Historie o zwykłym szaleństwie

Normalnie to znamy Bukowskiego z trzech rzeczy: pisania, picia i dupczenia. I tego chyba oczekują czytelnicy tego autora. Im więcej odrazy, sprośności, wulgaryzmów i pustych flaszek, tym lepiej. Niektórzy twierdzili nawet, że tego za dużo. Dla nich „Historie o zwykłym szaleństwie” będą idealne, bo chociaż tradycyjnie Hank przebiera miarkę, to przebiera ją umiarkowanie.

Ten zbiór opowiadań, wydany przez mające monopol na Bukowskiego Noir sur Blanc i świetnie przetłumaczony przez Michała Przybysza, pochodzi z okresu dojrzałego pisarstwa Hanka. Niby jest tutaj wszystko, po czym czuć jego prozę na kilometr, więc nie powinniśmy się rozczarować, ale tym razem nie jedzie tutaj ekstremą.

W tym zbiorze Bukowski definiuje swoją przewrotność. Oto szalony świat i normalny w tym świecie Hank. Na czym polega „zwykłe szaleństwo”? Na tym, że wstaje się o szóstej rano, zasuwa do roboty, haruje przez 12 godzin, wraca do domu, je posiłek, zasypia i jeszcze opowiada dokoła, jakim to się jest szczęśliwym. Ora et labora – według Bukowskiego postępowanie według tej maksymy jest czystym zwykłym szaleństwem.

Znamy ich. Chłopaki spod sklepu, chłopaki do wzięcia. Problem ich to te pięć złotych na porcję La Crima Christi. Nie pachną zbyt ładnie, więc omijamy ich spojrzenia, które mówią: wiesz, robić się nie chce, ale pić się chce. Raczej nie piszą wierszy, nie walą opętańczo w klawiaturę maszyny do pisania, bo nie mają ochoty mówić ludziom o ich nienormalnym normalnym życiu. Albo zwyczajnie zapomnieli...

Od jakiegoś czasu wraca moda na czytanie i wydawanie książek Charlesa Bukowskiego. Możemy się zastanawiać, co jest przyczyną tego stanu rzeczy. Czy dlatego, że czytelnicy znów potrzebują mocniejszych wrażeń podczas lektury, czy też to jakaś tendencja społeczna? Niewykluczone, że Bukowski wrócił do łask, ponieważ jest nie tylko twórcą uniwersalnym, ale także buntownikiem i autsajderem. Bierzemy do ręki jego książki, bo oczekujemy prawdy w czystej postaci, nie owiniętej grubą warstwą bawełny. Od połowy 2014 roku Oficyna Literacka Noir Sur Blanc wznowiła wydawanie dzieł Bukowskiego, a pod koniec roku ubiegłego do księgarń trafiły Historie o zwykłym szaleństwie, nigdy wcześniej w Polsce nie wydane. I nikogo nie powinno dziwić, dlaczego akurat ta oficyna przywraca polskiemu czytelnikowi Bukowskiego. Przecież chyba żaden inny pisarz nie wyraża swoich myśli tak jasno, po prostu czarno na białym.

Historie o zwykłym szaleństwie są zbiorem opowiadań, wydawać by się mogło, bardzo typowych dla Bukowskiego. Znajdziemy tu teksty o wyścigach konnych, seksie, piciu, kulturze, piciu, polityce, seksie, społeczeństwie, a także o seksie i piciu. Jednakże warto zwrócić uwagę, że tytuł zbioru nie jest przypadkiem, nie został wybrany ze względu na brak lepszego pomysłu. Każde z opowiadań przedstawia jakiś rodzaj szaleństwa, a cały wybór tekstów stanowi swoistą rozprawę dotyczącą szaleństwa. Książka pełna jest przemyśleń o życiu, gorzkich i prawdziwych; widać, że ich autor to człowiek, który odbijał się kilka razy od dna. Ale okazuje się, że z dołu także można zobaczyć wiele, być może tylko tak należałoby przyglądać się temu, co znajduje się na powierzchni.

"Bukowski płakał w tanich noclegowniach, Bukowski nie potrafi się ubrać, Bukowski nie potrafi się wypowiedzieć, Bukowski boi się kobiet, Bukowskiego boli brzuch, Bukowskiego dopadają lęki, Bukowski nienawidzi słowników, zakonnic, drobniaków, dawać buzi, kościołów, ławek w parku, pająków, much, pcheł, świrów; Bukowski nie poszedł na wojnę, Bukowski jest już stary (…)"

Całość - [Adres usunięty]