House of Marionne. Zakon Tajemnic

Muszę przyznać, że mam z tą książką mały problem.

Wyobraźcie sobie, że macie w sobie magię. Możecie dołączyć do szkoły magii, szkolić się w danej dziedzinie, robić fajne rzeczy. Sprawy się trochę komplikują, kiedy macie w sobie mroczną magię. Wtedy czeka was całe życie w ukryciu, bo dragoni depczą wam po piętach. Oczywiście, żeby się was pozbyć.

No tak się złożyło, że w żyłach Quell płynie mroczna magia. Razem z mamą uciekała całe życie, aż w końcu niefortunny zbieg wydarzeń ich rozdzielił i Quell ukryła się w domu babki.

No tak się złożyło, że babka jest dyrektorką szkoły magii i dziewczyna musi dostosować się do otoczenia. Na tyle ostrożnie, by nikt nie dowiedział się o jej mrocznych zdolnościach.

No tak się złożyło, że przydzielono jej również opiekuna, Jordana, który oczywiście jest dragonem.

Wszystko to jest bardzo niebezpieczne, a Quell stąpa po cienkim lodzie. 💀

Historia jest ciekawa. Interesujące są rytuały, które muszą przejść uczniowie, cały świat magiczny jest tajemniczy, ale z jakiegoś powodu dość ciężko mi się tą książkę czytało. Być może dlatego, że przez większość czasu główna bohaterka chodzi o lekcje, uczy się opanowywać swoją mroczną tkliwię i nic ciekawego się nie dzieje. Czegoś mi brakowało, zwłaszcza że wątek romantyczny jest bardzo subtelny i do mnie niestety nie przemawiał. 😔

Liczyłam na coś więcej, choć muszę przyznać, że kilka plot twistów mnie zaskoczyło! 🤭✨️

HOUSE OF MARIONNE. ZAKON TAJEMNIC to historia, która pozostawiła mnie z masą mieszanych uczuć. Z jednej strony podobał mi się pomysł na fabułę - uwielbiam motyw elitarnej szkoły, a tu mamy jeszcze tajemnice rodzinne, magię i jej czarną odmianę, która jest potępiana i niezwykle wciągającą, dynamiczną akcję. Ale z drugiej strony mamy też Quell, która jest podręcznikowym przykładem naiwnej i denerwującej głównej bohaterki. Fakt, gdyby nie jej naiwność, cała książka skończyłaby się po kilku rozdziałach, ale mimo wszystko wierzę, że można było wykreować tę postać lepiej. Podobały mi się za to tajemnicze rozdziały z perspektywy Yagrina - na początku zupełnie nie wiemy kim jest, potem dostajemy okruszki informacji, z których łączymy wszystko w jego historię. I to ona chyba najbardziej mnie usatysfakcjonowała, mimo że rozdziałów z Yagrinem nie było wiele. Ciekawymi postaciami byli też Jordan oraz babcia Quell, chociaż przy tej drugiej zabrakowało mi czegoś w końcowych scenach - jakiegoś pazura, który był widoczny u niej wcześniej. Do zalet za to należy dodać tajemniczy klimat - przez całą lekturę byłam w gotowości i czekałam, kiedy pojawi się jakieś niebezpieczeństwo. Ponadto, autorce udało się mnie zaciekawić i wkręciłam się w historię mimo jej mankamentów. Zakończenie zawierało też świetną furtkę do kontynuacji, która już niebawem ma swoją premierę za granicą.Podsumowując, książka nie jest idealna i kreacja bohaterów to jej zdecydowanie największa słabość, ale nie sądzę, że z tego powodu należy ją całkowicie przekreślać. Historia intryguje i wciąga, a zwroty akcji są jak najbardziej udane, więc jeśli macie ochotę na całkiem fajną fantastykę, to dajcie szansę House of Marionne. Jeśli zaś szukacie czegoś więcej i jesteście bardzo wybredni jeśli chodzi o postacie, to poszukajcie innej lektury.

Amanda.Says

W żyłach Quell Marionne płynie trucizna, a osoby z jej przypadłością w jej świecie są namierzane i zabijane przez dragonów. Dziewczyna, wraz ze swoją matką, przez większość swojego życia musiała przed nimi uciekać. Gdy nie miała już gdzie się podziać, postanowiła udać się do domu swojej babki, której nie widziała od lat. Dom babci Quell okazuje się być szkołą magii, a sama babka – jej dyrektorką. Quell postanawia zatrzymać się tutaj na dłużej, gdyż szkoła zdaje się być jedyną w miarę bezpieczną kryjówką. Dziewczyna uczęszcza na zajęcia, jednocześnie bojąc się o swoje życie, gdyż jej mentorem zostaje Dragon, który poluje na takie jak ona. Młoda Marionne nie spodziewała się, że między nimi urodzi się uczucie zupełnie inne niż nienawiść… "House of Marionne" – Zakon Tajemnic to historia przepełniona zdradą, magią, tajemnicą i salami balowymi.

Co do moich odczuć, sięgnęłam po tę pozycję, ponieważ w zapowiedzi wydawnictwa widniała informacja, że jest to książka w stylu „Bridgertonów”. To porównanie bardzo mnie zaintrygowało. Powiem wam jednak, że powieść dawała mi klimat innego klasyku literatury fantastycznej. Mianowicie – Harry'ego Pottera! Klimat szkoły magii, skrywanej tajemnicy i zdrad sprawił, że czas spędzony na lekturze był czystą przyjemnością. Z niecierpliwością śledziłam działania głównej bohaterki, bardzo szybko udało mi się postawić na jej miejscu. Powieść rekomendowana jest dla osób od trzynastego roku życia, ale uważam, że nawet starsi czytelnicy również polubią się z tą historią. Jeżeli szukacie fantastyki przesiąkniętej wspomnianymi wcześniej motywami, w której łatwo jest się odnaleźć, sięgnijcie po „Zakon Tajemnic”. Jest to pierwszy tom serii, z miłą chęcią przeczytam następne części, aby dowiedzieć się, jak potoczy się historia Quell. Końcówka wywaliła mnie z kapci, ale właśnie takie zakończenia lubię! Warto podkreślić to, że książka jest przepięknie wydana. Powieść jednocześnie cieszy oko oraz umysł.

[ współpraca z @wydawnictwomuza @youandyabooks ]