Immortaliści

Zastanawialiście się kiedyś, czy chcielibyście poznać swoją datę śmierci? Czy taka świadomość zmieniłaby coś w waszym postrzeganiu świata? Ukierunkowała was w jakiś sposób? Rodzeństwo Goldów, bohaterów powieści Immortaliści Chloe Banjamin datę swojej śmierci poznało już jako dzieci, dzięki przepowiedni wieszczki.

Losy Simona, Klary, Daniela i Varyi kształtują się w zaskakujący sposób, a dzięki nim przenoszeni jesteśmy do San Francisco przełomu lat 70-tych i 80-tych XX wieku, Las Vegas, amerykańskiej armii w czasach wojny w Iraku i europejskiego laboratorium.

Chloe Benjamin udało się stworzyć plejadę niezapomnianych bohaterów. Simon, złoty chłopiec, zagubiony, egoistyczny, zapatrzony we własne potrzeby, żyje tylko tu i teraz. Zachłystuje się nowym życiem, możliwościami jakie daje. Chce szybciej, mocniej pełniej, nawet jeśli straci to, co dla niego najważniejsze. Klara to osoba zagubiona i niepewna, pochłonięta myśleniem o przeszłości, o przepowiedni. To niespełniona artystka, iluzjonistka kochająca magię i możliwości, jakie daje. Daniel z kolei to twardo stąpający po ziemi lekarz, do czasu aż zawali się jego zawodowy świat. Varya natomiast bez reszty oddaje się swoim badaniom i buduje pozycje naukową. To kariera wiedzie prym w jej życiu, zagłuszając wszelkie inne jego aspekty.

Tematem przewodnim Immortalistów jest kształtowanie własnego losu. Uzależniając życie bohaterów od zasłyszanej przepowiedni, autorka pokazuje jak łatwo można manipulować ludzkim życiem, jak bardzo człowiek podatny jest na wpływy. Nie sposób nie zauważyć, że bohaterowie w mniejszym bądź większym stopniu podporządkowali się zasłyszanej przepowiedni. Po ich zachowaniu dobitnie widać, że każdy jest kowalem własnego losu. Wiele wskazywałoby na to, że znajomość daty własnej śmierci determinowała ich zachowanie, usprawiedliwiała zachowanie, egoizm, swego rodzaju butę. Sytuacja taka stała się pretekstem do rozważań, czy zachowaliby się w bardziej zachowawczy sposób, gdyby nie miała miejsca wizyta u wieszczki, czy konsekwencje ich działań wzięły się z ich własnego umysłu, czy sytuacji w jakiej się znaloeźli.

Chloe Benjamin w swojej powieści poruszyła wiele ciekawych, ale i trudnych tematów, od homoseksualizmu do rozważań nad zasadnością przeprowadzania badań na zwierzętach. Skupiła się także na postrzeganiu kwestii żydowskiej i przedstawiła dwa skrajne poglądy. Ukazała rodzeństwo Goldów jako spadkobierców narodu pokrzywdzonego, narodu, który ciągłe skupia się na przeszłości, dając sobie do tego pełne prawo. W usta jednego z bohaterów wsadziła słowa wskazujące na to, że są jedynym narodem posiadającym luksus rozpamiętywania przeszłości i nieustannego czerpania z tej przeszłości korzyści, bowiem inne narody na taki luksus pozwolić sobie nie mogą, gdyż musza żyć z dnia na dzień, nie pozwalając sobie zatracać się w tym, co było.

Immortaliści są w pewien sposób wariacją na temat amerykańskiego snu. Nie jest to jednak typowe przedstawienie tego tematu, bowiem autorka ukazała wizję tego tematu znacznie odbiegającą od jego standardowego przedstawienia. Jak bowiem stoi w książce:

To wynaturzony amerykański sen. Sen o amerykańskim śnie.

Książka Chloe Benjamin to niezapomniana powieść obyczajowa, w której poznajemy losy rodzeństwa Goldów z perspektywy każdego z nich. To historia ukazująca jak pozbyć się złudzeń, ale też jak walczyć o swoje marzenia. To opowieść z historią Stanów Zjednoczonych w tle, balansująca na granicy pogoni za nowoczesnością, a przywiązaniem do tradycji. Traktująca o wielu istotnych tematach. Moim zdaniem to książka, którą warto znać, tym bardziej, że prawdopodobnie zostanie zekranizowana.

Pierwszy raz spotkałam się z czwórką głównych bohaterów wśród rodzeństwa, których łączy tak silna więź rodzinna.

Autorka książki pt. ''Immortaliści'' Pani Chloe Benjamin podjęła, właściwie odważną tematykę o nieśmiertelności czerpiąc, inspirację i informację do niej zaczerpnęła od innych osób z różnych dziedzin wiedzy, dzięki którym mogła podzielić się z Czytelnikami z ich udziałem w tle.

Rodzeństwo miało okazję przekonać wcześniej o tym, kiedy ich życie się zakończy. Poznali tę tajemnicę dzięki kobiecie, która miała umiejętności do przewidzenia i ujawnienia daty śmierci. Często we wspólnych rozmowach wracali to tego wybryku, o którym nikt nie wiedział tylko oni.

Książka ta składa się z 36 rozdziałów.

Opis przedstawionych losów rodzeństwa wzbudza zainteresowanie po głębszym zapoznaniu się z nimi. W trakcie czytania książki wsłuchiwałam się w słowa piosenki zespołu Evanescence - ''My Immortal'', które pomogły mi zgłębić dokładnie tytuł książki nawiązujący do jej treści.

Poruszane są tutaj trudne sprawy odnoszące się do religii oraz nieakceptowane w społeczeństwie inna orientacja. W odpowiedni sposób zostały dialogi dostosowane do bohaterów, którzy do końca umieli zachować kamienną twarz.

Nie ukrywam, że w trakcie czytania pojawią się sytuacje zabawne, które dla wielu młodych osób będą wyjaśnionymi zjawiskami problematycznymi z odpowiednim podejściem.

Simona życie było krótkie, ale warte poznania i jego prawdziwej tożsamości. Miał cel, nie marzył o tym, aby zaspokoić potrzeby rodziców, lecz o sobie, gdyż znał wiek swojej śmierci. Pomimo swojego upartego charakteru, miał skrytą wrażliwość, którą poznała Klara. Do końca był wytrwały i potrafił się dzielić swoją miłością jednakowo w stosunku do mężczyzn, ale skrycie do rodziny. Jego śmierć pozostawiła smutek.

Refleksja nad tym, czy życie nasze jest, spełnione tworzy jedną wielką zagadkę dla nas samych.

Pozytywnym aspektem tej niezwykłej powieści jest to, że Simon, Daniel, Klara, Varya poznali już wcześniej wiek swojej śmierci, ale my każdego dnia jako Czytelnicy nie myślimy o tym, co było, gdybyśmy wiedzieli, że mamy mało czasu, ale na szczęście na ogół kochamy, życie nie myśląc, w trakcie jego trwania o śmierci.

W trakcie poznawania każdego z bohaterów uświadamiamy sobie, że należy, a nawet trzeba akceptować inne osoby posiadające swoje wady i zalety.

Moja refleksja dotycząca życia jest następująca:

''Uśmiechaj się każdego dnia, chętnie pomagaj ludziom potrzebującym pomocy, pracuj tak, abyś poczuł się spełnionym z wykonywanej pracy, zlikwiduj negatywne emocje, ale nie zapominaj pomyśleć o sobie w tym ziemskim pełnym niespodzianek życiu, które bywa zaskakujące w niemalże nieoczekiwanym momencie''.

To książka, którą warto przeczytać.

[Adres usunięty]

Chciałbyś poznać datę swojej śmierci? Chciałbyś wiedzieć, który z dni będzie twoim ostatnim? Co zrobiłbyś wiedząc kiedy umrzesz? Czy to zmieniło by twoje życie? Czy to miałoby wpływ na twoje decyzje? Czy przeżyłbyś je tak samo, jak wtedy kiedy nie wiedziałeś o tym kiedy nadejdzie twój czas?

Gwarantuje, że każdy z was po przeczytaniu tej książki zada sobie chociaż jedno z tych pytań.

FABUŁA:

Jest rok 1969, rodzeństwo Goldów - Klara, Varya, Daniel, i Simon dowiadują się, że do miasta przybywa kobieta, która potrafi przewidzieć datę śmierci każdego człowieka. Ciekawa czwórka postanawia udać się do wizjonerki i dowiedzieć się ile czasu życia im pozostało. Rodzeństwo po tej wizycie nigdy nie będzie takie samo jak kiedyś. Jak zmieni się ich życie? Czy więzi rodzinne rozpadną się? I czy rodzeństwo pozostanie wierne przepowiedni jaką usłyszą?

Immortalista - osoba odrzucająca ogólnie akceptowane zasady etyczne

MOIM ZDANIEM:

Poznajemy całą czwórkę bardzo dokładnie. Każdej osobie poświęcony jest rozdział w którym poznajemy jego historię.

Klara - niespełniona iluzjonistka, Daniel - lekarz, Simon - tancerz i homoseksualista oraz Vayra - która poświęci się badaniom nad długowiecznością. Z tymi bohaterami będziemy mieć przyjemność obcowania przez całe 456 stron. Rodzeństwo wydaje się być nierozłączne, mimo różnorakich zainteresowań oraz charakterów zawsze trzymają się blisko. Spotkanie z wróżką zmieni ich całe życie oraz ich relacje. Od tej pory każde z nich tak mocno zacznie polegać na samym sobie i spełnianiu swoich marzeń przed śmiercią, że więzy rodzinne niesamowicie ulegną zmianie. Simon, który od początku ma zaplanowane na starość pozostać z matką i dotrzymać jej pomocy w prowadzeniu rodzinnego interesu gwałtownie zmieni plany po śmierci ojca. Zechce wyjechać z Klarą do San Francisco gdzie będzie mógł ujawnić bez obaw swoją orientację seksualną. Zapragnie być wolny i szczęśliwy bez konsekwencji jakie za sobą poniesie jego decyzja. Wyjazd Klary i Simona setki tysięcy kilometrów od domu zmieni całe życie rodziny.

Akcja rozpoczyna się w 1969 roku a kończy w 2010. Cała akcja toczy się na tyle swobodnie, ale też energicznie, że nie wiemy kiedy, ale rodzeństwo jest dorosłe i mknie przez życie. Niezwykłe jest to jak mocno - ja - osobiście przywiązałam się do bohaterów. Ta książka sprawia, że wszystkie wasze myśli nawet po jej zamknięciu będą krążyć wokół niej. Nie będziecie mogli przestać, zastawiać się kiedy jest czas na śmierć każdego z nich i kiedy to się stanie. Autor stworzył tak ciekawą fabułę, że nie sposób przejść obok tej książki obojętnie. Poznanie punktu widzenia, emocji, uczuć Klary, Daniela, Simona, Vayry oraz ich matki, czy też pobocznych bohaterów pozwala zrozumieć ich decyzje, wybory. Nie sądzimy ich, nie oceniamy. Po prostu zaczynamy rozumieć. Piękne jest to, że książka skłania do wielu przemyśleń.

Każde z nich na swój sposób będzie chciało wykorzystać czas, który został im dany. Klara i Simon nie będą chcieli stracić ani chwili, natomiast Vayra i Daniel będą podchodzili do przepowiedni z dystansem i na odległość. Fantastyczne jest to, że zostały ukazane dwa odmienne podejścia do informacji o ich śmierci. Każdy z was dzięki temu będzie w stanie wyrobić swoją opinię na temat tego, które z rodzeństwa wykorzystało swój czas najlepiej i dlaczego, właśnie w ten sposób.

Idealne przedstawienie tego, że od swojego przeznaczenia nikt z nas nie jest w stanie uciec. Coś co zostało przeznaczone nam - pozostanie z nami na zawsze. Czy chcemy, czy nie los i tak pokieruje w ten sposób, że fatum się spełni.

DLA KOGO:

Książka idealnie sprawdzi się dla fanów kryminałów, mimo, że kryminał to nie jest. Trzeba rozwikłać zagadki, trzeba wiele się domyślać oraz główkować. Czyta się ją bardzo szybko i z wielką przyjemnością. Autorka ma świetny styl, dzięki czemu mkniemy przez nią jak przez burze. Nie wiadomo kiedy, a już się kończy. Szkoda tylko że, tak szybko, bo powieść jest świetna, i wiele wnosi do naszego życia. Jest niezwykle wartościowa.

„Immortaliści” to przemyślana debiutancka powieść Chloe Benjamin, która jest poświęcona śmierci, jednak znajduje się w niej ogromna ilość życia na każdej z pochłanianej stronie, że nie sposób się jest od niej oderwać. Czy można oszukać przeznaczenie? Co się czuje, kiedy pozna się datę swojej śmierci? Jak żyć czując oddech zbliżającej się śmierci na ramieniu? Czy odlicza się dni drżąc, czy te żyje pełną piersią, aby niczego nie żałować? Jak sobie poradzili główni bohaterowie?

Akcja dzieje się w Nowym Yorku w latach sześćdziesiątych, czwórka rodzeństwa prosta Varya, apodyktyczny Daniel, porywcza i zaklęta w magię Klara oraz marzycielski Simon Gold udają się do wróżki zyskując wiedzę, którą nikt wkraczający w ten świat nie poznał - datę swojej śmierci. Jak sobie z tym poradzą? Raz lepiej, a raz gorzej, jednak z takim brzemieniem ich działania i postawa, jaką przyjęli nie mogła być inna. Nie mogą uwolnić się od tej wiedzy, która kształtuje ich przyszłość przez następne pięć dziesięcioleci. To opowieść o rodzinie, stracie, sekretach, żalach, relacjach z rodzeństwem, śmierci, a przede wszystkim o życiu. Jak zdecydują się je przeżyć? Rzucając w wicher zbytniej ostrożności, czy też tak, jakby nic innego się nie liczyło? A może przepowiednia wróżki ich zniewoli czyniąc swoimi niewolnikami? Przepowiednia nawiedza bohaterów do samego końca życia wypływając na ich decyzje, zmieniając jego przebieg. Podczas lektury zastanawiałam się, jak bym się zachowała będąc na miejscu rodzeństwa, szczerze powiedziawszy nie miałam pojęcia. Wiedza potrafi być równie silnym brzemieniem, jak dążenie do jej zgłębienia. Czy wróżka była autentyczna, jeśli tak, to czy nie mogła zmienić ciążącej nad życiem bohaterów klątwy?

Fabuła ma intrygujący przebieg, to wszyscy musimy przyznać, jest przerażający, wręcz mrożący krew w żyłach, a motyw przewodni, który autorka przedstawiła czytelnikowi, przejawia się w całej powieści z siłą przyciągającą, od eksploracji Boga i naszego istnienia, do tego, jak proroctwo własnej śmierci oddziałuje na takie wierzenia. Czy przywiązujemy się do takich pojęć i zakorzenionych dogmatów aż do końca, kuląc się pod nimi bezpiecznie jak pod ciepłym kocem z dzieciństwa lub używając ich, by wzmocnić się w postanowieniach i codziennych decyzjach? Czy też odrzucamy takie religijne i świeckie wierzenia stając się własnym powodem do życia?

Każde z rodzeństwa ma w powieści miejsce poświecone swoim losom zaczynając od najmłodszego z czwórki bohaterów- Simona. Historia tego bohatera jest autentyczna doskonale odzwierciedla emocje, strach, a także atmosferę tamtejszej epoki. Jest wstępem do porywającej sagi rodzinnej, która skłania czytelnika do zamysłu nad tym, jak wiele aspektów naszego życia kontrolują takie elementy jak szczęście, przeznaczenie, a także jak wiele mamy kontroli nad własną przyszłością. Słowa wypowiedziane przez wróżkę najmocniej wpływają na Klarę i Simona, dlatego, że ich śmierć ma być przedwczesna. Klara nie pragnie niczego bardziej, niż rozpocząć karierę magika i iluzjonisty, jednak nie może opuścić Nowy York z dala od swojej rodziny, jednak pomaga młodszemu bratu Simonowi przekonać ich do tego, że wspólnie powinni udać się do San Francisco. Simon jest inny, marzy o tym, że właśnie z dala od domu, w San Francisco będzie mógł odnaleźć siebie, miłość, że będzie mógł być kimś innym, niż dziedzicem firmy odzieżowej. Klara czuwa nad swoim bratem starając się być dla niego oparciem, kiedy wisi nad nimi przepowiednia, gubią się, czasem stając lekkomyślni, lekceważą swoje bezpieczeństwo, są porywczy, jednak gdyby nie ryzykowali, czy żyliby prawdziwie? Simon żył na krawędzi, dlatego zachorował na AIDS, co prześladowało Daniela, który namówił rodzeństwo do wizyty u wróżki.

Zarówno Daniel jak i Varya są przepełnieni przez złość i zazdrość, że ich młodsze rodzeństwo zostawiło na ich barkach odpowiedzialność za owdowiałą i starzejącą się matkę. Starają się nie skupiać na tym, co przyniesie przepowiednia, trzymać bardziej ugruntowanych, stabilnych karier, chociaż ich życie jest bardziej zasłane poczuciem winy i strachem. Daniel, jako lekarz wojskowy jest odpowiedzialny za to, którzy żołnierze są na tyle zdrowi, aby sprostać wojennym trudom, natomiast Varya bada tajemnicę długowieczności.

„Immortaliści” to fascynująca opowieść, która ma w sobie dozę zaskoczenia, jak i przewidywalności. Losy bohaterów są wzruszające, zwłaszcza te, które skupiają się na Simonie i Klarze, w przypadku Daniela i Varya’i traci nieco na ostrości, ale odzyskuje pasję, pobudza emocje.

Chloe Benjamin stworzyła niezwykle prowokująca książkę, skłaniającą do wielu refleksji dotyczących naszego życia i spraw, w które wierzymy. Pisze piękną, żywą prozą, tworząc fascynującą i filozoficzną narrację, która bez wysiłku przyciąga czytelnika. Racją bytu tej powieści jest debata o tym, czy nasze życie można przepowiedzieć, przeznaczenie zapisane w gwiazdach, czy możemy być architektami naszej przyszłości, określając ścieżki, które wybieramy. Czy płoniemy w życiu jasno, wiedząc, że umrzemy, czy pozwolimy sobie paść ofiarą niepewności, poczucia winy i strachu, jako konsekwencji wynikających z tego, że życie się kurczy? Zadaje wiele pytań, na które szukamy odpowiedzi, poruszając czytelnika i jego pogląd na naturę życia i śmierci. Czy przeznaczenie jest naprawdę z góry określone, czy też możemy mieć wpływ na zmianę tego, co jest zapisane? Czy wiedza o tym, jak długo może trwać twoje życie, zachęci cię do pełniejszego jego smakowania, czy zamiast tego napełni cię większym strachem niż to, co nieznane?

Jest to powieść o silnym rdzeniu i wielkim sercu, o moralnym temacie wiążącym wszystkie wątki, jeśli Chloe Benjamin będzie kontynuowała swój dotychczasowy trend zgłębiania egzystencjalnych pytań w naszym codziennym życiu, stworzy dla siebie markę, która z pewnością będzie przyciągać nowych czytelników. Dostarcza pięknie napisaną, intrygującą i urzekającą historię, o której opowiadano w różnych perspektywach czworga rodzeństwa, gdy data śmierci zbliża się nieubłaganie. Kochajmy życie za to, co mamy, i żyjmy w naszym największym potencjale, ponieważ nigdy nie wiadomo, czy faktycznie ten dzień nie jest naszym ostatnim.

Za możliwość recenzji dziękuję Wydawnictwu Czarna Owca.

"Nie umrę... nie wyrażam na to zgody."

Człowiek jako niespokojna dusza wciąż poszukuje autorytetów, rzeczywistych, realnych, osadzonych w innym człowieku, oraz wykreowanych, ulotnych, bazujących na wierze i przypuszczeniach. Ich prawdziwość i autentyczność zależą od intensywności odczuwania, wielopokoleniowej tradycji, otwartości na to, co nieuchwytne, lecz przeczuwalne. Przesądy i uprzedzenia znajdują większe lub mniejsze posłuchanie w nawet najbardziej sceptycznych rozumach, odwołując się do rozbudowanej sfery wyobraźni i jakże często sprzecznych emocji.

Lubimy pielęgnować świadomość, że to my ponosimy odpowiedzialność za nasze życie, kształtujemy los według własnej hierarchii wartości, wyznaczamy pożądany kierunek przeznaczenia. Zawirowania pojawiają się, kiedy w grę angażuje się przypadek, zbieg okoliczności, zrządzenie opatrzności, splot okoliczności, czy inne nazwy przyporządkowane niepewnemu i zaskakującemu elementowi mieszającemu w scenariuszu życia. Przyjmujemy go z entuzjazmem jako pomoc przy sukcesach lub dystansujemy się przerzucając winę za porażki.

Ale czy ktoś z nas chce poznać datę swojej śmierci, zwłaszcza w młodym wieku, kiedy ufne dziecięce wyobrażenie długości życia wydaje się niczym nieograniczone, wypełnione licznymi marzeniami i głębokim przeświadczeniem o własnej nietykalności, wręcz nieśmiertelności. Jak bardzo zmieni się obraz nas samych, kiedy ktoś przepowiednią wytyczy konkretną granicę, wskaże kres, datę nieuchronnego końca? Czy zmieni się wówczas jakość, esencjonalność i ekspresyjność życia dzięki dokonywanym wyborom i koncentracji na tym co najistotniejsze?

Varya, Daniel, Klara i Simon prowadzeni chęcią zabawy i dreszczykiem emocji udają się do wróżki, aby przewidziała im przyszłość. Wiedza, którą dzieci zdobywają zmienia ich życie, wzajemne relacje, odniesienia do świata. W dorosłości każde podąża w narzuconym kierunku ze zbędnym bagażem wtajemniczenia. Ciekawie obserwuje się jak wypełniają dany im czas, z jaką odwagą realizują marzenia, poszukują tożsamości, przebijają się z indywidualnością, odrzucają powinności i stare wzorce, lub wręcz odwrotnie, kopiują je konfrontując ideały z rzeczywistością.

Czasem występują przeciwko całemu światu, a nawet samym sobie, płacą wysoką cenę za pragnienia i wolną wolę. Pojawia się pytanie czy lepiej żyć krócej a treściwiej, czy dłużej a mniej intensywnie. Świadomość, że można zrobić ze swoim życiem wszystko, potrafi sparaliżować, pozornie łatwiej podąża się za wskazówkami niż podszeptami intuicji. I jeszcze, z jednej strony obraz dojmującej samotności, nieumiejętności emocjonalnego zaangażowania, obawy przed uczynieniem krzywdy bliskiemu, z drugiej świadectwo połowicznego życia, przelatywania jego przez palce, koncentracji na zastępczych, odciągających niewygodne myśli czynach.

Autorka wytyczyła wiele ścieżek, którym podążać mogą refleksyjne myśli czytelnika, zajmująco było przyglądać się im. Jednak to dopiero dotknięcie tematów, owszem pięknie wyszlifowana powierzchnia, lecz również niedosyt głębokiego zanurzenia, chciałoby się intensywniej i ambitniej. A może to kwestia wieku czytelnika, zdobytych doświadczeń życiowych, dokonywanych na przestrzeni lat ewoluujących przemyśleń. Tym niemniej, warto spotkać się z książką, ciekawy pomysł na fabułę, zajmujące przesłania, różnorodne portrety postaci, przyjemna narracja.

[Adres usunięty]