Niniejsza książka zawiera zapisy sześciu rozmów z poetami amerykańskimi przeprowadzonych w latach 2013–2017 osobiście lub korespondencyjnie. Sześcioro moich rozmówców to poeci należący do różnych pokoleń (najstarszy, W. S. Merwin, urodził się w 1927 roku, najmłodsza, Camille T. Dungy – w roku 1972). Wywodzą się oni z różnych tradycji poetyckich. Ukształtowały ich różne doświadczenia, różne geografie, różne wybory estetyczne. Mają jednak pewną cechę wspólną: poza oczywistym faktem, iż piszą po angielsku, łączy ich także głębokie zainteresowanie pozaludzką przyrodą przekładające się na różne formy zaangażowania w sprawę ochrony środowiska naturalnego, obejmujące pracę intelektualną i twórczą, oraz – w niektórych przypadkach – aktywizm.
Książka Julii Fiedorczuk znajdzie czytelników i to nie tylko tych oddanych poezji, ale także tych, którzy pragną szerszej refleksji nad otaczającym światem. To, że skupia się ona na tekście poetyckim, tym lepiej, bowiem wstrząsa codzienną mową, uczula nad metaforę, nie tylko na jej światotwórczą siłę, ale także na możliwe nadużycia (patrz propaganda) tkwiące w metaforze. Tak czy inaczej w myśleniu i pisaniu poezji kryje się cień ratunku, a o tym warto mówić. Sam wiele się z tej książki nauczyłem.
O autorce
Julia Fiedorczuk – pisarka, poetka, tłumaczka, wykładowczyni w Instytucie Anglistyki UW. Wyróżniona nagrodą im. Wisławy Szymborskiej za tom Psalmy (2018). Nominowana do nagrody Nike za powieść Nieważkość (2016). Autorka tekstów eseistycznych o poezji i ekologii, w tym książki Cyborg w ogrodzie: wprowadznie do ekokrytyki (2015), współautorka (wraz z Gerardo Beltránem) trójjęzycznego eseju Ekopoetyka/Ecopoética/Ecopoetics. Jej pracą habilitacyjną był cykl publikacji zatytułowany Ekopoetyka a konwencje poezji amerykańskiej XX wieku, traktujący o relacjach między człowiekiem a środowiskiem naturalnym. Felietonistka "Przekroju", prowadzi rubrykę poetycką w miesięczniku "Znak". Mieszka w Warszawie i Serocku, gdzie Bug łączy się z Narwią. Jej utwory były tłumaczone na ponad 20 języków.
