I'm a babysitter

Przede wszystkim muszę napisać, że nie dałam rady skończyć tej książki. Dotarłam chyba do połowy i stwierdziłam, że to nie ma sensu. Ta historia powinna zostać na Wattpadzie i nie być wydawana w formie książki, naprawdę. Totalna porażka. Zupełnie jakbym czytała jakieś fanowskie opowiadanie.

Od początku czułam się tak, jakbym już gdzieś to czytała. Sama fabuła gdzieś się zgubiła. Niby skupiamy się na opiece nad dzieckiem, której w rzeczywistości praktycznie nie ma... Okazuje się, że w sumie to ma się kto zajmować Grace, a Keith koniec końców miałaby to robić od czasu do czasu, przy okazji zarabiając nieadekwatną, dużą sumę pieniędzy.

Akcja biegnie jak szalona i wcale nie jest to plus. Jedno dzieje się za drugim i nic tutaj nie ma największego sensu.

Główną bohaterką jest Keith, młoda dziewczyna, która traci pracę w pubie. Dziewczyna zaczyna szukać nowego zajęcia, ponieważ bardzo potrzebuje pieniędzy na leki dla swojej matki. Z pomocą przychodzi jej przyjaciel - Drake. Zachęca ją do aplikacji na stanowisko niani. Bohaterka ulega namowom i zgłasza swoje CV. Po rozmowie kwalifikacyjnej dostaje tę pracę. Jej pracodawcą zostaje właściciel dużej firmy - Rick Morgan, który poszukuje opiekunki dla swojej córki Grace.

Opiekunka i szef bardzo szybko nawiązują dobry kontakt i coraz więcej czasu spędzają razem. Pewnego dnia Rick proponuje Keith, aby spędziła noc w jego łóżku...

Już na samym początku książki zdałam sobie sprawę, że nie polubię się ze stylem literackim autorki. Jest ON wręcz zbyt prosty. Każde zdanie jest rozbudowane w taki sposób, aby nawet najoczywistsza rzecz została wytłumaczona. Niestety autorka powieliła rzeczy, które najbardziej irytują mnie w polskiej literaturze.

Jeżeli chodzi o samych bohaterów, to nie byłam w stanie polubić żadnego z nich. Ich zachowania są niesamowicie irytujące. Dodatkowo motyw niani, który mnie skusił do sięgnięcia po tę pozycję, pojawia się kilka razy. Bohaterka częściej ma wolne niż siedzi w pracy, nawet częściej wychodzi z szefem niż opiekuje się jego dzieckiem. Moim zdaniem to kompletnie mija się z tematyką tej książki. Dodatkowo sama postać dziecka jest nieco komiczna. Jest to małe dziecko, które w powieści głównie przychodzi się tylko przywitać, a następnie ucieka i same sobą się zajmuje.

Książka przepełniona jest dramaturgią i zbiegami okoliczności, niektóre sytuacje były wręcz nierealne. Co więcej, niektóre wątki pojawiają się w sumie bez jakiegoś większego sensu. Są, a następnie się kończą nie wnosząc praktycznie niczego do historii.

Ku mojemu zaskoczeniu nawet relacja Keith i Rick'a nie jest jakaś fascynująca. Kompletnie nie wyczułam w niej żadnego przyciągania, być może było to spowodowane bardzo ubogimi opisami dotyczącymi ich emocji... Krótko mówić - słabo.

Nie chcę jednak abyście odebrali mnie źle. Autorka zdecydowanie pała wielkim potencjałem. Wymyśliła ciekawą historię, którą w moim odczuciu przestawiła nijak. Nie jest ona ani wciągająca, ani fascynująca. Określiłabym ją jako zwykły zwyklaczek do nudne wieczory. Duży plus za to, że czyta się ją szybko. Jednak mimo to bez żadnych większych emocji. Ponawiam - zwyklak na wielką nudę.

Rozumiem, że od czegoś trzeba zacząć przygodę z pisaniem ale dlaczego to zostało wydane ? Tego nie rozumiem ! Powinna zostać na wattpad ! Wyd. idzie chyba na ilość a nie jakość wydawanych ksiazek ! Szkoda

Powieść „I’m a babysitter” autorstwa Anity Rafalskiej jest debiutem i miała swoje początki na platformie Wattpad, nie miałam przyjemności przeczytać jej wcześniej, jakoś nie trafiłam na nią przy moich poszukiwaniach czegoś ciekawego do czytania. Opinie o tej powieści są różne, żadna nie jest jednak idealna, bo ideałów nie ma. Jak w moim odczuciu wypadł debiut autorki? O czym opowiada książka?

Praca daje człowiekowi stabilizację, pozwala poczuć się pewniej i daje stały dochód, który pozwala na godne życie. Utrata dochodu czasami może oznaczać dla człowieka coś strasznego, zwłaszcza, kiedy nie ma ani oszczędności, ani też jakiegokolwiek innego zabezpieczenia finansowego. Z doświadczenia jednak wiem, że to nie musi oznaczać końca świata, a jego zupełnie nowy początek. Można się skupić na szukaniu nowego źródła dochodu, może znaleziona zupełnie nowa praca okaże się bardziej satysfakcjonująca?

Zmiana pracy wiąże się z tym, że podejmujemy się nowych wyzwań, być może zajmujemy się czymś, czego nie robiliśmy nigdy wcześniej. Doszkalamy się na nowym stanowisku, zyskujemy nowe znajomości, a przez to idziemy do przodu. Nie załamujemy rąk, nie zalewamy się łzami, ale wypijamy gorzki wywar, który przygotowało dla nas życie. Ono przecież bywa zaskakujące i w jakiś sposób potrafi dać nam w tym wszystkim coś dobrego. Coś, co z początku może się okazać czymś niewyobrażalnym przyniesie nam więcej pożytku niż problemów. Nie można zamykać się na świat i pokazać, że wraz z utratą pracy nie możemy liczyć na nic więcej. Należy złapać byka za rogi i stawić czoło wszystkim problemów.

Główną bohaterką książki ,,I’m a babysitter” jest Keith Wilson, młoda dwudziestodwuletnia dziewczyna, w której życiu następuje wiele zmian. Traci pracę w pubie, nie należy jednak do osób, które umartwiają się nad niepowodzeniem rezygnując z walki o samego siebie i zaczyna szukać kolejnego zatrudnienia. Dziewczyna jest zdeterminowana, dlatego też, że pomaga opłacić chorej mamie leki, nie może pozwolić sobie na to, aby jej stan zdrowia się pogorszył, a ona sama tkwiła w zawieszeniu. To sympatyczna dziewczyna, która potrafi o siebie zadbać, ma charakterek i potrafi się obronić, kiedy ktoś próbuje na nią naskoczyć, w jakiś sposób zaatakować. Udaje się do Urzędu Pracy i decyduje się na skorzystanie z jednej z ofert, które się tam znajdują, a mianowicie miałaby zostać opiekunką dla pewnej dziewczynki. Okazuje się, więc, że dziewczyna sprawia ojcu problemy wychowawcze i jest niegrzeczna, czy zupełnie zielona w swoim nowym fachu niania sobie z tym poradzi?

Rick Morgan jest samotnym ojcem pięcioletniej Grace, jest zamożnym człowiekiem i prowadzi swój własny biznes. Bywa gburowaty, podchodzący do ludzi z dystansem, trudno dostępy, co może nieco skreślać go w oczach innych. Z pewnością nie jest człowiekiem idealnym, który jest pozbawiony wad, ma na swoim koncie własne grzeszki, które niosły za sobą konsekwencje, które nie łatwo będzie mu zapomnieć. Chociaż jest dobrym człowiekiem, potrafił dopuścić się czynów, którymi niekoniecznie powinien się chwalić, stanowiły bardziej ujmę na jego honorze. Rick był raczej uprzedzony do Keith, nie był pewny czy sobie poradzi przy jego Grace, ale w efekcie daje jej szansę. Od tego się wszystko zaczęło, spędzanie czasu doprowadziło do wybuchu namiętności, która pochłonęła wręcz bohaterów. Pytanie brzmi czy to romans, czy już kochanie? Czy dwójka tak różnych ludzi ma szansę stworzyć coś wartościowego?

,,I’m a babysitter” jest powieścią, w której oprócz dramatów otrzymujemy także dobry humor, jak i odrobinę erotyki. Debiut Anity Rafalskiej to przede wszystkim romans, który jest jednotomówką, łączy ze sobą motyw połączenia niani i swego pracodawcy, co jest ciekawym podejściem, na chwilę możemy odpocząć od tych, które zazwyczaj czytamy. ,,I’m a babysitter” jest pozycją, która napisana jest bardzo prostym językiem, jest debiutem, który nie jest pobawiony wad. Dialogi w powieści nie były teatralne, nierealne i wyszły Anicie Rafalskiej bardzo dobrze. Od literatury romantycznej nie wymagam zbyt wiele, nie musi mnie zaskakiwać na każdym kroku, ani odkrywać jakieś tajemnice, czy nowinki. Bohaterzy powinni być przystępni, sympatyczni i wiarygodni. Autorce udało się jednak sprawić, że byłam zaskoczona, kilkoma zwrotami akcji. Starała się wzbogacić powieść o wątki poboczne, aby nieco zaskoczyć czytelnika. Autorka postawiła na narracje pierwszoosobową z perspektywy głównych bohaterów.

,,I’m a babysitter” ma trochę niedociągnięć, nieścisłości w fabule, czy małorealistyczne zachowania bohaterów. Wiele elementów zostało pominiętych, przez co można odebrać, że ten świat jest nierealny, jak na przykład w gruncie rzeczy dziewczynka była bardzo samowystarczalna i nie spędzała za wiele czasu z bohaterką, która byłą jej opiekunką. W większości opiekowała się nią gosposia, a potem poszła do przedszkola. Autorka powinna popracować nad rozwojem relacji między bohaterami, wtedy całość byłaby ciekawsza. Czasem diabeł tkwi w szczegółach i pozwala czytelnikowi właściwie ukształtować swoje myśli.

,,I’m a babysitter” nie jest o prawda powieścią bez wad, ale myślę, że znajdzie swoich odbiorców.

Debiut Anity Rafalskiej “I’m a babysitter” wiele osób zna pewnie jeszcze z wattpada, gdzie autorka początkowo opublikowała historię Keith oraz Ricka.

Keith nie jest zadowolona ze swojej pracy, jednak myśl o jej chorej mamie powstrzymuje ją od tego, aby wypowiedzieć szefowi w twarz słowa, które trzyma na uwięzi przez strach, że straci pracę. Jednak wcale nie musiała nic robić, aby szef ją zwolnił, po prostu zrobił to ponieważ restauracja podupadała, jednak propozycja jaką złożył jej na koniec sprawiła, że Keith w końcu powiedziała to co myśli.

Następnego dnia wraz ze swoim najlepszym przyjacielem Drake’em wyrusza na poszukiwania nowej pracy. Drake pokazuje jej ogłoszenie, że ktoś szuka niani do swojego dziecka. Początko Keith nie jest pozytywnie nastawiona do tego pomysłu, jednak w ostateczności wybiera się na rozmowę o pracę.

Osobą poszukującą naini jest niejaki Rick Morgan, właściciel jednej z dużych firm.

Już pierwszego dnia pracy Keith wie, że to jest to. Urocza Grace nie przypomina nic z tego, co opowiadał jej Rick.

Po pewnym czasie, Keith nie tylko dobrze dogaduje się z małą Grace, ale także między nią a Rickiem zaczyna się tworzyć więź porozumienia. Jednak nie zawsze jest kolorowo ażycie potrafi nas zaskakiwać na każdym kroku.

Debiut Anity Rafalskiej zaliczam do udanych! Jest jednak kilka aspektów, które niestety mnie irytowały. Jak dla mnie, relacja między nimi rozwinęła się ciutkę za szybko. Opisy emocji oraz uczuć jakie mieli bohaterzy były naprawdę super, jednak moim zdaniem wyszło to za szybko, co spowodowało jednego minusa.

Drugim aspektem, który nieco mnie irytował było to, jak Keith zachowywała się w stosunku do Ricka oraz to, jak nie potrafiła przy nim postawić na swoim. Uwielbiałam ją w towarzystwie Drake czy jej mamy, nawet samej Grace, jednak kiedy do akcji wkraczał Rick, miałam wrażenie jakby pojawiła się zupełnie inna bohaterka.

I to tyle z minusów. Cała reszta była fenomenalna. Debiut jest naprawdę udany, bohaterowie wykreowani super (poza Keith w towarzystwie Ricka), styl pisarski jest lekki ale porywający. Książkę pochłonęłam na raz i czekam na kolejne! Życzę samych sukcesów a wam bardzo polecam debiut Anity Rafalskiej!