How to Make Friends with the Dark. 2019 edition

Główną bohaterką "How to make friends with the dark" jest Tiger, której jedyną rodziną jest jej mama, i która niestety opuszcza ją, gdy ta ma 16 lat.

Początek książki średnio do mnie trafił, był wprowadzeniem w nastoletnie, trochę stereotypowe życie. Nie ujęły mnie przedstawione sytuacje.

Lecz po śmierci mamy Tiger, gdy dziewczyna opisuje swoje uczucia względem tej wielkiej straty lepiej do mnie przemówiły. Niektóre momenty były bardzo emocjonujące, raz byłam bliska łez. Autorce udało się mnie chwycić za serce i mocno poruszyć.

Książka ma wartościowe przesłanie i może być cennym tytułem dla młodzieży, która również boryka się ze stratą kogoś bliskiego. Może pomóc nazwać i zrozumieć swoje uczucia, znaleźć ukojenie podczas utożsamiania się z Tiger. A także zwrócić uwagę innych, że osoby w żałobie bywają trudne w obejściu i potrzebują wsparcia w tym trudnym czasie.

Mam nadzieję, że po przeczytaniu tej książki młodzież będzie bardziej uważna wobec swojego otoczenia. Na końcu książki podane zostały numery kontaktowe do telefonów wsparcia, dobrze jest szerzyć takie informacje.

Ta powieść jest mocno młodzieżowa i bardzo amerykańska. Dla mnie czasami aż za bardzo, myślałam może, że będzie to bardziej uniwersalna młodzieżówka, ale jednak odczułam, że nie znajduję się w grupie docelowej 🤣

Odniosłam też wrażenie, że autorka, choć porusza ważny temat, dołożyła jednak za dużo innych problemów i w pewnym momencie poczułam już przesadny dramatyzm. Głównie w wydarzeniach związanych z przyrodnią siostrą Tiger.

Sama Tiger niestety nie wzbudziła mojej większej sympatii, czasem zachowywała się zbyt mało dojrzale, a w tekście często podkreślała swoją znajomość "trudnych słów" z dodatkowych lekcji literatury, które jednak dla 16latki nie powinny być wyzwaniem. Szczególnie jak na osobę czytającą dużo książek było to nieco dziwne i infantylne.Średnio rozumiałam zamysł autorki, aby wprowadzić takie "urozmaicenie".

Postaci drugoplanowe były w porządku, niektórych szczerze polubiłam i spodobało mi się, że były tak różnorodne.

Książka daje też pewne pojęcie o domach zastępczych dla osieroconych dzieci, o tym jak trudne życie mają niektóre z nich. Pewne sytuacje jednak wydały mi się zbyt dramatyczne i zastanawiam się czy to kwestia "Stanów" czy autorka trochę za bardzo popłynęła.

Cenne jest to, że historia Tiger wzorowana jest na prawdziwej historii. Była to dla mnie książka wciągająca, wywołująca emocje, lecz z pewnymi wadami. Na pewno nie żałuję, że ją przeczytałam, bo mimo wszystko dobrze spędziłam z nią czas. Żałuję jednak, że nie wszystko dobrze odebrałam, bo po opisie cicho liczyłam, że ta książka stanie się jedną z moich ulubionych młodzieżówek 😁

Jest to ciekawy i pod wieloma względami wartościowy tytuł, jednak poleciłabym go raczej "typowej"(😉) młodzieży niż osobom dorosłym.

“How to make friends with the dark” to książka autorstwa Kathleen Glasgow wydana przez Wydawnictwo Jaguar.

Grace „Tiger” Tolliver jest szesnastolatką, która wychowuje się z matką. Towarzyszy temu bardzo ciężka sytuacja życiowa, nieopłacone rachunki, długi, brak pieniędzy na jedzenie i wyśmiewanie w szkole przez stare ubrania. Ale dziewczyna jakoś sobie radzi. Ma przyjaciółkę Cake, ma kochającą mamę, z którą nie zawsze się rozumie, ale to mało istotne. Tiger ma też normalne życie, jak to nastolatka. Dosłownie chwilę po tym, kiedy Tiger w końcu spełnia swoje marzenia o pocałunku z Kaiem Hendersonem, następuje rozłam jej życia na „przedtem” i „potem”. Przedtem – przed śmiercią jej mamy i teraz – kiedy jej nie ma. W jednej chwili ma jedno życie, a w drugiej – zupełnie inne. Zmagania Grace z tak ciężką sytuacją śledzimy w książce „How to make friends with the dark”.

Książkę czytałam bardzo długo, niekiedy przerywając nawet w połowie rozdziału, w połowie jednego wątku, w połowie zdania. Zamykałam książkę, bo łzy leciały mi strumieniami. Niekiedy nie nadążałam nad nimi i mam strony pofalowane od słonych kropli. I może pomyślicie „cholera, przesadzasz”, ale nie przesadzam. Wyryczałam przy tej książce tyle, ile potrzebowałam.

Dopiero podczas lektury tej książki zdałam sobie sprawę z tego, jak wiele kwestii jeszcze do mnie nie dotarło lub docierało, ale na nowo próbowałam to wypierać. I to z tak banalnych kwestii jak to, że nie, serio, ktokolwiek umarł – nie wróci, jakkolwiek bardzo będziemy go potrzebować na tym świecie. Jakkolwiek bardzo nie będziemy w stanie bez niego żyć. Nie przeżyje z nami już nic więcej, nie doświadczy z nami tego, co my przeżywamy. Nie będzie wspierać w trudnych chwilach, nie będzie cieszyć się naszym szczęściem, nie będzie. Po prostu nie będzie.

„Obawiasz się, że kobieta z telewizyjnego show, który właśnie oglądasz – ta, która płacze, kiedy jej córka przymierza suknie ślubne – to nigdy nie będzie twoja matka, a ty nigdy nie będziesz tą dziewczyną, która stoi przed lustrem w sukni ślubnej z rozpromienioną twarzą w tym eleganckim sklepie ani w żadnym innym. To wszystko już przepadło. Jeśli kiedykolwiek wyjdziesz za mąż albo pójdziesz na bal, albo skończysz studia, zrobisz te wszystkie rzeczy, które wypełniają życie… To zawsze pozostanie puste krzesło, na którym powinna siedzieć twoja matka…”

Rozwalało mnie to, jak wszystkie emocje, zachowania, myśli, odczucia były opisane w książce. Z jednej strony nie za bardzo powierzchownie, z drugiej nie nadmiernie. I zawsze z punkt. Autorka używała takich słów, takich porównań, że tylko zapisywałam sobie cytaty w notatkach. Dokładnie tak się czułam. Dokładnie tak się czuję. Dokładnie tak mam. I to wszystko sprawia, że jest to autentyczne, prawdziwe, bliskie. Tak, bliskie. Ta książka, sytuacja Tiger, jej myśli i odczucia były mi tak bliskie, że bardziej już się nie dało.

„Potrzebuję matki, żeby do mnie przyszła, żeby mnie uratowała od faktu, że moja matka umarła”.

„Przetaczam się na bok i wciskam się w chłodną ścianę. Chciałabym stać się tą ścianą, wtopić w nią, pozwolić, by dopadły mnie termity, by wyżarły mnie od środka.”

I przerażało mnie to, że czułam jakbym czytała o sobie, co z kolei uświadamiało mi, że skrajności, w które popadam, są normalne, naturalne i że tak, dokładnie tak miało być i ma prawo być. Perfekcyjnie opisywała to, czego można doświadczyć. Brak chęci do życia, ale i niechęć umierania, chęć uzyskania pomocy, ale i brak odczuwania sensu czegokolwiek, chęć zmierzenia się z sytuacją, ale i zwyczajny brak sił połączony z rozwaleniem na milion kawałków, których nie da się już poskładać, bo nie ma już tego głównego elementu układanki. I nie będzie. A mimo tego rozwalenia, mimo niedorzecznie ogromnej dziury w sercu, musimy dalej żyć. Ale jak żyć z niedorzecznie dużą dziurą w sercu?

-Jak sobie radzisz, Grace?

-Moja matka padła trupem. Tak właśnie sobie radzę.

I jak bardzo potrafię wczuć się w sytuację Tiger, tak wiem, że to też jest sytuacja, której do końca porównać nie mogę. Grace nie dość, że zawalił się świat, to jeszcze z racji wieku miała dodatkowe trudności, komplikacje. Musiała się tułać z domu do domu, od rodziny do rodziny, doświadczając kolejnych nieprzyjemności. Dodatkowo co rusz wychodziło w jej życiu coś nowego, z czym musiała się zmierzać. A też, mimo młodego wieku Grace, autorce udało się sprawić, że Tiger mnie nie irytowała. Polubiłam ją, rozumiałam ją. Mała Tiger, której obecność czuję w sobie, otrzymała już malutką szufladkę miłości w moim sercu. I współczuję jej, że musiała przeżywać to w tak młodym wieku.

„I szepczę na wypadek, gdyby ona słuchała, gdziekolwiek jest: wróć, proszę.”

Podobało mi się również to, że autorka nie tylko poruszyła temat śmierci bliskiej osoby i wszystkiego, co jest związane z perspektywą Tiger, ale również zagłębiała się w to, jak inni reagują na śmierć, tematy pogrzebowe, żałobę, tragedie. Zachowania te, dziwne, niestosowne i nijakie, są również naturalne. A i te, które powinny być stosowne, również irytują. Prawda jest taka, że irytuje i [motyla nóżka] cały świat. Bo jest niesprawiedliwy, bo rani. Been there, done that. I przytaczając myśli Tiger, powinna istnieć jakaś instrukcja obsługi umierania, albo śmierci. Potwierdzam.

Mogłabym wypisać milion fragmentów, które mnie poruszyły, rozwaliły, zupełnie zmiażdżyły, ale to już w większym stopniu nie miałoby sensu. W głowie jednak utkwił mi najbardziej fragment dotyczący tego, co chciałoby się przekazać zmarłej osobie, gdyby była taka możliwość. „Napisz mi w liście, jak mam przeżyć resztę życia bez ciebie”. Tak więc, podsumowując całą recenzję - doceniam to, że autorka podjęła temat. Podołała.

Jeśli chcielibyście się rozwalić na milion kawałków, zryczeć i mieć podkładkę refleksyjną, to sięgnijcie po „How to make friends in the dark”.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Jaguar.

Nie jest to ani łatwa, ani przyjemna książka. Uważam jednak, że zdecydowanie warto ją przeczytać.

A Wy sięgacie czasem po takie książki?

Obawiam się, że sporo osób może bać się po nią sięgnąć, bo będzie wydawać się im smutna i przytłaczająca bólem. No cóż... Nie mogę powiedzieć, że go tu nie znajdziecie. Że nie będzie odczuwalny na każdej stronie. Jednak czasem warto sięgnąć po takie książki, bo po pierwsze potrafią zmienić zmienić perspektywę. Po drugie otwierają oczy na pewne rzeczy. I choć trzaskają serce na drobne kawałki, to dają nadzieję na posklejanie go.

Tiger traci matkę. To już samo w sobie jest traumatyczne. Dodajcie do tego informacje o tym, że jest ona niespełna nastolatką i nie na żadnej rodziny, która mogłaby się nią zaopiekować. Zostaje sama i to dosłownie.

Tej historii nie czyta się szybko, a akcja nie pędzi jak szalona. Autorka w niezwykły sposób przeniosła się do do głowy nastolatki, która przechodzi żałobę. Podczas czytania możecie trafić na powielane przemyślenia bohaterki na jeden temat, które momentami mogą wydawać się Wam infantylne. Jednak to jest młoda dziewczynka przeżywająca traumę. Jej zachowanie i myśli nie muszą być racjonalne. I z całą pewnością takie nie będą.

Ta książka pokazuje przebieg traumy i żałoby. Jednak przybliża nam też sposób w jaki działa system w Stanach. Co się dzieje z dzieckiem, które traci jedynego rodzica. Gdzie trafia i kto przejmuje nad nim opiekę. A uwierzycie mi to, też jest bardzo ciężki temat.

Historia smutna pełna łez, bólu i ciemności. Pokazuje, że czasem tej ciemności z życia przegonić nie możemy, jednak istnieje szansa na zaakceptowanie jej i zaprzyjaźnienie się z nią. Bo nawet jeśli wydaje się, że w życiu zostało się samemu, to wcale nie oznacza to, że nie pojawi się ktoś, kto stanie się nam bliski i pomoże przywrócić sens życia.

Jak wspomniałam lekko i zabawnie podczas czytania nie będzie, jednak warto przeczytać tę książkę.💜

Tiger ma 16 lat, kiedy jej życie całkowicie się zmienia. Dotąd mieszkała z mamą, miały tylko siebie i chociaż zdarzały się im sprzeczki, była ogólnie szczęśliwa. Jednak nadszedł dzień, który wszystko zmienił. Kiedy po kłótni z mamą wychodziła na imprezę, nawet przez myśl jej nie przeszło, że to będzie ich ostatnie spotkanie. Młoda dziewczyna dostaje telefon i dowiaduje się, że jej mama nie żyje. Nie zna innej swojej rodziny, co sprawia, że trafia pod opiekę państwa. Przed nią niełatwy okres, musi sobie poradzić nie tylko z żałobą, ale również z wieloma zmianami, jakie przyniesie życie. Czy da radę? Czy odnajdzie się w nowej rzeczywistości? Czy odnajdzie swoje miejsce pośród obcych ludzi?

Są książki, które zostają w pamięci na długi czas, które wywołują wielkie emocje podczas czytania. Książka pt.: „How to Make Friends with the Dark” właśnie do takich pozycji należy. To młodzieżówka, która według mnie nie ma górnej granicy wieku. Mnie zdecydowanie się podobała.

W książce znalazłam historię młodej dziewczyny, której życie w jednej chwili całkowicie się zmieniło. Śmierć mamy bardzo mocno na nią wpłynęła, a to, co działo się później, tylko pogłębiał jej smutek. To historia pełna bólu, a jednocześnie nadziei.

Główną bohaterką jest młoda dziewczyna, która w jednej chwili traci mamę. Jest osobą ciekawą, dającą się lubić, mającą wady i zalety.

„How to Make Friends with the Dark” to książka pełna emocji. Mnie się podobała i polecam nie tylko nastolatką.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Zdarza się wam płakać przy książce? Mi bardzo często, a książki takie jak “How to make friends with the dark” Kathleen Glasgow wyciskają mi łzy z oczu. Kilka lat temu obiecałam sobie, że będę unikać książek po których będę w rozsypce, ale to jest silniejsze ode mnie. Mogę spokojnie nazwać tę książkę wyciskaczem łez, ale jest to lektura, po której trzeba sobie wiele przemyśleć i poukładać w głowie. To była pierwsza przygoda z tą autorką, ale już mam zapisany kolejny tytuł na liście do przeczytania. Wątek straty rodzica jest bardzo ciężki do ogarnięcia, lecz wydaje mi się, że autorka bardzo dobrze sobie z nim poradziła, ukazała nam wiele aspektów żałoby. Walka z nią nie przynosi ukojenia, za to zatapianie się w niej nie przyniesie nic dobrego. Aspekt żałoby nie jest jedynym wątkiem poruszanym w tej książce, mamy też do czynienia z systemem, tak bardzo nie sprawiedliwym dla wielu dzieci. Domy tymczasowe, domy adopcyjne, zakłady poprawcze czy domy drugiej szansy, są opisywane dość szczegółowo, co pozwala nam zaznajomić się z przyszłością tak wielu dzieci z Ameryki.

“Życie w żałobie jest ciężkie - mówi. - I nigdy się nie kończy. Płaczę u Claire, kiedy wybieram się do Park Mall po kolczyki. Płaczę podczas przygotowań do debaty. I płaczę podczas debaty. Płaczę pod prysznicem. Płaczę otwierając puszkę tuńczyka dla kota. Dziwię się, że jeszcze nie utonęłam we łzach.”

Nastoletnia Tiger nie ma wiele, ale ma matkę, która ją kocha ponad wszystko. Jej nadopiekuńczość zaczyna przeszkadzać nastolatce, w chwili, gdy na horyzoncie pojawia się chłopak, który bardzo jej się podoba. Młoda Tiger ma w planach przeżyć swój słodki pierwszy pocałunek, lecz szczęście jakie ją ogarnęło po nim szybko zostaje roztrzaskane. Chłopak, z którym przed chwilą przeżywała najszczęśliwsze chwile, przekazuje jej informację, która roztrzaskuje jej życie. Jej mama umarła, “pyk” i nie ma jej na tym świecie. Żałoba, którą przeżywa Tiger jest głęboka, ostatnia kłótnia z matką nie pozwala jej wyzbyć się poczucia winy. Od tej pory Tiger należy do stanu Arizona, pchana w ręce coraz to nowych matek zastępczych gubi się w mroku.

“Jesteśmy, jak mawia mama "dobrze naoliwioną, dobrze wyglądająca i dobrze pachnącą maszyną”. Ale ja potrzebuję drugiej połówki tej maszyny, żeby na mnie trąbiła i buczała, i robiła wszystko to, co mamy robić powinny. Gdybym jej nie miałabym nic.”

Strata rodziców nie jedynym tematem podejmowanym w tym książce, ukazuje nam cały system dzieci samotnych, są tu te, które nie mają kochających rodziców, dla których liczy się alkohol czy narkotyki. Znajdą się tu również nie poradne matki, które odwracają wzrok, gdy ich dzieci są krzywdzone, ale również znajdzie się w tej książce historia dzieci, które nie trafiły do rodzin zastępczych, lecz również borykają się ze stratą. Autorka porusza bardzo wiele trudnych tematów, żałoba, strata, choroby wszelkiego typu oraz najważniejsze, dające nadzieję, na dobre zakończenie, miłość, przyjaźń oraz dobre osoby, które spotkała na swojej drodze Tiger.

Pióro autorki jest bardzo dobre, zachęciła mnie do swojej powieści od samego początku, nie potrafiłam odłożyć książki. Po lekturze byłam dość długo w rozsypce i musiałam sobie wiele przemyśleć. Miałam chwile, w których mogłam się łatwo domyśleć, że to światełko w tunelu nie jest koniecznie dobrym omenem, ale cieszę się, że autorka nie stworzyła słodko-cukierkowej historii, wręcz przeciwnie, gorycz, żal, ból przepełnia strony tej książki.

Nie jest to lektura dla każdego, moje rozbicie po niej dało mi odrobinę w kość, coś czuję, że długo nie sięgnę po książkę z podobną tematyką. Po “Promyczku” Kim Holden odpoczywałam od smutnych książek dobry rok, po tej może być podobnie, lecz nie mówię, że nie powinniście po nią sięgać, wręcz przeciwnie, jeśli czujecie się silni i nie złamie was historia o dziecku w żałobie to powinniście po nią sięgnąć i przekonać się, czy to była historia dla was. Za egzemplarz do recenzji dziękuję bardzo wydawnictwu Jaguar.

Powieść "How To Make Friends With the Dark" to dzieło z początku bardzo smutne, bowiem głównej bohaterce umiera matka. Stopniowo widzimy jednak światło w tunelu i dopingujemy główną bohaterkę przez całą powieść. To dzieło dla młodzieży, lecz trzeba przyznać, że poruszające dość trudny temat śmierci i związanego z nią przyspieszonego dojrzewania. Dlatego też doceniam trud włożony w jej napisanie. Jest to opowieść z morałem, który udowadnia nam, że zawsze po burzy nadchodzi słońce. Serdecznie polecam.

Tiger pokłóciła się ze swoją mamą.

A potem ona umarła.

Już za późno na słowo "przepraszam".

Już za późno na wszystko.

Jak żyć ze świadomością, że ostatnimi słowami, jakie usłyszała od ciebie twoja mama są słowa pełne żalu i nienawiści?

Już za późno, za późno, za późno...

🌵🌵🌵

Tiger i jej mama od zawsze żyły we dwójkę, same. Miały tylko siebie. Teraz Tiger została sama. Trafia do różnych rodzin zastępczych, poznaje inne dzieciaki pozostawione same sobie.

Cierpi tak bardzo, że nie da się tego opisać. Zamyka się w sobie i jedyne czego pragnie to cofnąć czas. Wszystkie wady jej mamy przestały mieć znaczenie. Nadopiekuńczość stała się cechą, której teraz brakuje Tiger. Nikt nie zaopiekuje się nią tak jak mama. Nikt nie pokocha jej tak bardzo, jak kochała ją mama.

Nic już nie będzie takie samo bez mamy.

Z czasem dziewczyna zdaje sobie sprawę, że choć ból nigdy nie minie, to można nauczyć się z nim żyć. Przede wszystkim trzeba jednak po prostu sobie wybaczyć.

Okazuje się także, że mama miała wiele tajemnic...

Książka ta szczególnie mnie poruszyła ze względu na moją własną relację z rodzicami. Bardzo ich kocham i nie wyobrażam sobie ich stracić. Wiem, że kiedyś nadejdzie taki dzień, ale nie dopuszczam tego do siebie. To tak bardzo boli.

Ta książka tak bardzo boli.

Niesamowicie ważne jest tu pokazanie świata adopcji, rodzin zastępczych. Tych dobrych osób, ale też złych. Książka zwraca uwagę na problem nieodpowiednich ludzi w nieodpowiednich rolach. Nie każdy nadaje się na rodzica zastępczego i powinno się zwracać uwagę na to, komu powierza się pokrzywdzone przez los dzieci, pragnące opieki i zrozumienia.

TW: śmierć, przemoc, uzależnienie, używki, wyśmiewanie, strata bliskiej osoby, osierocenie

Kathleen Glasgow jest amerykańską autorką mieszkającą w Tucson w Arizonie. Napisała bestsellery New York Timesa takie jak: „Girl in pieces”, „You’d Be Home Now” oraz „The Agathas” (z Liz Lawson). Jest aktywna na portalach społecznościowych, takich jak: Instagram, Tik Tok etc. Oraz ma swoją stronę internetową kathleenglasgowbooks. Jej książki zostały opublikowane w ponad 24 krajach.

Główna bohaterka książki jest szesnastoletnią dziewczyną o imieniu Grace Tolliver, potocznie nazywaną przez mamę i przyjaciół Tiger. Jej życie nigdy nie wyglądało tak, jak reszty jej rówieśników, ale miała matkę, której miłość zupełnie jej wystarczała. Pewnego dnia Tiger zostaje powiadomiona o śmierci jedynego znanego jej członka rodziny. Nagle jej życie przestaje być takie samo, a bez mamy przestaje stanowić „dobrze wyglądającą, dobrze pachnącą, dobrze naoliwioną maszynę”. Od tamtego momentu Grace staje się własnością stanu Arizona i trafia do domu zastępczego, a potem do kolejnego. Na jej drodze stają też takie problemy, jak, pogrzeb mamy, powrót do szkoły, czy myśli na literę „s”, o których parę dni wcześniej nie sądziła, że kiedykolwiek zagoszczą w jej głowie. Jedyną ostoją dla niej okazuje się jej najlepsza przyjaciółka Cake oraz osoby, o których nigdy w życiu by nie pomyślała. Czy Tiger odnajdzie rodzinę? Czy kiedykolwiek zazna spokoju, a słodko-kwaśne, cytrynowe cukierki, ulubione jej mamy June, przestaną stawać jej w gardle? Jak dalej potoczy się historia dziewczyny? Tego musicie się sami dowiedzieć, czytając „How to make friends with the dark”.

Książka o historii Grace jest odpowiednia dla młodzieży, jak i dorosłych. Jest ona napisana dość prostym językiem. Zawiera dużo „ciekawych” słów, których dziewczyna nauczyła się na lekcji literatury. Tiger porównuję się w niej głównie do dziewczyny-robaka, która jest zamknięta pod szklanym kloszem.

Bohaterka książki zmaga się z wieloma problemami egzystencjalnymi i psychologicznymi. Po śmierci mamy schodzi na „ciemną stronę” i próbuje wielu rzeczy, na które jej opiekunka za życia, by nie pozwoliła.

W książce najbardziej zaintrygował mnie głęboko opisany proces żałoby głównej bohaterki. Kathleen, autorka, bazowała głównie na swoim doświadczeniu. Miała ona adoptowanego brata, a jej mama i siostra zmarły dość szybko. Oryginalna wydaje mi się postać matki, June Tolliver. Jest ona dość ciekawą osobą, którą bardzo dobrze poznawało mi się razem z Grace. Szczególnie chwyciły mnie za serce relacje pomiędzy Tiger a innymi postaciami w książce. Autorka idealnie pokazała, że sformułowanie „prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie” jest jak najbardziej prawdziwe. Uchwyciła także to, że mimo problemów walących nam się na głowę, takich jak: strata rodziców czy trafienie do rodziny zastępczej zawsze znajdą się osoby, które będą stawać na głowie, aby ci pomóc. Może to być pedagog szkolny, mama zastępcza, czy po prostu przyjaciele. Kathleen Glasgow świetnie wykreowała postacie. Każda miała historię, problemy, z którymi walczyła, jak i po prostu oryginalny charakter.

Moją ulubienicą jest Grace, która nauczyła mnie, że życie w jeden dzień może obrócić się o 180 stopni. Pokazała mi, że nie warto tracić czasu z rodziną na kłótnie, bo po prostu może tego czasu zabraknąć. Otworzyła mi oczy na problemy dziejące się na świecie i przypomniała mi, że nikt nie jest sam. Osobiście uważam, że książka była o trudnej tematyce i momentami aż ciężko było mi czytać o krzywdach dziejących się dzieciom na całym świecie. Nie raz uroniłam łzę. Sądzę, że książka spodoba się wielbicielom książek psychologicznych oraz takim, które mają mocne nerwy. Odradziłabym czytanie jej osobom wrażliwym. Przeżywając historię Grace, nie raz zastanawiałam się, co by się stało, gdybym znalazła się na jej miejscu. Podejrzewam, że po prostu bym sobie nie poradziła. Dziękuję Kathleen Glasgow za wspaniałe doświadczenia podczas czytania „How to make friends with the dark”.

N.K.

Szkolny Klub Recenzenta

Kathleen Glasgow w swojej młodzieżowej powieści porusza ważną kwestię i zapewnia, że każdy czytelnik, bez względu na wiek, odnajdzie się w fabule. Wkraczamy bowiem do świata pełnego sprzeczności a towarzyszące głównej bohaterce emocje odbiją się również w naszym sercu.

Podróż przez tą opowieść okazała się niezwykle intensywna, wzruszająca oraz piekielnie wartościowa. Sięgając po nią nie spodziewałam się, że aż taks silnie do mnie trafi a losy głównej bohaterki staną się dla mnie aż tak istotne. Nigdy nie byłam w podobnej sytuacji a jednak doskonale rozumiałam z czym przyszło się jej mierzyć, ponieważ autorka postawiła na wiarygodność oraz szczerość przekazu, pozwalając nam przeglądać wszystkie uczucia wystawione na dłoni i przeglądać się w nich, by utożsamić się z bohaterką i lepiej zrozumieć jej tragedię.

Wszystko zaczęło się od telefonu. Jedna wiadomość całkowicie wywróciła życie Tiger do góry nogami. Przywiązana do matki, do swojej jednej rodziny, dowiedziała się, że kobieta nie żyje. Nie było jednak czasu na przezywanie rozpaczy, nie było miejsca na wylanie morza łez i żal, ponieważ nastolatka wpadła w machinę systemu i odsyłana od jednej rodziny zastępczej do drugiej nigdzie nie potrafiła odnaleźć swoje miejsca. Zagubiona, odrzucona i zdana na samą siebie w końcu zaczęła dostrzegać, że dom to nie budynek a ludzie którzy go tworzą. Czy zatem w mroku negatywnych emocji Tiger odnajdzie swoje szczęście?

Pierwsza połowa książki była dla mnie bardzo silnie emocjonalna. Przyznaję, że kilkukrotnie mierzyłam się ze łzami wzruszenia i miałam ochotę porządnie przytulić Tiger, bo na własnej skórze czułam jej nieukojony żal. W dodatku autorka bardzo szczerze oddała proces żałoby i na przestrzeni całej powieści wyłowiłam wiele przepięknych cytatów, które trafnie oddawały aktualną sytuację. Bez wątpienia więc styl Kathleen Glasgow odegrał tutaj kluczową rolę, przekładając się nie tylko na słowa, ale i na to co pomiędzy nimi a sama sytuacja, mimo tragicznego początku, z czasem przyniosła swojego rodzaju ukojenie oraz pocieszenie. Dawno nie spotkałam już tak pięknej, prostej w formie a głębokiej w przekazie młodzieżówki, która natężeniem emocji mogłaby kruszyć mury.

"How to Make Friends with the Dark" z dumą stawiam na półce moich ulubionych lektur i wiem, że jeszcze nie jeden raz do niej wrócę. To piękna lekcja życia oraz podróż w głąb samego siebie. Smutna historia zmieniła się w wyjątkową lekcję życia a losy bohaterki stały się mi bliższe niż mogłam przypuszczać. To książka dla każdego, bez względu na wiek, która ma coś do powiedzenia i która skutecznie potrafi oderwać nasze myśli od codzienności na rzecz porywających wydarzeń o dążeniu do zrozumienia, o samotności, poszukiwaniu bezpieczeństwa oraz sile przyjaźni.

Zazwyczaj swoją opinię zaczynam cytatem z książki. W tym przypadku będzie nieco inaczej. Ta książka zasługuje na coś więcej. „Tym czymś” jest fragment OD AUTORKI, który w jakiś sposób ubrał moje myśli w słowa.

„Nie mam żadnych odpowiedzi; nie istnieje coś takiego jak schemat żałoby. To, co w rzeczywistości istnieje, to błądzenie po omacku i poszukiwaniu ciepłej dłoni, której można się złapać.

Nie potrafię wytłumaczyć dziury w sercu głębokości Wielkiego Kanionu, więc zamiast tego napisałam książkę. Mam nadzieję, że jeżeli wędrujecie ciemną ścieżką rozpaczy historia Tiger choć trochę wam pomoże”.

Chciałabym wytłumaczyć wszystkie te emocje, które miotały mną podczas lektury, tak że musiałam odkładać ją na bok, odsapnąć, by do niej powrócić, ale najlepszą rzeczą jaką zrobię jest napisanie „po prostu przeczytajcie tę książkę”. Każdy z nas mierzy się ze stratą, z żalem tak wielkim, że nie jest w stanie go opisać i z emocjami, które przytłaczają. Ta książka jest niczym terapia. I chociaż nie ma jednej ścieżki, by mierzyć się z własnymi emocjami, to Tiger pozwala nam mierzyć się z jej własnymi. Każdy bohater, który chociażby tylko pojawił się w życiu bohaterki odcisnął na niej piętno. Tiger przeszła olbrzymią metamorfozę – ale właśnie do tego zmusiły ją życie i sytuacja. Cierpiałam razem z nią i czułam razem z nią. Nie jestem w stanie ocenić tej książki, bo dla mnie jest osobistym fenomenem. Myślami, które nabrały formę bólu, cierpienia, żałoby i straty. Tiger, wbrew wszystkiemu, jest silną i wyjątkową bohaterką, posiadającą własne ja. Chociaż czasem lekko zagubione, to mocne. „How to make friends with the dark” zapiera dech w piersiach, pozostawia po sobie pustkę, ale też przywraca oddech. Ta historia pokazuje, jak bardzo potrzebujemy wokół siebie ludzi, którym na nas zależy, aby stanąć na nogi. To najtrudniejsza a zarazem najłatwiejsza historia, jaką dane mi było poznać.

[Współpraca reklamowa] Wydawnictwo Jaguar

Lubicie czasami sięgnąć po literaturę młodzieżową? I nie mówię o książkach z gatunku fantastyka, ale o książkach, które chociaż są przeznaczonego dla nastolatków, poruszają dość ciężkie tematu.

Bohaterka książki jest Tiger, której prawdziwe imię to Grace. Jest nastolatka, która nie dogaduje się z matką. Dziewczyna uważa, że jej mama we wszystko się wtrąca. Kiedy kobieta chce zrobić przyjemność córce i kupuje jej sama sukienkę na potańcówkę, ta wścieka się na nią przy kolegach w szkole i na parę godzin znika z Kai Hendersonem, nie odbierając telefonu od nikogo. Podczas gdy całowała się ze swoim chłopakiem, jej mama umierała. Miała tętniaka, który pękł. Od tej pory cały świat Tiger wywrócił się do góry nogami. Traci wszystko co dotychczas miała. Nic nie wie o swoim ojcu i nie wie czy ma jakąś inną rodzinę. Jej matka nie miała rodzeństwa. Były zawsze tylko we dwie. Jej życie zostaje zapakowane do walizki i trafia do rodziny zastępczej. A później do kolejnej i kolejnej.

Tiger, to dziewczyna, która za późno doceniła obecność w swoim matki w swoim życiu. Po jej śmierci, nagle sukienka, której się jej nie podobała, stała się czymś ważnym i nie chciała jej ściągnąć by ją wyprać. Dziewczyna snuła się od jednej rodziny zastępczej do drugiej, nie wykazując żadnych uczuć poza przygnębieniem. Jedyną przyjazną jej duszą ze starego świata, była jej przyjaciółka Cake.

Czy Tiger uda się pokonać mrok i znaleźć rodzinę, która w końcu da jej poczucie bezpieczeństwa? Przekonacie się sami.

Książka należy do raczej grubszych, ale czyta się bardzo szybko. Autorka zainspirowała się historią własnej mamy, która w wieku 7 lat straciła swoja rodzicielkę i została umieszczona w sierocińcu. Autorka wraz ze swoim bratem poszukiwali dawnych sąsiadów i przeglądali rejestry powiatowe by dowiedzieć się jak najwięcej o dzieciństwie swojej mamy.

„How to make friends with the dark” to książka o żałobie. O zagubieniu się i o odnajdywaniu się w życiu po śmierci bliskiej osoby. O wychodzeniu z mroku. Wywołuje ona wiele emocji. Przede wszystkim jest to smutek. Bycie sierotą, której los zależny jest od innych jest bardzo ciężkie i na pewno wpływa na dalsze, już dorosłe życie. Bycie sierotą to szukanie po omacku przyjaznej dłoni, która pozwoli wyciągnąć nas z tej smutnej rzeczywistości.

Książka ze względu na swoją tematykę nie należy do łatwych. Oprócz tematu żałoby poruszany jest tutaj również ból po stracie rodzeństwa oraz jak dla mnie strasznego miejsca, jakim jest sierociniec czy rodziny zastępcze. Brak w nich miłości, przyjaźni czy chociażby empatii. Autorka zrzuca na nas bardzo wiele cierpienia i bólu, ale również w tym mroku pokazuje iskierkę nadziei. I dzięki tej iskierce, chce się czytać dalej.

Bardzo polecam powieść Kathleen Glasgow. Należy ona do tych, o których trudno zapomnieć przez długi czas.

Aby złożyć w zdania to, co zrobiła ze mną książka "How to make friends with the dark" naprawdę muszę się postarać. Nie jest mi łatwo pisać o książce, która porusza tematy, które na samą myśl powodują, że człowiekowi łzy cisną się do oczu.

Mama szesnastoletniej Tiger niespodziewanie umiera. Dziewczyna musi zmierzyć się z faktem, jak bardzo zmieni się jej dotychczasowe życie. Rodzina zastępcza. Kolejna. A potem kolejna. Problemy w szkole, brak jakiegokolwiek oparcia, wieczna tęsknota...

To była bardzo bolesna lektura. Z każdym kolejnym rozdziałem miałam ochotę wniknąć w tę historię, spotkać się z Tiger i zaopiekować się nią. Pomóc jej. Płakałam, bo książka naprawdę skłoniła mnie do refleksji. Płakałam, bo uświadomiłam sobie jeszcze bardziej, że po tym świecie chodzi wiele smutnych i zagubionych dzieci.

Emocje głównej bohaterki czuć od razu. Towarzyszymy jej w tej rozpaczliwej podróży, ale jednocześnie jesteśmy z niej dumni, patrząc jak sobie radzi ze wszelkimi trudnościami. Kathleen Glasgow napisała powieść o cierpieniu, ale również o tym (jak sam tytuł głosi), jak zaprzyjaźnić się z mrokiem.

Przeczytałam dużo książek, po których moje serce rozbiło się na tysiąc malutkich kawałków, a "How to make friends with the dark" dołącza do tej listy.

Będę o tej książce rozmyślać jeszcze długo. To wiem na pewno 🥺

Nie spotkałam się wcześniej z twórczością Kathleen Glasgow, mimo że w Polsce została wydana jedna z jej powieści, a mianowicie „Dziewczyna w rozsypce”. Odkąd przeczytałam „How to Make Friends with the Dark” poluję na pierwszą książkę, bo najnowsza powieść autorki, która ukazała się na naszym rynku, zrobiła na mnie kolosalne wrażenie. Miałam pisać o tej pozycji wcześniej, dużo wcześniej, ale z powodów osobistych nie dałam rady. Książka porusza delikatne i trudne dla każdego, a tym bardziej dla młodych ludzi, tematy straty, żałoby i depresji. Cieszę się, że powstają takie książki, które w niewymuszony sposób dotykają tak wrażliwych sfer życia młodzieży. Cieszę się, bo na temat zdrowia psychicznego młodych ludzi rozmawia się wciąż zbyt mało, a powinniśmy rozmawiać więcej. Temat nie jest traktowany odpowiednio poważnie, a młodzi ludzie niezbyt chętnie przyznają się do problemów natury emocjonalnej z różnych powodów. Może boją się wyśmiania, obawiają odrzucenia, wstydzą się? Dlatego tak istotne są książki, które w mądry sposób te tematy poruszają, bo świadomość na temat zdrowia psychicznego jest ważna, potrafi nawet uratować komuś życie.

Książka Kathleen Glasgow pokazuje, że każdy przeżywa stratę na swój własny sposób. Uświadamia, że przez żałobę trzeba przejść, nie da się jej obejść, nie ma na nią lekarstwa. Jak trudny i często długotrwały jest to proces wie każdy, kto kiedykolwiek stracił bliską osobę. Główna bohaterka powieści po stracie mamy, jedynej osoby, która była jej bliska, zatraca się w swojej rozpaczy, bólu, żalu. Nie potrafi sobie poradzić ze stratą, nie umie wydostać się z czarnej otchłani, w którą wpadła wraz ze śmiercią matki. Nie umie wybaczyć sobie ostatnich słów, które do niej skierowała. Nie wie, jak ma bez niej żyć. Nie potrafi i nie chce. Rozpacz i smutek popychają ją w coraz większy mrok, w coraz głębszą otchłań. Tiger czuje się coraz bardziej samotna, chociaż ma wokół siebie ludzi, którym na niej zależy, którzy chcą jej pomóc. Nikt jednak nie potrafi odpowiedzieć na pytanie, czy ten mrok da się pokonać. I jak to zrobić? Oswajając go, zaprzyjaźniając się z nim?

Nie jest to łatwa lektura. Pełna jest trudnych emocji, które nie pozostają bez wpływu na czytelnika. Wypełniona tęsknotą, żalem, bólem nie do opisania i złością. Na siebie, na świat, na okoliczności, na życie, które toczy się normalnie, chociaż nie powinno, bo nasz świat się zatrzymał. Ale jest też mądra, skłania do refleksji, do poszukiwania pomocy. Może komuś uświadomić, że ma problem i powinien zwrócić się z nim do profesjonalisty. Daje nadzieję, że gdzieś w tym mroku spotkamy kogoś, kto wyciągnie do nas pomocną dłoń, kto rozświetli ciemność szczerą przyjaźnią i miłością. Mimo że wątki straty, żałoby i depresji są wystarczająco trudne, autorka poruszyła w powieści również inne, istotne społecznie tematy. Przemieszczając się wciąż między nowymi rodzinami zastępczymi Tiger poznaje różnych ludzi i ich różnorodne historie. I to właśnie te osoby, a nie Tiger są w tym momencie najważniejsze w historii. Aż ciężko uwierzyć w to, że musiały zmierzyć się z takim okrucieństwem, jak to, które pokazano w powieści. Nie będę przytaczać historii poszczególnych osób, wspomnę tylko o tym, że autorka zwraca uwagę na funkcjonowanie i problemy pieczy zastępczej. Mówi też trochę o akceptacji siebie, o przemocy wobec dzieci i o tolerancji. Na koniec dodam, że chociaż jest potrzebna, nie jest to lektura dla każdego. I nie da się jej przeczytać na raz. Nie pozwala na to ogrom przygniatających czytelnika emocji.

„How to Make Friends with the Dark” to książka dla każdego, kto tkwi w mroku i nie wie, jak ma ruszyć dalej. To mocna historia, która wdziera się głęboko pod skórę, sieje emocjonalne spustoszenie i na długo zapada w pamięć. Najlepiej pisze o niej sama autorka w dedykacji: „Ta książka jest dla pogrążonych w żałobie. Ta książka jest dla tych, którzy pozostali. Ta książka jest dla każdego złamanego serca, które szuka domu”. Być może jest to książka dla Was.

Powieść "How to Make Friends with the Dark" autorstwa Kathleen Glasgow to jedna z tych książek młodzieżowych, którą na wstępie już mogę polecić każdemu.

Czy będąc w szkole byliście samotnikami z jednym przyjacielem czy raczej przebywaliście w tłumach dobrych znajomych i cieszyliście się popularnością? Bez względu czy jesteście lubiani czy nie tą historię powinien poznać każdy.

Tiger mieszka wraz z matką i nie zna ani bliższej ani dalszej rodziny. Od zawsze są tylko we dwie. Nasza bohaterka ma też jedną dobrą przyjaciółkę, na którą zawsze może liczyć, mimo, że sama odstaje od innych chociażby wyglądem. Niestety jej matka umiera, a dziewczyna zostaje sama. Zaczyna się jej tułaczka po domach zastępczych. Rodziny, które poznaje są nie zawsze idealne, ale czasem wręcz przeraża nas to, że ktoś taki obejmuje pieczę nad nieletnim, pozbawionym bliskich. Czy Tiger uda się znaleźć kochający dom i pogodzić się ze stratą najbliższej jej osoby? By poznać jej historię koniecznie sięgnijcie po powieść.

Książka porusza bardzo wiele ważnych problemów, z którymi być może większość z Was się spotkała. Kto nigdy nie stracił kogoś bliskiego, nie wie jaki rozrywający ból czuje się wtedy w sercu. Nie tylko możemy stracić rodzica, ale ból po stracie rodzeństwa również bywa miażdżący. Tiger to nie jedyna osoba w powieści borykająca się z żałobą, poznamy tam cała grupę młodych osób, które codziennie przeżywają ból rozstania z bliską im osobą. Autorka w świetny sposób ukazuje emocje jakie wypełniają bohaterów i do czego mogą one doprowadzić. Ważne jest również przybliżenie tego jak wyglądają rodziny zastępcze oraz ukazanie jak traktowane są w nich dzieci. Nie mamy domów dziecka tylko osoby mniej lub bardziej dobrane do roli opiekuna. System w jaki wpada osoba niepełnoletnia i brak stabilności i pewności co przyniesie jutro mnie osobiście przeraża.

Powieść nie jest lekturą, którą czytamy dla relaksu aby się wyluzować czy odpocząć. To kawał solidnej historii, która złamie nie jedno serce i da nadzieję tym, którzy jej potrzebują. To jedna z tych książek, która zostaje z nami na zawsze. Mamy tu również ukazaną siłę przyjaźni i to, że warto mieć nadzieję, na lepsze jutro.

Ogromnie Wam polecam tą powieść! Łamie serce, sprawia, że mamy ochotę rzucać wszystkim co jest pod ręką, ale daje również nadzieję i pokazuje, że nawet mrok może zostać naszym przyjacielem.

Za egzemplarz książki do recenzji w ramach współpracy barterowej dziękuję bardzo wydawnictwu.

"How to Make Friends with the Dark" - Kathleen Glasgow

Jeden telefon niszczy całe dotychczasowe życie nastoletniej Tiger. Do tej pory była tylko z mamą, teraz jej rodzicielka nie żyje, a ona trafia do zupełnie innego świata.

💔"Witaj w Wielkiej Beznadziei"

Książka pełna jest tytułowego mroku, bohaterka przeżywa śmierć najważniejszej osoby w swoim życiu. Do tego trafia pod opiekę stanu Arizona, a tym samym kolejnych rodzin zastępczych. Przez co poznaje mieszkające w nich dzieciaki i młodzież oraz wiele okropnych historii.

Powieść wytyka problemy systemu opieki zastępczej, portretując okrucieństwo niektórych ludzi. Opowiada o tym, jak duże piętno potrafi odcisnąć na człowieku strata, szczególnie w tak młodym wieku. Jednak to nie tylko trudne historie i przeżywanie żałoby, to też nauka dostrzegania cierpienia u innych. Odnajdywania dobrych ludzi oraz dobra w ludziach, którzy potrzebują dostać szansę.

❤🩹W każdym mroku kryje się iskierka nadzieji

Czasami rodzinę i dom znajdujemy w osobach, po których nigdy byśmy się tego nie spodziewali.

Bardzo trudna, dla niektórych zapewne triggerująca, ale też angażująca i ważna powieść. Skupiająca się na bohaterce i jej życiu "potem". Nie bez wad, ale wartościowa i potrzebna, cieszę się, że powstają też takie młodzieżówki.

Boleśnie wnikająca w myśli, druzgocąca do szpiku kości, ale w pełni uświadamiająca proces przemijania, precyzyjnie podkreślająca wagę słów, których nie da się rozproszyć, gdy już wymkną się z ust – nieprzemyślane, pochopne, a tym samym obce prawdzie i przekonaniom. „How to Make Friends with the Dark” to książka, która pazurami straty rozdziera serce, kłami samotności wgryza się w codzienność, dręcząc nieustannie świadomość, wzniecając niepokój odczuciem upływającego czasu, tak nagle wyraźnym i jaskrawym. Intencjonalnie naznaczona tragizmem, wymownym smutkiem i głębią emocji trudnych do artykułowania, ciężkich w odbiorze. Uwypukla wartości, wokół których powinno wirować życie, jednocześnie przyćmiewając marginalne błahostki, wyzbyte z istotności w obliczu bliskości, troski i zaufania, definiujących posiadanie wszystkiego, co najcenniejsze. Ta fabuła to brutalna w doznaniach wiwisekcja żałoby, która dotkliwie doświadcza, w równym stopniu koi i oczyszcza z natłoku refleksji. Niezwykle ważna i pouczająca, uzmysławia, że rozpacz to indywidualna kwestia, urzeczywistniająca się w różny, często niezrozumiały dla postronnych obserwatorów sposób, czasami nawet nieoczywisty, wręcz dziwaczny. To fabularna odpowiedź na okiełznanie dojmującego poczucia pustki, której wypełnianie przypomina poruszanie się w ciemności i szukanie ratunku po omacku. Ten tytuł może być przynoszącym ulgę plastrem, naklejonym na jątrzącą się w duszy ranę, ale również solą sypaną na wciąż niezagojone skaleczenie, które jeszcze nie potrafi pokryć się blizną. To obraz, który tłamsi, ale tworzy sugestywne zderzenie z rzeczywistością, przybliża naznaczone autentycznością wizje ludzkich ścieżek, na które należy wkroczyć, idąc ramię w ramię z towarzyszącym w każdej sekundzie mrokiem. Autorka relacjonuje podróż w poszukiwaniu swojego nowego miejsca na ziemi, w którym pośród ciemności, będzie można dostrzec płomyk nadziei. To książka piękna, choć druzgocząco esencjonalna, wręcz intymna, wymagająca zrozumienia w najdrobniejszych detalach, oddająca permanentną gorycz, która zalewa każdy aspekt egzystencji, wywołująca mimowolne łzy. Ta historia portretuje subtelne iskierki światła, które przybierają postać altruistycznej pomocy nadchodzącej z niespodziewanego kierunku, konfrontując je z surowym systemem opieki, często bezdusznym, niestawiającym na piedestale dobra istot złamanych, zagubionych we własnych myślach. Nadzwyczajna pozycja, która jawi się całą paletą wyczuwalnych eksperiencji – nie tylko u młodszych czytelników, ale również dorosłych. Śmierć nie zwraca uwagi na wiek, wkrada się w spokojną prozę życia wszystkich, bez wyjątków. Takie tytuły nie wieńczą szczęśliwe zakończenia – to jedynie kropla nadziei na trwanie ze sklepiającą się dziurą w sercu, jednak wciąż zauważalnie niewypełnioną. Bo wyobraź sobie. Masz szesnaście lat, nie do końca radzisz sobie z odnajdowaniem się wśród rówieśników. Frasunek wynikający miłości interpretujesz jako zniewolenie. Do osoby, którą kochasz najbardziej na świecie, wypowiadasz zdania nasączone gniewem, które stają się ostatnimi, jakie od ciebie usłyszy, a potem odchodzi. Na zawsze. Tracisz poczucie bezpieczeństwa, nie odczuwasz więzi, stajesz się wyobcowany, rozgoryczony. Nie wiesz, jak oswoić swoje emocje. Wyobraź sobie…

Gdy myślisz, że spotkało Cię coś strasznego i gorzej już być nie może, to przekonujesz się, że jednak może być jeszcze gorzej.

Ta książka pełna jest bólu, smutku, cierpienia, ale też nadziei. Czytelnik otrzymuje ogromną dawkę emocji przepełnionych goryczą, żalem, niezrozumieniem i poczuciem beznadziejności. Przez większą część książki takie odczucia towarzyszą głównej bohaterce – szesnastoletniej Tiger, która nagle traci matkę i ma wrażenie, że wraz z tą stratą wali się cały jej świat. Z każdym kolejnym rozdziałem, wspólnie z Tiger doświadczamy kolejnych przykrości, a na horyzoncie niemal brak perspektyw na lepsze jutro. Niemal, bo jednak autorka pozwala na to, aby tliła się w nas iskierka nadziei na poprawę sytuacji nastolatki. Czy jednak ta zmiana na lepsze nadejdzie?

Autorka nie oszczędza czytelnika i zrzuca na niego ogrom cierpienia. Ciężko czyta się tę książkę na raz, gdyż ta ilość negatywnych emocji może przytłoczyć. Jednak jest też coś, co sprawia, że chcę się czytać dalej, a jest to niegasnąca nadzieja. Myślę, że książka będzie odpowiednia dla młodzieży, a także osób ciut starszych, będących w trudnej sytuacji życiowej. Porusza trudny i bolesny wątek straty i pokazuje, że chociaż nie jest łatwo, to na tym wydarzeniu świat się nie kończy. Ponadto pokazuje, że często nie dostrzegamy cierpienia innych, dopóki sami tego cierpienia nie doświadczymy.

Moim zdaniem jest to wartościowa, chociaż ciężka lektura. Polecam.

Czytaliście kiedyś książki, które poruszają temat żałoby?

Ja kilka takich mam już za sobą, ale „How to make friends with the dark” zostało w mojej pamięci. Chociaż jest to dość zaskakujące biorąc pod uwagę, że nie do końca byłam do tej książki przekonana.

W skrócie główna bohaterka nagle traci matkę i nie potrafi sobie z tym poradzić. Zaczyna tułaczkę po rodzinach zastępczych i znajduje się w pewnego rodzaju zawieszeniu.

Dla mnie ta powieść była przede wszystkim cholernie smutna. Bardzo szybko udało mi się wczuć w sytuację bohaterki i nawet uroniłam kilka łez. Właściwie jest to historia pokazująca jak wiele może się zmienić w jednym momencie i jak wiele cierpienia może to przysporzyć.

Wydaje mi się, że jest to bardzo potrzebna pozycja zwłaszcza dla nastoletniego odbiorcy. Pozwala w pewien sposób oswoić temat straty, żałoby i „ruszania dalej”. Zwłaszcza może mieć znaczenie w przypadku osób, które nie mierzyły się jeszcze ze śmiercią bliskiej osoby.

Nie powiem, że jest to pozycja obowiązkowa, ale uważam, że warto po nią sięgnąć.