I ślubuję ci…

Klimatyczna opowieść o zwykłej szarej codzienności. Ukazuje, że zawsze możemy zmienić swoją życiową ścieżkę. Iskierka nadziei delikatnie się tli. Bardzo udany debiut!

„Ja zawsze czułam się jakaś gorsza. I ten strach, który mi przez całe życie towarzyszy”.

Poznajemy Jolę, kobietę po czterdziestce, która u boku nieczułego i wymagającego męża, wiedzie monotonne, przepełnione pracą, niełatwe życie. Mają dwoje dzieci, każde z nich zaczyna wkraczać na własną życiową ścieżkę. Do tego dochodzą teście, którzy od zawsze są negatywnie nastawieni do Joli. Powód? Nie była dobrą partią dla ich jedynaka. Jola zmaga się z traumatyczną przeszłością, nie potrafi czy też nie umie wybaczyć swojemu ojcu, który jest alkoholikiem, przez lata znęcał się fizycznie i psychicznie nad swoją rodziną. Nie mając pozytywnych, prawidłowych wzorców, jest kobietą, która całe swoje życie podporządkowała innym. Jest przekonana, że musi być posłuszna i uległa. Jej poświecenie i pracowitość jest wykorzystywana na każdym kroku przez jej bliskich. Żyje w cieniu męża, który jest wójtem. Pogodzona ze swym losem, swoje marzenia zakopała gdzieś głęboko, jej odskocznią i jedyną rozrywką w życiu są książki. Przez przypadek podsłuchuje rozmowę męża z… kochanką. W Joli coś pęka, upokorzona i wzgardzona postanawia się zbuntować. Co z tego wyniknie?

„Mieszkała w tym domu od ponad dwudziestu lat, ale wciąż nie była u siebie”.

Pani Magdalena ukazuje prawdziwe życie jakie toczy się w małej wiejskiej społeczności. Gdzie wszyscy, wszystko o sobie wiedzą. Na porządku dziennym jest zawziętość, zazdrość, plotki, alkohol. Toksyczne związki, brak wsparcia od najbliższych, finansowa zależność. Stłamszone, zahukane kobiety, które całe swoje życie poświęcają dla innych, dzieci, męża. Swoje marzenia, pragnienia chowają głęboko. Krytykowane, poniżane, wykorzystywane. Trudne życiowe decyzje, które powodują, że życie diametralnie ulega zmianie, a my sami podążamy za tym, co dla nas ważne, istotnie. Niełatwa walka o odzyskanie godności i własnego, niezależnego życia. Dorosłe dziecko alkoholika – DDA, problemy z jakimi na co dzień muszą mierzyć się tacy ludzie. Ich niskie poczucie własnej wartości, poczucie bycia gorszym, słabszym, niepotrzebnym. Trudno z tym walczyć, przeciwstawiać się temu, to za mocno i za głęboko siedzi w ludziach, którym przyszło dorastać w patologicznych rodzinach.

Słodko – gorzka, mądra opowieść, szokujący, realny obraz kobiety, która całkowicie jest podporządkowana mężowi i wiecznie niezadowolonym teściom. Powieść daje do myślenia, ile jeszcze kobiet w naszej współczesności wiedzie taki żywot. Zahukanej, bez prawa głosu, często poniżanej, zaniedbanej, uległej we wszystkim mężowi. Smutne to, ale bardzo prawdziwe. Jestem bardzo ciekawa dalszych losów naszej bohaterki, niebawem ma się ukazać kontynuacja. Polecam, Tatiasza i jej książki :)

Książkę Magdaleny Chrzanowskiej poleciła mi znajoma bibliotekarka i bardzo dobrze zrobiła. W jednej z poznańskich filii kierowniczka doskonale zna mój gust czytelniczy, dlatego „I ślubuję Ci…” przeczytałam niemal w ciągu jednego dnia. Autorka, poprzez swój tekst, uświadomiła mi, że przekręty polityczne nie dzieją się tylko w dużych miastach. Tak zwane wałki i działanie na własną korzyść dotyczy także wsi. Wiadomo, że w małych miejscowościach istnieje niejaka tajemnica poliszynela- nikt nic nie wie, ale tak naprawdę każdy ma wgląd w życie drugiego człowieka. Wiele z doniesień to kłamstwa i podkoloryzowane informacje, ale donosicieli nie brakuje.

Sensem powieści jest życie Jolanty Kryczuk. Kobieta bardzo dobrze sprawdza się jako matka, ma ona dwójkę dorosłych już dzieci, Kamila i Agnieszkę. Mąż Adam to wójt wsi, bardzo dumny ze swojej posady. Kiedy Jola poznała swojego przyszłego męża, Adam zachowywał się bardzo niepewnie, był skromnym i zakompleksionym młodym mężczyzną. Ona była wówczas tak zwaną miastową, ON zaś nie miał zbyt wiele do zaproponowania swej narzeczonej. Z czasem Adam wspinał się coraz wyżej po szczeblach zawodowej kariery, a stanowisko wójta umożliwiło mu rozległe kontakty i zwiększone zarobki. Przestał bać się własnego cienia, a zmienił się w kogoś aroganckiego, butnego, dla którego żona jest popychadłem, sprzątaczką i elementem w politycznej, zakłamanej grze. Adam jako rozpieszczony jedynak to po prostu ktoś dwulicowy- dla mediów i osób z wyższych sfer uchodzi za symbol idealnego męża, który to dba o Jolę, kocha ją i szanuje. Za zamkniętymi drzwiami staje się odwrotnością idealnego męża- ma kochanki, nieślubne dzieci, jak też nie był dobrym ojcem zarówno dla Kamila, jak i Agnieszki. To jeszcze nie wszystko- Jola cierpiała już w dzieciństwie jako dziecko alkoholika, dlatego wręcz chorobliwie pragnęła zainteresowania ze strony mężczyzny. Zgadzała się na wszystko, byle tylko mieć kogoś u swego boku. Przykre to, ale bardzo prawdziwe, wiele kobiet cierpi właśnie w taki sposób.

Z czasem Jola zauważa, że po dwudziestu latach małżeństwa w ogóle nie znała swojego męża. Rozpoczyna ona śledztwo, a czego tak naprawdę się dowie? Do jakich oszustw posunął się Adam? Czy kobieta wybaczy mężowi i da mu kolejną szansę? Warto się o tym dowiedzieć. Cieszę się także, że autorka świetnie wyjaśniła błędne pojmowanie powiedzenia pt. „Nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki”. My, czytelny, musimy pamiętać, że wcale nie chodzi o to, by coś powtarzać. Filozofowie słusznie uważają, że na świecie nie ma nic trwałego, bo wszystko przemija- dokładnie tak, jak płynąca rzeka. Jola boleśnie przekonuje się, że jej małżeństwo wisi na włosku, a przysięga małżeńska? Cóż, nie dla każdego małżonka słowa o miłości wierności i uczciwości małżeńskiej mają sens, a we wsi mawia się, że „każdy chłop czasem musi”. Czy jest to mądre stwierdzenie? Polemizowałabym.

Nie chcę opowiadać wszystkiego, bo książka jest naprawdę ciekawa. Dzięki powieści Magdaleny Chrzanowskiej wiele kobiet może zacząć wierzyć w siebie. Nawet osoba po pięćdziesiątce ma prawo do marzeń i ich realizacji. Lata totalnego uzależnienia od męża zmniejszają wiarę w siebie, ale dzięki tej książce zahukane kobiety mogą przestać się bać. Powieść bardzo mnie wciągnęła i zastanawiałam się, czy adoratorzy Joli staną się uczciwi, czy może będą to kopie jej wkurzającego męża. Zachowanie Adama niejednokrotnie podniosło mi ciśnienie, ale taki zapewne był zamysł twórczy pisarki. Bardzo, ale to bardzo chętnie przeczytam o dalszych losach Jolanty. Czytelnikom także to polecam. Treść absolutnie nie jest przewidywalna, co dodatkowo podnosi jej ocenę.

"Ponad dwadzieścia lat mieszkała w tym domu i do tej pory nie wiedziała, co się wokół niej tak naprawdę działo."

Nie spodziewałam się, że powieść "I ślubuję ci..." tak wciągnie mnie w wir wydarzeń, jakie miały miejsce na kartach książki. Tu każdy wątek, każde zdarzenie czy sytuacja wydaje się, że mogłyby wydarzyć się tuż obok nas. Magdalena Chrzanowska włożyła w tę historię mnóstwo emocji, które odczuwałam całą sobą.

Postaci zostali świetnie wykreowani, są prawdziwi, z krwi i kości. Bez problemu możemy się z nimi utożsamiać, a nawet znielubić (choć to w niektórych przypadkach pewnie zbyt łagodne określenie). 

Bohaterów, którzy oburzali mnie swoim zachowaniem jest wielu. Główna bohaterka ze względu na swoją naiwność i łatwowierność może irytować, ale to dobra kobieta, dlatego można zrozumieć i wytłumaczyć jej postępowanie. Czego już nie można powiedzieć o jej mężu Adamie. Jola miała odgrywać rolę przykładnej żony, matki i synowej, nie interesować się tym, co robi jej mąż, wypełniać od świtu do nocy swoje obowiązki w domu, łóżku i gospodarstwie. Żyła w przekonaniu, że bez mężczyzny u boku jest nic nie warta, że niczego nie osiągnie. Szczerze podziwiałam tę kobietę, że tyle wytrzymała. Jednakże to nie wszystko, bo teściowie nigdy nie okazali jej akceptacji, wsparcia i zrozumienia. Na każdym kroku tylko krytykowali i wytykali "błędy". No bo przecież syneczek taki idealny i co ludzie powiedzą?! 

"- Taka już męska natura. Polować i zdobywać. A później porzucać i polować dalej. Im trudniejsza zdobycz, tym są bardziej rozpaleni namiętnością. Ale wracają do żony, gdzie spokojnie i bezpiecznie. Gdzie jest zawsze na czas przygotowana micha, uprane gacie i lipowa herbatka z miodem podana do łóżka, kiedy łamie w kościach."

Autorka zwraca naszą uwagę na problem dorastania w rodzinie, gdzie stałym elementem jest alkohol. Widzimy jak w dorosłym życiu często (może nawet nieświadomie) powielamy błędy osoby współuzależnionej. Jak żona alkoholika, która we wszystkim ustępuje mężowi, może przekazać dobre wzorce swoim dzieciom? Zwłaszcza córce?

Pani Magdalena doskonale ukazała mentalność polskiej wsi (Podlasie) z jej przywarami, gwarą, staroświeckimi poglądami na życie i rolą kobiety w świecie.

Historia ta przypomina, jak ważne w życiu każdego z nas jest wsparcie, szczerość, uczciwość, szacunek, przyjaźń i miłość. Przekonuje nas, że nigdy nie jest za późno na realizację marzeń, bo one nie mają daty ważności. Że powinniśmy nauczyć się zdrowego egoizmu, pomyśleć o sobie i swoich potrzebach. Pokazuje również to, jak władza i pieniądze potrafią zmienić człowieka.

"I obiecuję ci..." to wiarygodna, mądra powieść o gorzkim wydźwięku pokazująca ile masek pozorów potrafi skrywać człowiek. To książka o skomplikowanych relacjach międzyludzkich, rozczarowaniach, niespełnionych marzeniach, walce z lękami, przyjaźni, miłości. Jestem bardzo ciekawa, jak dalej potoczą się losy Jolanty Gryczuk. Czy po tym, co usłyszała i doświadczyła będzie potrafiła zawalczyć o siebie i swoją niezależność? Czy wyrwie się z Bohomiłowa?

Rzadko się zdarza, by jakaś książka wytrąciła mnie z równowagi, a tej powieści się to udało. I pomyśleć, że postacie przedstawione w tej historii mogą istnieć naprawdę. Mają podobne myślenie, staroświeckie poglądy, gdzie kobieta staje się zależna od innych. Nie może pracować, przecież mąż zarabia, a miejsce każdej kobiety jest w kuchni. Kobieta jest od tego, by zaspokajać męża w każdej chwili, kiedy ON tego chce. Krytykowanie, narzekanie, pretensje, brak jakiegokolwiek wsparcia, pomocy czy chociażby zrozumienia.

Jola jest stłamszona przez teściów i pozbawiona wsparcia ze strony męża. Dość zaniedbana, zależna od innych niczym marionetka. Nigdy się nie buntowała, pozwalała sobą pomiatać sądząc, że postępuje właściwie. Swoje marzenia głęboko zepchnęła do podświadomości na dwadzieścia lat. Jedno wydarzenie, jedna podsłuchana rozmowa, zaczyna burzyć mur, którym szczelnie owinęła się bohaterka. Czy będzie w stanie podnieść się po tych traumatycznych przeżyciach? Czy nadal będzie tkwić w tym związku, by uratować to, co jeszcze doszczętnie nie runęło?

Dałam się niesamowicie wciągnąć w wykreowany świat. Od początku byłam zachwycona powieścią, tym jak autorka go zbudowała, jak stworzyła postacie. Jola jest taką postacią, z którą wiele kobiet się utożsami. Znęcana psychicznie, poniżana, nigdy w domu teściów nie poczuła się częścią rodziny, często dawali jej do zrozumienia, że jest niechcianym przez nikogo intruzem. Stała się cieniem samej siebie, nieszczęśliwa, zmizerniała, bez magisterki z niespełnionymi marzeniami.

Autorka ciekawie przedstawiła walkę bohaterki o samą siebie, a także jak władza potrafi zmienić człowieka. Na zewnątrz idealna, szczęśliwa rodzina, jednak za zamkniętymi drzwiami, w zaciszu domostwa wychodzą wszystkie mankamenty, tej na pozór radosnej rodziny. Bardzo dobrze autorka przedstawiła emocje, jakie towarzyszyły bohaterce przez całą powieść, czy w jej wieku warto zmienić życie. Wszystkie obawy, lęki, strach, cierpienie i to, że chciałaby, by jej rzeczywistość wróciła do normy. To jak stała się przedmiotem codziennego użytku, mąż sięgał po nią, kiedy miał potrzebę. Jak nie mogła liczyć na pomoc. Zatraciła siebie i to, co powinno, być dla niej ważne. Patrzyła zawsze na innych, jak innym dogodzić, siebie zawsze stawiała na ostatnim miejscu.

Książka pozwala zrozumieć, że my jesteśmy najważniejsi. Że jeśli jesteśmy nieszczęśliwi, sponiewierani przez innych to powinniśmy zawalczyć o siebie. Nie dać sobie wejść na głowę, mieć swoje wartości, swoje zdanie. Że zawsze jest czas na realizacje marzeń niezależnie od wieku.

Ja dałam się pochłonąć tej historii, mocno wkręciłam się w wydarzenia jakie miały miejsce w powieści. Nieraz miałam ochotę potrząsnąć teściami i mężem bohaterki, jak można traktować tak drugiego człowieka? Już nie mogę doczekać się kolejnej części. Ciekawa jestem, jak zostanie poprowadzona. Zachęcam wszystkich gorąco do zapoznania się z ,,I ślubuję ci...''. Mam nadzieję, że dacie się wciągnąć w jej odmęty. Mnie od samego początku kupiła.