Hunter x Hunter. Tom 6

Szósty tom Hunter x Hunter to kolejny krok naprzód w rozwoju serii. Yoshihiro Togashi nadal utrzymuje wysoki poziom, oferując znacznie więcej niż typowy turniej walki. Fabuła koncentruje się na eksploracji nowego wymiaru mocy i strategii, co sprawia, że każdy kolejny rozdział dostarcza świeżych emocji. Wprowadzenie systemu Nen nadaje historii głębi i złożoności, wzbogacając rozgrywkę o zupełnie nowe zasady.

Ten tom wyróżnia się przede wszystkim rozbudowanym treningiem bohaterów i prezentacją ich rosnących umiejętności. W przeciwieństwie do standardowych shonenów, Togashi nie ogranicza się do powierzchownych pojedynków, lecz krok po kroku tłumaczy zasady rządzące światem Nen. To sprawia, że czytelnik może lepiej zrozumieć różnice między postaciami oraz sens ich działań, co zdecydowanie podnosi wartość opowieści.

Atmosfera tego tomu jest bardziej intensywna i mroczna niż wcześniej, zwłaszcza gdy Gon i Killua napotykają przeciwników na wyższych piętrach wieży. Starcia stają się coraz bardziej wymagające, a napięcie rośnie. Jako czytelnik, czułem wyraźną zmianę dynamiki w porównaniu do wcześniejszych części, co świadczy o dojrzałości autora i jego pomysłowości.

Warto jednak zauważyć, że momentami wyjaśnienia dotyczące Nen są dość skomplikowane i mogą wymagać od czytelnika większej uwagi. Złożoność tej koncepcji niektórych może zniechęcać, a niektóre fragmenty treningowe sprawiają wrażenie przeciągniętych. Mimo to, dla fanów gatunku i osób ceniących dobrze przemyślaną mechanikę walk, jest to zdecydowany atut.

Narracja nie zwalnia tempa, choć zdarzają się chwile mniej dynamiczne, szczególnie podczas rozbudowanych opisów i wyjaśnień. Minimalistyczne tła i prostota kadrowania mogą wydać się niektórym monotonne, lecz ta prostota nie umniejsza ogólnego wrażenia. Przeciwnie – koncentruje uwagę na bohaterach i ich interakcjach, które są siłą napędową historii....

PODNIEBNY TRENING

„Hunter × Hunter”. Tomik szósty. No coraz bardziej dragonballowe się to staje – takie przynajmniej mam wrażenie – ale jako fan „Smoczych kul” nie mogę się z tego nie cieszyć. Zresztą, jak czerpać, to od najlepszych, a tu to właśnie widzimy. Oczywiście nadal wszystko jest przede wszystkim „hunterowe”, shounenowe, no dokładnie takie, jakiego oczekujmy, chcemy i z przyjemnością w to wchodzimy. Ja wszedłem, bawiłem się, jak zawsze, znakomicie, trochę pośmiałem, trochę poemocjonowałem i chcę więcej.

Pora na trening Gona w Podniebnej Arenie! Co go tu czeka? I dokąd go to zaprowadzi?

Gatunków mang jest w sumie tyle, ile istnieje tematów, w jakich można się poruszać. Multum tego jest, multum podgatunków, rodzajów i w ogóle. Ale chyba każdy obecny miłośnik japońskiemu popkultury, którego dzieciństwo – to wcześniejsze lub późniejsze – przypadało na lata 90. XX wieku wychował się albo na shoujo, albo na shounenach (a raczej shounenowych bitewniakach). Albo – a ja się właśnie do tej grupy zaliczam – na obu. Wiadomo jednak, shounenów od zawsze było więcej u nas, jak jakieś anime trafiało do kin, to był to shounen właśnie. I ja na tym wyrosłem i przez sentyment uwielbiam, ale uwielbiam też dlatego, że to po prostu fajne jest. Nie przypadkiem ten typ mang i anime należy do najpopularniejszych i serwuje najwięcej – to nic innego, jak świetna rozrywka z założenia dla młodzieży, a w rzeczywistości dla każdego, kto lubi jak jest lekko, dramatycznie i widowiskowo.

No i taki właśnie jest „Hunter”. Fajna manga, trochę niechlujna, tego nie da się nie wspomnieć, ale to też stanowi część jej uroku. Taka nonszalancja, takie pędzenie przed siebie z tym wszystkim bez oglądania się na nic – zupełnie jak pędzą przed siebie bohaterowie. Jest w tym magia tych starych shounenów, tej klasyki, która miała – i wciąż ma – w sobie ten niesamowity urok, który sprawia, że dzieciaki siedzą i kibicują, a starsi… no starsi robią to samo, choć może tylko mniej otwarcie. Czytam więc i kręci mnie to, śmieję się czasem, ciekaw jestem, co tam bohaterowie i aktor jeszcze wykombinują i w ogóle co się jeszcze wydarzy. Bo niby to znamy, niby wszystko widzieliśmy już tyle razy, a jednak jest tak przyjemnie, że chcemy w to wniknąć i lecieć dalej.

No i lecimy. I tego dalej to jeszcze dużo i mam nadzieję, że jeszcze sporo więcej, bo autor wciąż nad tym wszystkim siedzi, choć już w swoim tempie, dość powolnym związanym ze stanem zdrowia, ale konsekwentnym. A na razie mamy super rozrywkę z samym początkiem. I po prostu z dobrą mangą. Prosto, nieco niechlujnie rysowaną, ale z jakim urokiem… No przyjemna rozrywka dla tych, którzy bitewniaki lubią i cenią.