Hunter x Hunter. Tom 5

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Hunter x Hunter tom 5 kontynuuje dynamiczny rozwój historii, wprowadzając czytelnika w nowy etap pełen napięcia i wyzwań. Fabuła szybko wciąga, przechodząc do kolejnego rozdziału przygód bez zbędnych przestojów. To zdecydowanie jeden z atutów tego tomu – akcja nie zwalnia tempa i utrzymuje zainteresowanie na wysokim poziomie.

Warto podkreślić, że autor konsekwentnie rozwija świat przedstawiony, dbając o każdy detal i zachowując spójność narracyjną. Wszystkie elementy fabuły zdają się mieć swoje miejsce i znaczenie, co pozwala lepiej zrozumieć mechanizmy rządzące tym uniwersum. Dzięki temu łatwiej jest zatopić się w lekturze i docenić głębię opowiadanej historii.

W tomie tym pojawiają się nowe postacie, które wnoszą świeżość i dodatkową dynamikę do fabuły. Warto zwrócić uwagę na ich rolę i potencjał, które sugerują ciekawe rozwinięcia w przyszłości. Choć wprowadzenie niektórych z nich jest nagłe, nie przeszkadza to w odbiorze całości.

Jednym z głównych wątków jest rozwój relacji między bohaterami, który momentami bywa mocno dramatyczny. Niestety, niektóre sceny sprawiają wrażenie przesadzonych, szczególnie jeśli chodzi o emocjonalne rozterki głównych postaci. Momentami narracja traci na lekkości, co może nieco osłabić odbiór historii.

Zauważalnym mankamentem jest również wprowadzenie motywu kontroli umysłu. Ten zabieg fabularny, choć odważny, sprawia wrażenie uproszczenia pewnych problemów i pozbawia akcję naturalnej konsekwencji. To może rozczarować czytelników oczekujących bardziej klarownych wyborów moralnych i większej odpowiedzialności bohaterów.

Mimo to, tom piąty zachowuje charakterystyczną dla serii atmosferę i styl. Mistrzowskie połączenie intensywnej akcji z przemyślaną narracją sprawia, że manga pozostaje atrakcyjna dla fanów gatunku shonen. Zauważalne są też ambitne próby autorów, którzy starają się wykraczać poza schematy typowe dla tego typu historii....

EGZAMIN DOBIEGA KOŃCA

„Hunter” leci dalej, a my wraz z nim. Bo wciąga ten shounenowy klasyk, niby prosty do bólu na każdym kroku i polu, niby to wszystko znane (acz w ten „znane i lubiane” sposób), a jednak bardzo fajne jest to to. Jakoś tak sentyment mi się uruchamia, a przede wszystkim po prostu bardzo dobrze, bardzo przyjemnie się bawię. I może „Hunter” nieskomplikowany jest do maksimum właściwie, ale w tej prostocie tkwi siła i aż znów czuję się, jak dzieciak, który zaczytywał się pierwszymi shounenami na polskim rynku.

Killua odpadł, a tymczasem egzamin jest coraz bliżej zakończenia. Gon, Kurapika i Leorio nie zamierzają tego tak zostawić i udają się z pewną misją. Co z tego wyniknie?

Każdy bitewniak ma swoje turnieje. „Dragon Ball” posiadał „Tenkaichi Budōkai”, czyli taki turniej walk, treningi też posiadał, podobnie w „Pokemonach”, gdzie walczyło się jednak przy użyciu stworków i tak dalej, i tak dalej. Czasem przybiera to nieco inną formę, jak np. w „One Piece”, gdzie takim wyzwaniem staje się pościg za kolejnym skarbem czy „Bakumanie”, w którym „turniejem” była rywalizacja przy okazji kolejnych głosowań popularności danej mangi. A w „Hunterze” mamy – przynajmniej na tym etapie, który właśnie dobiega końca – Egzamin na Łowcę.

No i temat samograj fajnie jest tu wykorzystany. Niby standard, ale taki, który się uwielbia. Główni bohaterowie, czasem pewni swoich sił, czasem tak zwyczajnie, po ludzku, wątpiący w siebie i kombinujący, potężni wrogowie, zaskakujące wyzwania… Bywa dramatycznie, ale bywa też i z humorem, jest lekko, szybko – nie ma nadmiaru gadania, przez akcję przyjemnie się płynie, ale też i nie jest tak, że tekstów zupełnie tu brakuje, bo poczytać też jest co, po prostu autor nie przesadza z gadaniem – a i fajnie skrojone są postacie. Bo niby prosto, ale wyraziście, a w tej prostocie tkwi siła.

No i że prosto jest to widać też w rysunkach, dość niechlujnych, czasem jakby szkicowanych, ale jednak miłych dla oka. Wszystko tu takie niby od niechcenia, a jedna sprawiające, że się chce w tym być i śledzić co dalej. A i warto pamiętać, że dynamika w tej całej oszczędności ani trochę nie zawodzi, a to w bitewnikach ważne jest i to bardzo.

No i w sumie jeszcze jedna sprawa, która mi się podoba tu od samego początku, ale jakoś tak wypadało ciągle z głowy – czyli okładki. A te to taki w toriyamowym wręcz stylu, najczęściej w ogóle nijak mające się do tego, co w środki. Jest bohater, jest jakiś zwierzak, no tak od czapy, ale ma to swój urok. We współczesnych mangach czegoś takiego mi brakuje. Niby są tytuły, których okładki nie pokazują nic z treści serii, ale… No jak przejrzycie ogół tych do „Huntera”, czasem można powiedzieć, że nie wiadomo dobre są czy nie, ale ile mają w sobie oldschoolowwego uroku. Ile zabawy samym obrazkiem i bohaterami, bez wnikania w treść. I mi się to podoba.

Słowem podsumowania: no warto. Ja ten tytuł, jak i takie mangi lubię i zawsze chętnie i w dużej ilości, oby dobre były. A ta jest naprawdę dobra.