Infekcja. Manitou. Tom 5

No i niestety, ale muszę napisać nieprzychylną recenzję. Do tej pory kochałam Mastertona za wyczucie, za kunszt, za dobrze skrojoną grozę, która miała podejście psychologiczne.

Tym razem zawiodłam się.

Nie dość, że początek to straszna dłużyzna, na dodatek całkowicie po łebkach, to jeszcze w pewnym momencie strach i groza zatracają się na rzecz taniej pornografii z elementami obrzydliwości. Z przykrością dostrzegłam, że zarówno Masterton jak i King na starość zaczęli mylić grozę właśnie z obrzydliwością. Nietrudno jest kogoś obrzydzić, sprawić, by treść obiadowa z wczoraj podjechała mu do gardła i wróciła. Trudniej jest zbudować napięcie, okleić je warstwą dobrej akcji i ciekawej narracji i wreszcie czytelnika ZMROZIĆ strachem z głębi psychiki.

Zabrakło mi tego.

Narracja Anną (trzecioosobowa) płytka, po łebkach, całkowicie beznamiętna, mimo niby makabrycznych wydarzeń.

Za to narracja Harry'ego (pierwszoosobowa) - majstersztyk. Masterton genialnie sprawdza się jako narrator pierwszoosobowy, umie wtedy zbudować zarówno napięcie, jak i wprowadzić wspaniały humor, czasami czarny, a czasami radośnie różowy.

Niestety, ale kiedy coś genialnego miesza się w połowie ze strasznym szajsem, wychodzi książka mniej niż przeciętna i taka jest właśnie "Infekcja"

Ja osobiście trochę się zawiodłam i rozczarowałam, co nie zmienia faktu, że Masterton nadal jest moim guru - kocham "Wyklętego", "Bazyliszka" i "Noc Gargulców" całym sercem i mam nadzieję, że mistrz wróci kiedyś do pełni chwały.

Biorąc pod uwagę, iż mamy do czynienia z Mastertonem, to i tutaj nie mogło zabraknąć makabry i znęcania się nad bohaterami, choć tym razem nie jest to aż tak mocno uwydatnione, jak w innych jego powieściach, czy też w poprzednich tomach cyklu, przynajmniej w moim odczuciu. W dalszym ciągu uważam, że mimo wszystko autor zasługuje na uznanie, bo choć przez sześć tomów trzymał się motywu Misquamacusa i jego zemsty, to za każdym razem potrafił wymyślić i dobrze opisać kolejną wizję zagłady Amerykanów. W ostatecznym rozrachunku jednak ta walka dobra ze złem jest dosyć prosta, a akcja w punktach kulminacyjnych rozgrywa się bardzo szybko, może nawet zbyt szybko.

Jeżeli miałabym ocenić cały ten cykl, to wypada ON naprawdę nieźle. Ma swoje mankamenty, jest tutaj pewna schematyczność, ale mimo wszystko Masterton to mistrz opisów i makabry, za co go uwielbiam. Znakomicie zainspirował się motywem Indian, dodał do tego sporo swojej wyobraźni i zaoferował czytelnikom wciągającą historię z sympatycznym bohaterem w roli głównej.

Całość na: [Adres usunięty]

„Infekcja”

Profesor Anna Grey, pracuje w szpitalu w Saint Louis.

Pewnego dnia do szpitala trafia mężczyzna z niepokojącymi objawami, takimi jak drgawki, oraz wymioty krwią. Anna jest przerażona wyglądem mężczyzny. Lecz to co najgorsze, zaczyna się dopiero po śmierci pacjenta...

Tuż po tym zdarzeniu, umiera partner kobiety, który miał identyczne objawy. Anna podejrzewa, epidemię jakiejś nieznanej choroby, która rozprzestrzenia się w szybkim tępie...

Harry Erskine, jest wróżbitą, mieszkającym w Miami.

Pewnego dnia mężczyzna, zostaje niesłusznie posądzony o coś czego nie zrobił. Warunkiem policji jest to, aby mężczyzna, opuścił stan Floryda. W nocy, tuż przed wyjazdem, Harrego nawiedzają duchy trzech zakonnic, aby przekazać mu ważne informacje...

Jest to moje pierwsze spotkanie z Grahamem Mastertonem i muszę przyznać, że było to ciekawe doświadczenie, chodź lekko dziwaczne, o ile można to tak nazwać. Książka jest dosyć specyficzna.

Długo zastanawiałam się, co o niej napisać. Z jednej strony historia jest dosyć ciekawa, ale z drugiej straszna w taki, śmieszny sposób. Kilka scen w niej opisanych, zamiast wywołać u mnie strach, wywołały lekkie zmieszanie a czasem nawet śmiech. Książka jest połączeniem horroru i fantasy.

Może nie jest to mój ulubiony gatunek literacki, ale myślę, że dla wielbicieli tego gatunku będzie to ciekawa lektura.

Zwłaszcza, że wiem, iż autor ma ogromną rzeszę wielbicieli. Głównie dlatego w końcu, zdecydowałam się sięgnąć po jedną z jego książek.

Oceniam ją 3/5, ale jeśli naprawdę lubisz ten gatunek literacki to nie sugeruj się zbytnio moją opinią.

@gusiolec

Jest krwawo i strasznie, obrzydliwie i demonicznie. Czyli Masterton w najlepszym wydaniu.

Zaczynają umierać ludzie, ale nie zwyczajnie, o nie. Zachowują się jakby ktoś przejmował ich ciała, a z ust tryskają fontanny krwi. Umierają z grymasem przerażenia na twarzy. Jednym z nich jest David, narzeczony Anny, słynnej wirusolożki. Kobieta za wszelką cenę chce znaleźć szczepionkę na tego przerażającego wirusa. Zaczynają przytrafiać się jej jednak zdarzenia, których nie jest w stanie pojąć. Mówią do niej zmarli, a demoniczna zakonnica każe jej zaprzestać prac nad szczepionką. Anna tłumaczy to halucynacjami, zmęczeniem i rozpaczą po utracie ukochanego. Dopiero gdy na jej drodze staje jasnowidz Harry Erskine, któremu przydarza się to samo, zaczyna wierzyć, że nie zwariowała. Skąd wziął się wirus zabijający tysiące ludzi? Co mają z tym wspólnego zakonnice i indiańscy czarownicy? Czy Annie i Harremu uda się odkryć lekarstwo i zapobiec dalszemu rozprzestrzenianiu się epidemii?

W powieści znajdziemy zarówno nawiązania do starych legend, jak i rodzimy pierwiastek w postaci polskich psiaków z powodzeniem tropiących robactwo. Nie braknie w niej również humoru, którego można oczekiwać wszędzie tam, gdzie pojawia się Niesamowity Erskine.

Książka zawiera brutalne sceny i z pewnością przeznaczona jest dla czytelników o mocnych nerwach i mało wrażliwych żołądkach. Mimo to, styl autora sprawia, że czyta się ją lekko, a akcja wciąga bez reszty. Możecie być pewni, że lektura wywoła w Was odruch sprawdzania przed położeniem się spać, czy w materacu nie kryją się jakieś wredne insekty.

"Ten człowiek nie żyje, kiedy się jednak na niego patrzy, można odnieść wrażenie, że diabeł wciąż w nim tańcuje."

Lubię od czasu do czasu wejść w klimat horroru, niepokój i strach wiodą prym, cieszy intrygująca zabawa fikcją, irracjonalnością, nierealnością, umiejętnie wizualizowanymi efektami rozbudowanej wyobraźni autora. Dlatego z przyjemnością sięgam po kolejne odsłony serii o czarowniku Algonkinów. Narracja lekka i przyjazna, plastyczne opisy, szczypta czarnego humoru, odwołania do potocznych skojarzeń z europejskiej i indiańskiej kultury. Jak przystało na Grahama Mastertona, mnóstwo krwi w scenariuszu zdarzeń, odrażających i odpychających elementów, ale czyż tego właśnie nie oczekujemy po tym gatunku literackim?

Z góry wiemy, że dla amerykańskiego narodu szykuje się coś mega osobliwego i zaskakującego. Początkowo nadchodzą drobne ostrzeżenia o dochodzącym do głosu złu, pojawia się zapach czegoś nieokreślonego, dają się uchwycić pojedyncze symptomy zbliżania się nieuchronnych tragedii, a potem stopniowo dokonuje się eksplozja nadprzyrodzonych sił i nadzwyczajnej mocy. Następuje koncentracja złości, krzywdy i zemsty, a dobro nie ma się jak przed nimi obronić. Niepewność nie dotyczy losu kluczowej postaci, która widziała już niemal wszystko, ile historii pozostałych bohaterów i roli przyporządkowanej im w fabule. Kolejny raz Harry Erskine, pseudo jasnowidz, przepowiadający przyszłość bogatym starszym damom, otrzymuje przerażające znaki o nadciąganiu okrucieństwa i potworności, co potwierdzają karty tarota. Mało tego, pojawiają się cienie i zjawy zakonnic, zapowiadające straszliwą katastrofę, przed którą nie można uciec.

W tym czasie, profesor Anna Grey, ceniony światowy epidemiolog, zajmuje się odkrywaniem źródeł i sposobów zapobieżenia szybko postępującej śmiertelnej choroby. Pełna identyfikacja wirusa atakującego dzieci, metod jego zniszczenia, zajmuje zbyt dużo czasu i dochodzi do śmiertelnych wypadków. Wszystko zdaje się wskazywać, że Misquamacus, indiański demon, pojawia się w nowym wcieleniu, zaś sprzymierzeńcami i wykonawcami jego przerażającego planu stają się postaci czarnej magii i świata ciemności. Liczyłam na mocniejsze uderzenia w finalnej odsłonie książki, zbyt przeciętnie i banalnie się zakończyła, a powinna to być spektakularna i zaskakująca kulminacja połączenia wszystkich wątków. Zatem to atrakcyjna, ale nie ambitna, propozycja na wieczorne czytanie, dreszczyk emocji z książką, relaks na odetchnięcie po stresie zawodowej codzienności. Jeśli tylko umiesz bawić się takimi klimatami, książka dostarczy miłej rozrywki.

[Adres usunięty]