Historie nieoczywiste

W książce znajdziemy dziesięć opowiadań. Każde jest inne, każde ciekawe, wciągające, wywołujące nutkę strachu. Autorka sprawiła, że przenosimy się z bohaterami w różne miejsca, które naprawdę istnieją, odkrywamy tajemnice, sekrety, poznajemy przeszłość i wiele więcej. W każdym opowiadaniu jest moment, w którym mamy gęsią skórkę i zastanawiamy się jak, to jest możliwe.

Skierowana jest do młodzieży i moim zdaniem książka będzie dla tej grupy odpowiednia. Moja nastoletnia córka z dużą ciekawością śledziła każdą opowieść, a później stwierdziła, że chociaż nie ma tu magii, coś magicznego jest w tych historiach. Zdecydowanie jej przypadły do gustu, a lekkość, z jaką zostały napisane, sprawiła, że czytało się je naprawdę szybko.

Według Amelki zdecydowanie plusem opowieści jest to, że nie do końca wszystko zostaje powiedziane. To sprawia, że można snuć teorie, włączyć własną wyobraźnię, że nie zapomina się o nich zaraz po odłożeniu książki. Kolejną zaletą jest fakt, że miejsca, o których mowa nie są wymyślone, a istnieją naprawdę. Dzięki książce zaczęła o nich trochę więcej i część z nich pragnie zwiedzić.

Bohaterami są dzieci, które są dość ciekawe, realistyczne i śmiało, można się z nimi utożsamiać.

„Historie nieoczywiste” to książka z dziesięcioma opowieściami, które spodobały się mojej nastoletniej córce. My z przyjemnością polecamy młodzieży lubiących czytać pozycje z nutką strachu.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

„Historie nieoczywiste” kryją się w koronach drzew, wśród leśnej ściółki i w morskich głębinach. Czają się w drewnianej, skrzypiącej szafie, zapomnianej zabawce, czy starych i nadszarpniętych zębem czasu pamiątkach rodzinnych. Żyją w słownych przekazach, opowiadanych od wieków kolejnym pokoleniom, w lokalnej kulturze i wierzeniach naszych dziadków. Ile w nich prawdy, trudno zgadnąć. Nieprawdopodobne, sprzeczne z prawami logiki, wywołujące dreszcze.

Takie właśnie historie, pełne niedomówień, pozbawione jednak nadprzyrodzonych zjaw, duchów, wampirów i istot pozaziemskich przekazuje czytelnikowi w swej książce Katarzyna Ryrych. Opowiadania zawarte w jej wnętrzu pełne są spraw, z jakimi borykają się współcześni nastolatkowie, a które przeplatają się z tajemnicami minionych lat. Wszystkie miejsca, w które zabiera nas autorka w tej publikacji nie są wytworem wybujałej wyobraźni, a istnieją naprawdę.

Książkę trudno odłożyć, gdy już zatracisz się w którejś z dziesięciu opowiastek. Każda z nich, podszyta tajemniczością, sprawia, że czujesz ją na własnej skórze. I zaczynasz zastanawiać się nad czym, czy to, co widzisz, co bierzesz za padający cień faktycznie nim jest. „Może Ci, którzy nas kochali, próbują nam coś powiedzieć? Może chcą ostrzec, albo uważają, że robimy coś niewłaściwego?”