Imię róży. Powieść graficzna

Najbardziej znana powieść Eco, będąca fascynującym połączeniem kryminału, historycznej powieści detektywistycznej i filozoficznej rozprawy. Akcja osadzona jest w XIV-wiecznym klasztorze, gdzie franciszkanin Wilhelm z Baskerville i jego uczeń Adso z Melku badają serię tajemniczych morderstw. Autor mistrzowsko oddaje atmosferę średniowiecza, tworząc gęsty, pełen symboliki świat, w którym religia i wiedza ścierają się ze sobą. Intryga kryminalna wciąga, ale książka jest czymś więcej niż zwykłym thrillerem – to rozważania nad rolą ksiąg, cenzury i poszukiwania prawdy.

Manara posiada niezwykłą zdolność do wizualnego opowiadania skomplikowanych historii. Jego prace cechują się głębokim zrozumieniem narracji – zarówno w wymiarze wizualnym, jak i emocjonalnym. Choć Manara jest znany głównie z erotyki, jego talent do oddawania subtelności i szczegółów uczynił go idealnym wyborem do pracy nad „Imieniem róży”. Powieść Eco obfituje w warstwy symboliczne i zmysłowe opisy, szczególnie w wątkach dotyczących młodego Adsa i jego relacji ze światem. Manara wprowadził do komiksu delikatność i wyczucie, które pozwalają uchwycić te aspekty, nie przekraczając granic dobrego smaku.

Milo Manara i Umberto Eco darzyli się wzajemnym szacunkiem i podziwem – Manara cenił erudycję i głębię intelektualną Eco, podczas gdy Eco widział w Manarze mistrza wizualnej interpretacji zawiłych wątków międzyludzkich. Decyzja o adaptacji powieści była naturalna i artystycznie spójna. Odwzorowanie architektury, detali budynków, kostiumów czy samej atmosfery średniowiecznego opactwa jest precyzyjna i wiarygodna.

Styl Milo Manary to wyjątkowe połączenie finezji technicznej z pasją do szczegółów, które w powieści graficznej stają się nie tylko ilustracją fabuły, ale autonomiczną interpretacją dzieła. Jego kreska jest nad wyraz sensualna, co idealnie współgra z inteligentną, a jednocześnie emocjonalną prozą Umberta Eco. 

W „Imieniu róży”, gdzie tematy wiary, wiedzy i herezji splatają się z ludzkimi namiętnościami, Manara znalazł idealne pole do popisu. Przemycił w swoje ilustracje subtelną zmysłowość, ukazując, jak cielesność i duchowość są ze sobą nierozerwalnie splecione. Cieszy fakt, że styl Milo jest wyraźny i nie został jakoś specjalnie tłumiony przez wydawcę, postacie kobiece, zwłaszcza bez odzienia, przykuwają spojrzenie i wprost cudownie wtapiają się w historię Eco. Bardzo podoba mi się to połączenie, nie podoba mi się tylko czekanie na tom drugi. Kto to widział tak dzielić historię na pół! Poza tym to wydanie jest wyjątkowe i uważam, że fani powieści graficznych powinni mieć je na półce.

IG @angelkubrick

Pierwsze co na wstępie muszę zaznaczyć, to że „Imię róży” absolutnie kocham i to, że już na wstępie podziwiam Manare, że podjął się adaptacji graficznej tak ambitnej, wielowątkowej powieści.

Co mnie od pierwszych uderzyło, to mroczny średniowieczny klimat, który zdecydowanie przenosi nas do opactwa, które jest centrum wydarzeń. Nie wiem jak dalece to celowy zabieg, a w jakim stopniu przypadek, ale wybór papieru także na ten klimat ma wpływ, bo przywodzi na myśl średniowieczny papirus i mam przeczucie graniczące z pewnością, że gładki papier kredowy nie dałby takiego efektu.

Artyście udało się także oddać aurę tajemnicy, grozy i niepewności, duży wpływ na to miała także gra cieniem, który ewidentnie potęgował mrok.

Ukłony dla rysownika, za prezentację śledztwa, które znakomicie przedstawia pierwowzór i można się w nim odnaleźć, nawet nie znając oryginału czy adaptacji filmowej. Jako że powieść nie jest szczególnie długa, to wydarzenia są przedstawione dość dynamicznie i w sposób przejrzysty. Bardzo podobało mi się jak rysownik „grał” emocjami, których ekspresja często oddawała mimiką to, co nie zostało wypowiedziane.

Muszę jednak zauważyć, że skondensowana forma historii pozbawiła jej nieco wątków pobocznych, które pierwowzór w znacznym stopniu ubogacały, próżno też szukać dylematów moralnych i rozważań teologicznych, okrojono też nieco warstwę historyczną, ale przyznaje spodziewałam się tego, bo nie można było tego inaczej rozwiązać.

Dla mnie graficzne wydanie tego klasyka, jakim jest „Imię róży” wyszło absolutnie genialnie i już wyczekuje drugiej części, bo to będzie prawdziwy creme de la creme. Pomimo ograniczenia warstwy „duchowej” powieści, to życzę sobie, żeby częściej artyści podejmowali ego typu wyzwania zwłaszcza z tak spektakularnym efektem.

Recenzja powstała w ramach współpracy z Wydawnictwem Noir Sur Blanc