Iluzja. Cienie przeszłości. Tom 2

Jakie to było dobre!!!😊

Komisarz Zakrzewski niczym feniks z popiołów wychodzi z każdej opresji, w tej części zdarzyło mu się to aż trzy razy.

Akcja książki toczy się we Wrocławiu. Trochę to miasto w Iluzji ucierpiało, ale za to z jakim rozmysłem i rozmachem.

Mnogość wątków i każdy po mistrzowsku poprowadzony.

Muszę przyznać, że czekałam na taką książkę, która mnie wciągnie bez reszty. Nie sądziłam, że będzie nieodkładalna, a wrażenia z jej czytania zdominują każdą prowadzoną przez mnie rozmowę.

Nekrofilia, brutalne morderstwa, nieznany motyw i całe mnóstwo fałszywych tropów. Trzymająca w napięciu do ostatniej strony. Żadne z pytań nie pozostało bez odpowiedzi. Ogromne uznanie dla autora, że książka mimo, iż obszerna w żadnym momencie nie traci na jakości. Ani przez moment nie nudzi. Żadne zdanie w niej zawarte nie jest zbędne, a liczy ona aż 580 stron.

To niezwykła sztuka poprowadzić tak fabułę by ani przez moment czytelnikowi nie spadł puls poniżej stu. Dla mnie majstersztyk i już nie mogę się doczekać kiedy sięgnę po Totentanz

„Życie to iluzja, nie wiesz gliniarzu? Każdy udaje, że jest kimś innym, a do tego robi różne sztuczki, żeby inni w to uwierzyli. Twój morderca to iluzjonista. Tak zakręcił, namieszał, zmylił tropy, zaczarował, że pozostał nieznany”, czyli fenomenalny powrót serii.

Widząc datę premiery Iluzji, zacierałam rączki. Pierwszy tom Cieni przeszłości pochłonęłam w kilka godzin i jest jedną z najlepszych książek, jakie przeczytałam w 2019 roku. Na horyzoncie mamy już kolejny tom i muszę przyznać, że już nie mogę się go doczekać.

Seria brutalnych morderstw, pozornie niepowiązane ze sobą ofiary, brak wyraźnego motywu zbrodni. Sprawca nie zostawia po sobie żadnych śladów, oprócz tych, które chce zostawić.

Czy zmumifikowane zwłoki kobiety znalezione przypadkiem na poddaszu wrocławskiej kamienicy mają coś wspólnego z brutalnymi zabójstwami?

Dokąd prowadzą podrzucane przez mordercę tropy?

Komisarz Marcin Zakrzewski chce odejść z policji, namówiony przez prokuratora Grabskiego włącza się jednak do śledztwa. Próbuje zapanować nad panującym w nim chaosem, wierząc, że to będzie jego ostatnia sprawa.

Ale może chaos jest częścią planu, iluzją pozwalającą sprawcy zniknąć bez śladu? Zakrzewski powoli uświadamia sobie, że jest ważnym elementem tego planu i zabawką w rękach wciąż nieuchwytnego mordercy.

Martwy sad dał mi to, czego oczekiwałam po świetnym kryminale. Autor wysoko zawiesił poprzeczkę. Muszę przyznać, że Iluzja jest jeszcze lepsza niż jej poprzedniczka. Fantastycznie napisana, pełna mrocznych momentów historia sprawia, że czytelnik nie spocznie, póki nie jej nie skończy. Autor ma lekkie pióro, dzięki czemu książkę czyta się błyskawicznie. Wciąga od pierwszej strony, a napięcie rośnie z każdą kolejną stroną.

Przez prawie 600 stron zostajemy wrzuceni w wir zdarzeń, brutalnych zbrodni i nietuzinkowych rozwiązań. Z każdą kolejną stroną przybywa faktów, ale autor tak umiejętnie manipuluje czytelnikiem, że ciężko jest je ze sobą powiązać. Autor w Iluzji dostarcza czytelnikowi dreszczyku emocji: jest strach, niepewność i zaciekawienie. Mieczysław Gorzka przedstawia morderstwa w dosyć makabryczny sposób, więc wrażliwy czytelnik musi mieć się na baczności. Iluzja to dosyć brutalny kryminał pełen zła i koszmarów.

Chciałam jak najszybciej ją skończyć, ale i delektować się nią. Śledztwo jest przedstawione realnie i w nawet najmniejszych detalach. Iluzja na pewno trafi na moją listę najlepszych książek tego roku. Mimo wielkości czyta się z ciągłym zainteresowaniem. Autor zasługuje na większy rozgłos. Jego książki są dopracowane w każdym detalu, mroczne i świetnie napisane. Jeśli jeszcze nie znacie tej serii, to nie zwlekajcie dłużej i sięgnijcie po Martwy sad. Myślę, że fani kryminałów nie będą zawiedzeni. Jak dla mnie są to jedne z lepszych książek tego gatunku z naszego rodzimego podwórka.

Iluzja zaspokoi nawet najbardziej wymagających czytelników. Kusi swoją tajemniczością i brutalnością. Ja już nie mogę doczekać się trzeciego tomu – Totentanz, który pojawi się prawdopodobnie już w maju.

„Iluzja” Mieczysława Gorzki to druga część cyklu "Cienie przeszłości".

Po „Martwym sadzie”, który wybrzmiewa w mojej głowie jeszcze do dziś miałam duże oczekiwania co do drugiej części serii „Cienie przeszłości”.

Jeśli ktoś zapytałby mnie czy polecam tę książkę, to na pewno powiem TAK! Nie była dla mnie jednak idealna, jak „Martwy sad”. Ale do rzeczy...

Pomysł na historię jest świetny. Bardzo podobała mi się ta rozgrywka z Iluzjonistą i od samego początku nieświadomie jesteśmy wciągnięci w nierozwiązaną zagadkę sprzed lat. Liczne zabójstwa, których jesteśmy świadkami, tajemnicza kobieta, której zmumifikowane zwłoki zostały znalezione we wrocławskiej kamienicy – to tylko mała zapowiedź huraganu emocji, który autor rozpętał w „Iluzji”. Jesteśmy od razu wrzuceni w wir wydarzeń, w środek labiryntu, w którym napotykamy rozmaite pułapki kierujące nas w ślepy zaułek. Ale dostajemy też wskazówki jak się z niego wydostać i rozwiązać tę tajemnicę. A jest naprawdę tajemniczo.

Szybka akcja, co chwilę pojawiające się nowe morderstwa, zabójca bawiący się śledczymi, podrzucający mylne tropy i kierujący ich na ślepy tor. Czy to tylko iluzja i czy śledczy dadzą się jej zwieść?

Żeby jednak nie było tak cukierkowo, to jako bardzo zaangażowany czytelnik mam też pewne małe „ale”... Znacie przysłowie „Co za dużo to niezdrowo”? Mam właśnie takie odczucie, że jest tam zbyt dużo jak na jedną historię. Trochę to było zagmatwane i przekombinowane. Poza tym denerwowało mnie na początku to „J-jasne” Zakrzewskiego, ale z czasem się przyzwyczaiłam.

Reasumując... Główna historia była bardzo ciekawa, trzyma w napięciu, rozwiązanie zagadki mnie zaskoczyło i wszystkie wątki poukładały się w logiczną całość. Jak zawsze wciągnęłam się w wir wydarzeń, jakbym była tam obok.

Polecam „Iluzję”, choć „Martwy sad” pozostaje dla mnie numerem 1.

Jest to dobry kryminał osadzony w polskich realiach. Książka ma dosyć dużo stron, jednak ja przeczytałam ją w kilka dni- tak dobrze jest napisana. Główny bohater, komisarz Marcin Zakrzewski musi rozwiązać kilka wątków jednej historii, aby znaleźć mordercę. Zakończenie było zaskakujące, chociaż samo wyjaśnienie kto był mordercą nie do końca mnie przekonało, wydało mi się trochę "wydumane". Z pewnością przeczytam jeszcze inne książki tego autora.

Seria brutalnych morderstw, brak motywu, brak cech wspólnych ofiar, a do tego zmumifikowane zwłoki kobiety. Komisarz Marcin Zakrzewski na nudę nie ma czasu.

„Martwy sad” tak mnie zachwycił, że bałam się, że „Iluzja” będzie słabsza, bo przecież nie można napisać dwóch tak genialnych powieści. Zwracam jednak honor. Da się. Pan Gorzka potrafi.

Tym razem dostajemy bardziej skomplikowaną sprawę niż w pierwszym tomie. Dzieje się dużo, ale autor tak to przedstawił, że nie sposób się pogubić. Nie sposób też się domyślić zakończenia, a to mnie wbiło w fotel. Aj, jakie to było dobre!

Napięcie nie opuszczało mnie przez wszystkie 583 strony. Myślałam, że pęknę z ciekawości kto stoi za zbrodnią, dlaczego to zrobił i dlaczego akurat w taki sposób. A wierzcie mi, fantazja tutaj mordercę poniosła. Oj poniosła.

Nie będę nic więcej pisać. Jak tylko zaczynam, to mam ochotę rzucić pisanie opinii i od razu łapać za trzeci tom. I tak właśnie zrobię.

Gorąco polecam każdemu fanowi kryminałów i thrillerów!