktu widzenia. Próbuje postawić się na miejscu bohaterów, wczuć w ich sytuacje, oddać towarzyszące im emocje. Na pierwszy rzut oka grupa, jaką zebrała w klinice kobiecej, specjalnie się nie wyróżnia, ale kiedy poznajemy ją bliżej, zaczynamy rozumieć, że za każdą z tych osób kryje się szereg niespodzianek, sekretów i historia, która koniecznie musi ujrzeć światło dzienne. A im dalej podążamy za autorką, tym bardziej osobiste, życiowe i realne stają się te ludzkie dramaty z książkowych stron.

Za każdym razem w głębokie zdumienie wprawia mnie fakt, jak bardzo Picoult potrafi rozbudzić czytelnicze zainteresowanie i sprawić, że emocje przez całą historię nieustannie będą buzowały. W jak wiele kolorów umie oprawić swą opowieść i jak wiele stanowisk przedstawia w celu podtrzymania tej różnorodności, siły charakteru i ludzkiej odmienności. Te elementy pięknie wpisują się w przygotowane przez nią kreacje bohaterów, którzy ani przez chwilę nie wydają się papierowi czy płascy. I kobiety, i mężczyźni w tej opowieści charakteryzują się siłą, głębią, odwagą. Zwyczajnie trzeba ich wysłuchać.

Interesującym zabiegiem okazało się odwrócenie akcji- poznajemy ją godzina po godzinie, ale od tyłu. Na początku otrzymujemy zarys tego dramatu, fragmenty powstałej katastrofy, by już po chwili powoli wracać do początku. Nieco dziwnie, trochę nietypowo, ale przy tym z ciekawym pomysłem i ważnym przesłaniem. W ten sposób dowiadujemy się, jak poszczególni bohaterzy trafili tego dnia do kliniki, poznajemy ich historię, wyrabiamy sobie opinię na ich temat, stają nam się bliżsi lub dalsi.

„Iskra światła” to kolejna poruszająca, emocjonalna, odważna, dojrzała i osobista historia w dorobku autorki. Wiele można by o niej powiedzieć czy napisać, ale najważniejsze to po prostu ja przeczytać. I zrozumieć, dlaczego było warto.