Imperium Kolibra

O "Imperium kolibra" widziałam wiele pozytywnych opinii, więc z dużą ciekawością sięgnęłam po ten tytuł. To historia opowiedziana z perspektywy dwóch młodych mężczyzn - pierwszy to inżynier Eztli de Garlande, a drugi to początkujący kapłan Toltecatl. Akcja dzieje się w Londynie w świecie podbitym przez Azteków. Od razu zaintrygowały mnie te niecodzienne realia!

To co najbardziej przypadło mi do gustu w tej powieści to klimat. Autorka snuje swą opowieść o potomkach azteckiego podboju w mroźnej Anglii. Czuć tutaj niepokój rodzącej się rewolucji, elementy minionej epoki oraz kapryśną londyńską pogodę. Dodatkowo spodobał mi się styl autorki, książkę czyta się naprawdę przyjemnie, łatwo się wczuć w emocje bohaterów czy opisywane lokacje.

Bohaterowie, zarówno pierwszo jak i dalszoplanowi, mają dobrze zarysowane charaktery, każdy z nich mierzy się z innymi problemami i ma nieco inny temperament. Autorce naprawdę wyszła kreacja postaci. Od początku jesteśmy świadkami konfliktu między głównymi bohaterami oraz wiemy, że łączy ich wspólna przeszłość, a w dalszej części książki odkrywamy inne połączenia oraz skomplikowane relacje rodzinne obu mężczyzn.

Niestety autorka skąpi nam informacji i zmusza do snucia domysłów, brakowało mi konkretów, które by utrzymywały moją uwagę, bo ciągłe poruszanie się po omacku stawało się już frustrujące. No i niestety nie dotyczy to tylko relacji między głównymi bohaterami oraz ich rodzinami.

Brakowało mi choćby delikatnego nakreślenia sytuacji politycznej lub historii tej alternatywnej rzeczywistości - jak Aztekowie podbili świat i jak obecnie przedstawiają się jego realia. Właśnie to przyciągnęło mnie do tego tytułu, a praktycznie nic o tym nie było. Podobnie brakowało mi opisów religijnych praktyk czy istotnego dla fabuły rytuału. A mając młodego kapłana jako jednego z głównych bohaterów to książka aż się o to prosiła. Bogowie są jedynie wspomnani, w niewielkiej liczbie i generalnie omijani szerokim łukiem.

Oprócz tego fabuła rozwija się bardzo powoli. Naprawdę baaaardzo powoli. Nie jestem czytelnikiem wymagającym szybkiego tempa akcji, ale tutaj niestety nie miałam na czym zawiesić swojej uwagi. Za dużo tajemnic z rodzinami i relacjami, brak opisów zasad w azteckim imperium, praktycznie żadnych smaczków dotyczących bogów czy religii, ani nawet łatwo angażującej historii. Im dalej zagłębiałam się w tę książkę, to czułam znużenie na każdym z tych frontów. Miała to być aztecka historia, a tego azteckiego vibe'u praktycznie w ogóle nie poczułam. Może poza azteckimi imionami i nazwiskami, wspomnieniem schodkowej świątyni i rytuału wymagającego ofiary, a także podkreślaniu wyglądu czy ubioru postaci.

"Imperium kolibra" nie jest złą książką. Autorka miała bardzo fajny pomysł na świat, ale niestety nie został on w ogóle wyeksplorowany. Miała fajny pomysł na historię z ucieczką i nadchodzącym buntem w podzielonym społeczeństwie, ale zbyt wolno się ona rozwijała na skutek przeniesienia uwagi na pełne tajemnic relacje rodzinne i problemy bohaterów.

Klimat jest ciekawy, styl przyjemny, ale zabrakło mi konkretów, takiego mięska. Po tylu zachwytach nad tą książką spodziewałam się czegoś więcej. Bardzo lubię takie azteckie klimaty, więc żałuję że nie zdołałam się mocniej zaangażować w tę historię. Książka ma swoje wady i zalety i myślę, że najlepiej samemu sprawdzić czy to coś dla Was. Myślę, że gdybym nie oczekiwała więcej azteckich elementów, tylko zwykłej alternatywnej historii Londynu to bardziej by mi się spodobało.

Czy przyjaźń mogła przetrwać w świecie, w którym Aztekowie po podboju Europy sprawowali władzę, a życie ludzi podporządkowane było brutalnym rytuałom i żądnym krwi bogom? „Imperium Kolibra” wciągnęło mnie od pierwszych stron swoją niezwykłą wizją – alternatywną Europą, w której kultura Azteków splatała się z realiami XIX Londynu. Ten świat był sugestywny i pełen kontrastów, a bogowie nie byli tu jedynie symbolami – byli realni, nienasyceni i krwawi, co nadawało całej historii mroczny, niepokojący klimat.

Pierwsza połowa powieści rozwijała się spokojnie, momentami leniwie, ale nigdy nie nudziła. Mogłam powoli poznawać bohaterów, a ich charakterystyki były wielowymiarowe i fascynujące. Niektóre wydarzenia z przeszłości wyjaśniane były bardzo powoli, co potęgowało napięcie i ciekawość. Stopniowo poznawałam świat pełen azteckich zwyczajów, obyczajów i religii, zaczynając rozumieć, jak krwawe rytuały i wpływ bogów kształtowały życie mieszkańców tego świata.

Od połowy książki tempo wyraźnie przyspieszyło. Fabuła stała się dynamiczna i pełna nieoczekiwanych zwrotów akcji. Konflikty polityczne, rywalizacja władz Azteków z powstałymi grupami wyzwoleńczymi oraz losy Eztliego – bohatera o mieszanym pochodzeniu – zaplątanego bezpośrednio w te wydarzenia, stawiały postaci w sytuacjach wymagających trudnych wyborów i moralnych dylematów.

Przyjaźń pozostawała centralnym motywem historii. Relacje między bohaterami były skomplikowane i wielowymiarowe – pokazywały, jak trudne bywało pogodzenie lojalności wobec drugiego człowieka z obowiązkami wobec społeczeństwa, religii i własnych ambicji. To właśnie te napięcia nadawały książce głębi i sprawiały, że stawała się czymś więcej niż tylko opowieścią o alternatywnej historii.

Trzeba też było przyznać, że książka bywała wymagająca. Trudne nazwy bohaterów i miejsc zaczerpnięte z kultury Azteków początkowo utrudniały orientację w fabule, ale z czasem stawały się naturalnym elementem świata. Fascynujące były także opisy kultury i obyczajów – krwawe rytuały oraz obecność nienasyconych bogów nadawały powieści autentyczność i charakterystyczny, mroczny klimat.

Podsumowując, „Imperium Kolibra” okazało się powieścią oryginalną i wciągającą, z ciekawie opisanymi bohaterami, łączącą spokojną, klimatyczną pierwszą połowę z dynamiczną drugą. Była to historia o przyjaźni, lojalności i wyborach w świecie pełnym przemocy i politycznych intryg. Książka pozostawiła mnie w stanie niedosytu i z ogromną ciekawością, jakie losy spotkają bohaterów w kolejnej części, ponieważ autorka zakończyła pierwszą część otwartymi wydarzeniami, nie wyjaśniając wielu istotnych wątków.

W "Imperium kolibra" to Aztekowie podbili Europę, a ich kultura i religia zastąpiła wszystkie wcześniejsze występujące na tym kontynencie. W centrum Londynu stoi wielka świątynia poświęcona jednemu z najważniejszych bogów azteckim(nie każcie mi pisać jego imienia, bo pewnie zrobię kilka błędów),na której szczycie składane są ofiary, by Słońce wciąż poruszało się po nieboskłonie.

Akcja rozgrywa się w czasie rewolucji przemysłowej, podczas wyjątkowo srogiej zimy i w momencie, gdy młody Aztek Toltecatl przygotowuje się do swojej inicjacji na kapłana. Jego sytuacja majątkowa jest bardzo zła, więc poza powołaniem widzi w tej karierze zawodowej także szansę na zabezpieczenie przyszłości swojej rodziny. Jego najbliższym przyjacielem jest inżynier mieszanego pochodzenia Eztli, który co prawda jest majętny, ale z powodu swego pochodzenia wciąż musi udowadniać swoją przynależność do Azteków.

Tymczasem Londyn jest niespokojnym miejscem, w którym grupa wyzwoleńców pragnie ukrócić władzę przybyszów zza morza, a zbliżająca się ceremonia składania ofiar sprawia, że dywersanci są coraz bardziej niebezpieczni...

"Imperium kolibra" nie porywa od razu, ale z każdą kolejną stroną coraz bardziej wczuwamy się w tę opowieść, przenika nas zimno zmrożonego Londynu, wdychamy dymy z fabryk i poznajemy realia tego świata, w którym ofiary z ludzi są częścią wierzeń. Poznajemy przeszłość i rozterki głównych bohaterów, których autorka nie oszczędza. Zapuszczamy się w brudne uliczki i zaułki poza centrum miasta, gdzie Europejczycy, lud podbity, musi sobie jakoś radzić z codziennością. Choć i Aztekowie nie zawsze w Regionie Angielskim mają lekko, czego przykładem jest jeden z głównych bohaterów.

Powieść rozkręca się w drugiej połowie, jest więcej akcji i napięcia. Bohaterowie muszą zmierzyć się z trudnymi decyzjami, które zaważą nie tylko na ich życiu, a może nawet nie tylko na życiu ich bliskich.

Dzisiejsza recenzja dotyczyć będzie książki, która z rozdziału na rozdział wywoływała uśmiech na twarzy. Miałam wrażenie, że to był strzał w dziesiątkę, choć muszę przyznać, że to pozytywne uczucie pojawiło się dopiero z czasem. „Imperium kolibra” Żanety Siemsia-Pindur to jedna z tych historii, które nie będą krzyczeć od pierwszej strony, tylko powoli wciągają, oplątają, i zanim się obejrzysz, siedzisz w środku tego świata po uszy. Co ciekawe, nie chodzi tu o spektakularne zwroty akcji, lecz o klimat, napięcie i ludzi, którzy niosą w sobie znacznie więcej, niż pokazują na pierwszy rzut oka. Znacie to uczucie, kiedy podczas czytania oczami wyobraźni widzisz daną sytuację, miejsca czy bohaterów?

To, co mnie kupiło od razu, to wizja świata. Już widzę, jak Netflix bierze się za tę historię. Alternatywna rzeczywistość, w której Aztekowie rozdają karty w Europie, brzmi jak coś ryzykownego, ale w tym przypadku działa zaskakująco dobrze. Pamiętacie bajkę dla dzieci „Tajemnicze Złote Miasta”? To mniej więcej taki obraz miałam przed oczami, z tą różnicą, że akcja rozgrywa się w Londynie, który nie jest miejscem dającym ukojenie. Jest ciężki, duszny, momentami wręcz przytłaczający. Pod ziemią powstaje metro, nad ziemią dzieją się rzeczy, o których nie mówi się głośno. Rytuały, władza, religia wszystko splata się w jedną, gęstą rzeczywistość, z której nie da się tak po prostu wyjść. I gdzieś w tym wszystkim są oni.

Eztli de Garlande. Człowiek rozdarty. Niby część tego świata, a jednak ciągle obok. Inżynier, który buduje coś nowego, a jednocześnie sam nie bardzo wie, gdzie jest jego miejsce. Według mnie jest w nim coś chłodnego, momentami wręcz odpychającego, ale im dalej w historię, tym bardziej widziałam, że to tylko warstwa ochronna. Choć, zdaje sobie sprawę, że mogę się mylić. Pod spodem siedzi chaos, pytania bez odpowiedzi i taka cicha potrzeba, żeby w końcu gdzieś przynależeć, ale jaki, gdzie finał to już sami odkryjecie :p.

Toltecatl Tecciztecatl to zupełnie inny, a jednak wcale nie prostszy bohater. Wychowany do roli, której nie da się zignorować. Ma być kapłanem, prowadzić rytuały, wierzyć bez zawahania. Tylko że coś w nim pęka, i to pęknięcie jest chyba jednym z elementów, które mnie naprawdę poruszyło, bo nie dzieje się nagle. To rosło powoli, niemal niezauważalnie.

Kolejnym plusem według mnie było to, że fabuła, akcja nie poprowadzi was za rękę. Raczej pozwala się zgubić, chwilami nawet specjalnie. Musiałam się zatrzymać, poskładać pewne rzeczy, wejść głębiej. Momentami cofałam się, by jeszcze raz przeanalizować dany fragment czy rozdział, ale dzięki temu ta historia zostaje z nami na dłużej. Nie jest tylko „do przeczytania”, lecz „do poczucia”. Nie klepiesz na szybko kolejnej książki, kolejnej historii, tylko skupiasz się i nawet nie wiesz, kiedy zaczynasz analizować i mówisz do siebie „aha… mam cię!”.

Podobało mi się również to, że autorka nie próbuje niczego upiększać. Ten świat bywa brutalny, niesprawiedliwy, momentami trudny do zaakceptowania. Bohaterowie podejmują decyzje, które, tak jak w życiu, bywają dobre, ale i złe, czasem wręcz bolesne. Z czasem zaczęło mi się pojawiać pytanie: co jestem w stanie poświęcić i czy naprawdę mam wybór? Chciałabym opisać, kto z kim, co i dlaczego, ale uwierzcie, cała frajda tkwi w tym, kiedy sami odkryjecie, co i jak.

Książka zostawia po sobie coś dziwnego. Nie jest to klasyczne „wow”, tylko raczej ciche napięcie, które siedzi gdzieś z tyłu głowy jeszcze długo po skończeniu. Jakby ta historia nie do końca chciała cię wypuścić. I chyba właśnie dlatego mam takie, a nie inne zdanie. Polecam ją każdemu, komu nie przeszkadzają niedopowiedzenia, a wręcz ich szukają. Dla tych, którzy pragną wejść w świat, który nie jest ani wygodny, ani oczywisty, ale przez to tak bardzo wciągający.

Słyszeliście o tej książce? Widziałam ją na Targach Książki, kilkanaście osób zatrzymywało się i czytało opis na książce. Czy wzięli? Nie wiem, ale jeśli tego nie zrobili - mają czego żałować! Biorąc książkę do ręki, nie liczyłam na nic szczególnego - ot, zwykła książka jak prawie każda inna. Właśnie, prawie. Dwójka przyjaciół, wystawienie na próbę, skomplikowane nazwy, zdrady, zagadki... No, taki misz masz, którego ja właśnie potrzebowałam. Żeby się wyluzować, zapomnieć o własnych problemach i przenieść się w czasie.

Cudownie opisany świat, choć niektóre wyrazy ciężko mi było wymówić - czasami łapię się na tym, że czytając w myślach, nagle zaczynam czytać na głos. I tutaj właśnie, te trudne wyrazy musiałam kilka razy przeczytać, żeby po prostu "zrozumieć". Kolejnym plusem jest to jak autorka prowadzi narrację całej powieści - nie mam momentu żebym się gdzieś nudziła, czy nie umiała odnaleźć - nawet gdy narracja była przeplatana. W innych książkach potrafiłam się gubić, tutaj ani razu się nie zgubiłam.

Bardzo ważny motyw dla mnie to lojalność wobec tradycji. Autorko, masz dar do pisania! Nie każdy potrafi tak opisywać ten motyw, łącząc go z możliwością pogodzenia dwóch aspektów - a równocześnie stawianiu kilku pytań względem czytelnika.

Kolejny duży plus? Każda postać skrywa jakąś tajemnicę, coś co stopniowo wychodzi na jaw, dając opowieści ciut zagadkowości i chęci czytania dalej i dalej, byleby poznać daną historię postaci.

Powieść ma też swój minus - nie ma kolejnej części którą mogłabym już teraz natychmiast przeczytać! 🤭

Krótko mówiąc - książka porwała mnie do tego stopnia, że czekam na kolejne tomy z niecierpliwością; mam nadzieję, że niezbyt długo.