Hiszpański kot

Pewnie nigdy nie zapoznałabym się z trylogią Iwony i Piotra Chodorków oraz Anuli Trojanowskiej, gdybym nie otrzymała jej podczas wymiany na sopockim spotkaniu książkowym. Nieco zwlekałam z jej lekturą, ale w końcu udało mi się z nią zapoznać.

Główni bohaterowie książki stracili w tragicznym wypadku samochodowym rodziców. Wówczas zginął także ich wuja. Młodszy brat był w szkole średniej, starszy dopiero co ukończył weterynarię. Na szczęście została im babcia. Trzeba było jednak pomyśleć co dalej z kliniką weterynaryjną prowadzoną przez zmarłych.

Przez trzy tomy przewija się Hiszpania, która odgrywa dużą rolę w całej trylogii. Bardzo podobał mi się dziennik przodka głównych bohaterów, w najobszerniejszy sposób został ON przedstawiony w trzecim tomie serii. Tak naprawdę pierwsze dwa tomy są dość nieśpieszne pod względem akcji, trzeci jest już na o wiele wyższym poziomie.

W sumie nie żałuję, że postanowiłam zapoznać się z tą serią. Nie jest to cykl, który przeczyta się za szybko, bo tomy są w całości wypełnione tekstem, co może nieco męczyć i spowalniać lekturę, niemniej uważam, że warto zapoznać się z tą trylogią.

,,Nieczynne do odwołania", ,,Hiszpański kot", ,,Przeznaczenie znajdzie drogę" pozornie można czytać jako oddzielne pozycje, bo zawsze na początku akcja jest poprowadzona w taki sposób by orientować się w fabule, jednak wiadomo, że lepiej zapoznawać się z cyklem od początku.

Zaskoczyło mnie i do dziś zastanawiam się jak kilku autorów (w tym wypadku trzech) może napisać książkę. Co dziwniejsze „Hiszpański kot” to kontynuacja powieści „Nieczynne do odwołania”, czyli mamy już dwie książki a jak zapowiada jeden z autorów trwają prace nad trzecią częścią. Sytuacja niezwykle interesująca, nie często zdarza się taki przypadek zbiorowego talentu.

Z pewnością powstanie powieści nie było łatwe, ale determinacja, miłość do zwierząt i pasja podróżowania zrobiło swoje. Z tak spektakularnego grona burzy umysłów powstała kolejna część przygód sympatycznego weterynarza Wojtka.

Od razu rzuca się w oczy wielkie zamiłowanie do zawodu, ogromny entuzjazm do poznawania, smakowania i oddychania przygodą. Z wielką uwagą śledziłam poczynania Wojtka w Barcelonie. Oddychałam zakurzonym szlakiem, piłam czerwone wino i odczuwałam pęcherze na stopach. Klimat w jakim przebywa nasz bohater jest tak dokładnie odzwierciedlony, że nie sposób nie ożywić swojej wyobraźni, nie sposób nie czuć żaru bijącego z nieba, nie sposób nie oddychać przeszłością.

Trochę jestem zawiedziona, że tak naprawdę akcja dopiero rozpoczyna się dobrze po połowie książki, którą mogę wyraźnie podzielić na dwa etapy: codzienności i egzotyki.

Jednak z drugiej strony dzięki takiemu podejściu miałam okazję poznać otoczenie w jakim przebywa nasz bohater, niesamowitego brata i niesamowitych pacjentów. Szczególnie było mi to potrzebne z powodu pominięcia lektury pierwszej części „Nieczynne do odwołania”.

„Nie podryguj, nie podskakuj, siedź na tyłku i przytakuj...”

Oprócz kluczowej historii związanej z poszukiwaniem starodawnego manuskryptu powieść zawiera wątek uczuciowy jak również przedstawia zupełnie niezobowiązujące sytuacje, dzięki którym książka nie jest mdła ani ciężka. Lekkości nadaje jej odrębne podejście do życia Mikołaja – brata Wojtka. Jego bezproblemowy stosunek do większości spraw jest niczym powiew świeżego powietrza, spryt i humor dostarczają nam powodu do uśmiechu.

„Umrzeć- tego się nie robi kotu.

Bo co ma począć kot

w pustym mieszkaniu.

Wdrapywać się na ściany.

Ocierać między meblami.

Nic niby tu nie zmienione,

a jednak pozamieniane.

Niby nie przesunięte,

a jednak porozsuwane.

I wieczorami lampa już nie świeci...”

Wisława Szymborska, Kot w pustym mieszkaniu

Jak zapewniają nas autorzy książki, opisane przypadki chorób zwierząt to w większości rzeczywiste zdarzenia a wyrazistość więzi między weterynarzem a pacjentami robi naprawdę niesamowite wrażenie.

„Hiszpański kot” to książka, która w całkiem sympatyczny sposób umili nam czas, pozwoli na chwilę zapomnienia, dość dokładnie przybliży nam zawód weterynarza, jego problemy i nadzieje. Bardzo cenię sobie książki, których dalsze dzieje nie stawiają czytelnika w stanie kłopotliwego zawieszenia, pozwalają wczuć się w historię w przypadku, gdy czytelnikowi nie dane było czytać pierwszej części. Zakończenie będzie wskazywało na dalszy ciąg tajemnic z manuskryptem i już teraz jestem ciekawa jak potoczą się losy sympatycznego młodego człowieka.

W jakim kierunku pobiegną myśli autorów i czy przeznaczenie odegra tutaj decydująca rolę.

Spodziewam się wielu przygód w ciekawym otoczeniu a przede wszystkim chciałabym więcej czarującego Mikiego.

„Hiszpański kot” kusi włóczęgą pomiędzy przeszłością a teraźniejszością delikatnie zahaczając o przyszłość. Ale taki już jest kot, wielki puszysty kłębek tajemnicy...