Ironia losu

Nie czytam "babskich"ksiazek ale ta mnie porwała pożarłam ją w dwa dni.Rewelacja.Polecam serdecznie.Od razu zabieram się za inne książki autorki.

W życiu często gonimy za tym, co zakazane, co kusi, nie dostrzegając szczęścia, jakie mamy pod nosem, na wyciągnięcie ręki. Doceniamy je niestety dopiero wtedy, kiedy stracimy. I z taką sytuacją mamy do czynienia w "Ironii losu".

"Czy zawsze musimy pragnąć tego przeklętego jabłka, które dojrzewało na jabłoni pokusy?! Czy nigdy nie możemy się zadowolić tym, co w danym momencie dał nam los?"

Marzena to bezdzietna czterdziestoletnia kobieta wiodąca sielankowe życie u boku męża Huberta, który jest lekarzem. Wydaje się mieć wszystko. Każda inna kobieta na jej miejscu pozazdrościłaby takiego życia. Czego więc jej zabrakło? Kiedy wdaje się w romans z młodszym mężczyzną Jackiem, traci dobre relacje z najbliższymi. Zaczyna kłamać, kręcić, plątać się. Mąż żyje w zupełnej nieświadomości, że jest zdradzany. Tymczasem kochanek robi się zazdrosny, nachalny, oczekuje czegoś więcej. Mówi o miłości. Ale czy rzeczywiście jest to miłość? Kobieta chce zakończyć ten związek, ale mimo to brnie coraz dalej. Jednakże mają miejsce pewne wydarzenia, które skutkują tragedią...

"Z Jackiem wszystko było gwałtowne, rozszalałe, kipiące od podekscytowania. Przy kochanku miałam wrażenie, że codziennie skaczę na głęboką wodę. Przy mężu bez wysiłku unosiłam się na jej powierzchni."

Bohaterowie to bardzo mocny punkt książki. Są wyraziści, a ich kreacja psychologiczna daje powieści oryginalności. Nie polubiłam głównej bohaterki. I takie chyba właśnie było zamierzenie autorki. Postać Marzeny wywołała we mnie wiele skrajnych uczuć. Nie potrafiłam zrozumieć jej postępowania. Z jednej strony miałam ochotę wytargać ją za włosy, a z drugiej w pewnym momencie nawet jej współczułam. To kobieta, która w swoim zaślepieniu, pędzie ku przyjemności, nie widzi jak bardzo krzywdzi najbliższych, a przy okazji i samą siebie. Sama nie wie czego chce, z dnia na dzień pogrąża się w swoich kłamstwach. To bardzo realistyczny portret kobiety upadłej, inaczej tego nie sposób określić. Cała ta historia jest smutna, z gorzkim posmakiem.

"Jestem złym człowiekiem. Egoistyczną, próżną, znudzoną paniusią, której zachciało się posmakować cudzołóstwa. Pustą, bezmyślną idiotką, która w końcu zapłaci za każdą chwilę zakazanej zabawy."

Katarzyna Misiołek pokazuje, że jedna niewłaściwa decyzja może zaważyć na całym naszym życiu. To powieść, w której pozory wyłamują się na pierwszy plan. Autorka podejmując się tematu zdrady, zrobiła to w sposób przemyślany i dokładny. Dla mnie interesujące było to, że to kobieta jest tą zdradzającą. W książkach zwykle spotykam się z odwrotnym zjawiskiem. Ciekawym elementem jest zamieszczenie wpisów z forum o zdradach publikowanych zarówno przez zdradzanych, jak i zdradzających, które skłaniają czytelnika do wielu refleksji i przemyśleń.

Historia już od pierwszych stron mnie wciągnęła. Miałam wrażenie, że mogłaby mieć miejsce obok mnie, po sąsiedzku. Wielokrotnie zostałam przez autorkę zaskoczona, bo nie spodziewałam się, że niektóre wydarzenia potoczą się w takim, a nie innym kierunku. Zakończenie zaś było totalnym zaskoczeniem i szokiem, takiego obrotu sprawy się nie spodziewałam. Mimo trudnej i kontrowersyjnej tematyki, książkę czyta się lekko i szybko. Nic nie jest napisane na siłę czy przerysowane. Pierwszoosobowa narracja sprawia, że wszystko przeżywamy wraz z główną bohaterką.

Jeśli po "Ironii losu" spodziewacie się lukrowanego romansu, tu tego nie dostaniecie. To powieść mądra, realna, pouczająca. Książka jest przestrogą dla wszystkich tych, których kusi ryzyko porwania się chwili namiętności, przeżycia silnych emocji i wrażeń. czasem warto się dwa razy zastanowić nim zrobi niewłaściwy krok. Lektura raczej dla starszego czytelnika lub osoby, która ma już za sobą dłuższy związek. Polecam!

sza-[Adres usunięty]

Dlaczego ludzie zdradzają? Potrzebują poczuć dreszczyk emocji, który urozmaici ich zwyczajne życie, będzie odskocznią od codzienności? Może zdradzają z nudów? Może dopadł ich kryzys wieku średniego, a wplątując się w romans pragną przekonać samych siebie, że nadal są atrakcyjni dla innych i wzbudzają pożądanie? Czy chodzi tylko o seks z kimś nowym, czy może w grę wchodzi miłość?

„To tylko romans, odrobina zabawy. Oboje się na to zgodziliśmy, pamiętasz? Miało być lekko, miło i przyjemnie. Zero emocjonalnego zaangażowania, zero przepychanek, pretensji, gorzkich żalów”.

Katarzyna Misiołek w swojej najnowszej powieści podejmuje temat wywołujący wiele emocji. Marzena, główna bohaterka powieści „Ironia losu”, wiedzie ustabilizowane życie u boku starszego o kilka lat męża Huberta. Mieszkają w małym mieście w pięknym domu z ogródkiem w spokojnej, zamożnej okolicy. Wydawać by się mogło, że niczego więcej nie potrzeba jej do szczęścia. Jednak Marzena skrywa pewien sekret. Od pewnego czasu spotyka się z młodszym od siebie Jackiem, przystojnym i pewnym siebie blondynem, który potrafi rozpalić w niej namiętność, jakiej nie doświadcza w małżeńskim łożu.

„Jestem złym człowiekiem. Egoistyczną, próżną, znudzoną paniusią, której zachciało się posmakować cudzołóstwa. Pustą, bezmyślną idiotką, która w końcu zapłaci za każdą chwilę zakazanej zabawy…”

Marzena bardzo długo łudzi się, że ma nad wszystkim kontrolę. Mąż wydaje się niczego nie podejrzewać. Tylko jej siostra Marta zaczyna się czegoś domyślać. Marzena pozostaje jednak głucha na jej ostrzeżenia i prośby o zakończenie romansu. Wkrótce Jacek zaczyna się robić bardziej nachalny w stosunku do Marzeny, nawet wyznaje jej miłość. Cała ta sytuacja oraz wszystkie kłamstwa i krętactwa zaczynają przytłaczać naszą bohaterkę. Wpływają negatywnie na jej relacje z mężem, siostrą, przyjaciółkami, a nawet kochankiem. Wzbudzają wyrzuty sumienia, których nie potrafi już tak łatwo zagłuszyć. Czuje się zagubiona we własnych uczuciach. Czy nadal kocha męża? Dlaczego nie potrafi zakończyć romansu? Dlaczego ryzykuje utratę wszystkiego?

„Ostatnimi czasy jesteś jakaś pazerna. […] Chwytasz życie garściami, jakbyś nagle znacznie intensywniej chciała przeżyć każdą chwilę, jakbyś zachłystywała się każdym doświadczeniem, szukała mocniejszych wrażeń, goniła za czymś nowym, innym, nieosiągalnym.”

Ironia losu nie jest lekką powieścią z happy endem. Sięgając po nią możecie spodziewać się do bólu realistycznej, pełnej goryczy i smutku opowieści o sprzeniewierzeniu się zasadom moralnym, pogoni za ulotnym szczęściem oraz cenie, jaką należy zapłacić za popełnione grzechy. Pani Katarzyna bardzo realistycznie odmalowała postać oraz emocje targające Marzeną. Odczuwamy jej zagubienie i rozdarcie. Zabrnęła za daleko, by wyjść z tej sytuacji bez szwanku. Nie pochwalam zdrady, lecz mimo tego nie mogę jednoznacznie potępić Marzeny. Choć wiem, że sama sobie na to zasłużyła, współczuję jej i jest mi jej żal. Do końca życia będzie żyła ze świadomością, że jej romans wpłynął na wiele osób i poniekąd przyczynił się do tragicznych wydarzeń.

Dodatkowym atutem powieści są wpisy z internetowego forum, publikowane tam zarówno przez zdradzonych, jak i zdradzających. Dzięki nim poznajemy historie romansów innych osób. Niektóre emanują bólem i cierpieniem, inne złością, wręcz nienawiścią, czy pragnieniem zemsty. Każdy z nich zawiera w sobie szeroką paletę emocji. Każdy ukazuje zdradę z innego punktu widzenia.

Pani Katarzyna zaserwowała swoim czytelnikom przejmującą i niepokojąco prawdziwą opowieść, która sprawi, że wnikliwiej przyjrzymy się naszemu otoczeniu. Uwierzcie mi, że warto po nią sięgnąć. Dla niektórych może być przestrogą, dla innych ostrzeżeniem. Z pewnością dla wielu osób stanie się pouczającą lekturą.

Recenzja znajduje się na blogu Lustro Rzeczywistości [Adres usunięty]

"Ironia losu" to powieść polskiej autorki - Katarzyny Misiołek, o której słyszałam, ale jeszcze nie miałam okazji zapoznać się z jej twórczością. Postanowiłam, że chyba najwyższy czas, aby nadrobić te zaległości i sięgnąć po najnowszą książkę pani Kasi. Czy autorka zachęciła mnie do siebie na tyle, że sięgnę po kolejne jej utwory? Muszę przyznać, że gdy tylko "Ironia losu" znalazła się w moich rękach, pojawiło się również bardzo pozytywne nastawienie i przeczucie, że historia głównej bohaterki niesamowicie mocno mnie pochłonie. Nie wiem skąd wzięły się tak silne emocje wobec autorki, której twórczości jeszcze nie zasmakowałam, ale odebrałam to jako dobry znak i czym prędzej zabrałam się za czytanie. Czy mój entuzjazm względem tego tytułu utrzymał się po jego lekturze? Zapraszam was do zapoznania się z dalszą częścią recenzji, z której z pewnością się tego dowiecie.

Marzena do pewnego momentu prowadziła wprost sielankowe życie, którego mogła jej zazdrościć niejedna koleżanka. Dobra praca, kochający mąż i oddane grono przyjaciół to dla niej codzienność. Co więc skłoniło kobietę do zburzenia tej harmonii i wplątania się w relację z kochankiem? Czy wręcz doskonałe życie zaczęło ją nudzić? Marzena zaczyna więcej kłamać, aby ukryć powiązania z Jackiem, który staje się coraz bardziej nachalny i pragnie być jedynym mężczyzną w jej życiu. Bohaterka, chociaż wie, że musi zakończyć romans, nie potrafi tego zrobić. Jej mąż pomimo wyraźnych sygnałów wierzy, że Marzena przez cały czas jest mu wierna. Do czego doprowadzą ciągłe oszustwa głównej postaci? Czy kobieta poniesie konsekwencje za swoje czyny?

Fabuła pomimo tego, że nie jest jakoś specjalnie oryginalna, a większość wydarzeń jesteśmy w stanie przewidzieć, wciąga nas od pierwszych stron i nie pozwala ani na moment oderwać się od lektury. Trzeba przyznać, że w książce naprawdę bardzo dużo się dzieje i nie ma mowy o chwilach monotonii czy nudy. Losy głównej bohaterki nie są kolejną wyidealizowaną historią, zakończoną happy end'em. To opowieść o życiu gdzie nie wszystko kończy się dobrze, a każdy kolejny dzień może przynieść jeszcze więcej problemów i dylematów. Czytając "Ironię losu" byłam w stanie wyobrazić sobie, że coś takiego mogło wydarzyć się naprawdę, a gdzieś w innym mieście żyje kobieta podobna do Marzeny, która również zmaga się z wieloma kłopotami i z trudem je pokonuje.

Bohaterowie są dobrze wykreowani i niewątpliwie nadają tej historii niepowtarzalności. Marzena jest postacią, co do której mam bardzo mieszane uczucia. Z jednej strony fakt, iż posiada zarówno wiele zalet jak i wad, sprawia, że staje się ona niezwykle realistyczną osobowością. Z drugiej natomiast swoim zachowaniem potrafi ona wytrącić czytelnika z równowagi. Momentami kompletnie nie rozumiałam jej postępowania i miałam ochotę porządnie nią potrząsnąć. Byłam zła, że Marzena, mając świetne życie, wplątała się w beznadziejny romans, który zagrażał jej małżeństwu i dotychczasowej sielance. Wiem, że ze strony autorki był to zapewne celowy zabieg, aby wzbudzić w czytelniku jak najwięcej emocji i rzeczywiście trzeba przyznać, że udało się to pani Kasi wręcz doskonale. Wydaje mi się, że podczas czytania "Ironii losu" przechodziłam przez wszystkie możliwe stany emocjonalne - od radości, przez złość, aż po smutek. Jest to na pewno ogromny plus tej powieści i duże urozmaicenie.

Powieść napisana jest lekkim językiem, co sprawia, że czyta się ją szybko i przyjemnie. Autorka posiada styl, który ułatwia poznawanie całej historii i pozwala czerpać z czytania jeszcze więcej radości. Przyznam szczerze, że nawet nie wiem kiedy z pierwszej strony, przeszłam na ostatnią. Po prostu przewracałam z niecierpliwością kolejne kartki, a po chwili zorientowałam się, że historia Marzeny dobiega końca. Nie spodziewałam się, że sposób w jaki Katarzyna Misiołek opisuje wszystkie wydarzenia, aż tak bardzo przypadnie mi do gustu, ale teraz jestem już pewna, że wkrótce sięgnę po jej kolejne tytuły.

Pisałam wcześniej, że losy Marzeny były dosyć przewidywalne, jednak warto jeszcze wspomnieć o zakończeniu książki, które okazało się zupełnie sprzeczne z tym stwierdzeniem. To co stało się na ostatnich kartach tej powieści kompletnie mnie zaskoczyło i zdezorientowało. Nie spodziewałam się takiego finiszu i jeszcze długo po odłożeniu książki na półkę nie mogłam się do końca pozbierać. Finalne rozdziały to po prostu emocjonalna bomba, która wybucha wraz z przeczytaniem ostatniego wyrazu.

Podsumowując - "Ironia losu" to powieść, która rozkochała mnie w sobie od pierwszych stron. Czytanie jej przyniosło mi tyle radości, że z pewnością jeszcze długo będę wspominać tę lekturę. To powieść idealna na oderwanie od problemów i obowiązków, a także odpoczynek po długim i ciężkim dniu. Nie mogę się doczekać kiedy sięgnę po kolejne historie napisane przez panią Kasię i mam nadzieję, że skradną one moje serce tak samo jak "Ironia losu". Zdecydowanie polecam wszystkim miłośnikom literatury!

Często nie potrafimy docenić tego co mamy, dopiero gdy to stracimy, wówczas otwierają nam się oczy. Wybaczalna jest strata, na którą nie mieliśmy wpływu, ale jeżeli sami jesteśmy winni utraty czegoś dobrego?

Czy cena za chwile szaleństwa może być za wysoka?

Marzena ma kochającego męża, ale ma też kochanka, który daje jej odrobinę rozkoszy w łóżku. Kochanek jednak z czasem chce czegoś więcej niż tylko seksu, natomiast Marzena nie planuje zostawiać męża, ale ma w planach zakończenie romansu...jednak ciągle to odwleka. Kobieta coraz bardziej robi się nerwowa, zamyślona i odczuwa wyrzuty sumienia. Marzena odwiedza także forum dla osób zdradzonych... i tam dowiaduje się o ludziach, którzy zostali skrzywdzeni przez partnerów, którzy ich zdradzili.

Czy Marzena zerwie kontakty z kochankiem? A może mąż ją przyłapie na zdradzie? A może...rozwiązań może być wiele...ale czy są one dobre?

Katarzyna Misiołek w swojej powieści skupiła się na tematyce bardzo rażącej, ale na czasie. Zdrady...obecnie jest to już chyba plaga. W każdym związku prędzej czy później zapanuje nuda, zmęczenie, nie jedna osoba marzy o chwili zapomnienia...Jednak czy warto ryzykować utratę bliskiej osoby, rozpad małżeństwa, rodziny, zniszczenie komuś życia, dla kilku chwil rozkoszy?

Mam wrażenie, że autorka starała się odpowiedzieć na to pytania. I mamy chyba podobny pogląd na pewne sprawy, albo dobrze obserwujemy otoczenie.

Literatka nie skupiła się na początkowej fazie romansu, na tym co "dobre". Pisarka przeszła do rzeczy i skumulowała ostatnią fazę niewierności, czyli jej skutki.

Powieść w dużej mierze jest przestrogą, ostrzeżeniem, otwarciem oczu na pewne istotne i ważne aspekty zdrad, romansów.

Bohaterowie... polubiłam ich, nawet Marzenę, która jest tu czarną owcą. Zaskakującą postacią jest Aldona, matka, która nie radzi sobie z macierzyństwem, akurat tej postaci nie polubiłam. Patrycja - losy tej bohaterki są zaskakujące, a zakończenie wręcz szokujące. Ogólnie powieść zaopatrzona jest w wielu bohaterów i wiele interesujących, czasem dramatycznych wątków.

Czasem można mieć wrażenie, że autorka skacze wątkami, ale w moim odczuciu jest to pokazanie, że zdrada i sprawy z nią związane to jedno, ale trzeba też widzieć co się dzieje w otoczeniu.

Powieść czytało mi się bardzo dobrze i szybko, choć tematyka nie jest lekka a losy bohaterów trudne.

Literatka stworzyła powieść, która jest pełna realizmu, nie ma w niej naciągania faktów, ubarwiania. Pisarka nie stworzyła cukierkowej historii, ale opowieść o kobiecie, która nie potrafiła docenić tego co miała, która nie potrafiła wybrać, która...może stać się przestrogą dla innych. Może, ale nie musi.

Misiołek napisała historię o ludziach i ich problemach. Dzięki powieści zaglądamy do życia bohaterów przez dziurkę od klucza.

Minusy fabuły - autorka za słabo wykreowała sytuację Marzeny i jej męża. On niby czuje, że żona go zdradza, niby nie. Zachowanie Huberta po wyznaniu prawdy przez Marzenę jakieś nie do końca naturalne. Relacje Marzeny z kochankiem, takie mało emocjonalne.

I najważniejsze...w trakcie czytania nie odczułam żadnych emocji. Miałam fakty, ale nie odczuwałam napięcia, lęku o bohaterkę. Czasem tylko irytacja na Marzenę dawała o sobie znać.

Pomimo wszystko jestem zachwycona stylem autorki. Literatka pisze otwarcie, prosto, hipnotyzując czytelnika.

"Ironia losu" to powieść nie tylko dla kobiet, ale i dla mężczyzn, którzy czasem odczuwają potrzebę szaleństwa. Książki nie polecam młodym czytelnikom nie ich bajka, nie ich czas.