Historia pewnej dziewczyny

Deanna Lambert miała trzynaście lat, gdy tata przyłapał ją z siedemnastoletnim Tommym na tylnym siedzeniu buicka. O tej wstydliwej i kompromitującej sytuacji wiedzą wszyscy. Stała się główną bohaterką skandalu w małym miasteczku a Tommy jedynie zyskał na sławie. Po tym wydarzeniu ojciec odsunął się od niej i nie potrafi z nią normalnie porozmawiać. traktuje ją jak powietrze i ciągle ma o coś do niej pretensje. Deanna korzysta z każdej okazji do wyrwania się z domu. Chce wyprowadzić się z domu i zamieszkać razem z bratem Darrenem, jego dziewczyną Stacy i ich córeczką April. Aby tego dokonać zatrudnia się w pizzerii Picassa aby zebrać jak najwięcej pieniędzy. Pech sprawia, że pracuje tam również Tommy. Deanna nie może uciec od błędów przeszłości, wszyscy mają wyrobione zdanie na jej temat i ciężko jest jej odnaleźć się w rzeczywistości.

Deanna była jeszcze dzieckiem kiedy podjęła jedną, niewłaściwą decyzję. Tommy był kolegą jej brata i osobą, która zniszczyła jej życie. Uległa wpływowi chłopaka i pod presją, szybko i bez poczucia bezpieczeństwa odbyła z nim stosunek płciowy. Starali się ukrywać lecz niestety przyłapał ją ojciec. Całkiem przypadkowo wybrała źle. ten jeden zły wybór skomplikował jej całe życie. Wywołał lawinę zdarzeń, na które Deanna nie miała żadnego wpływu. Pozostał żal, ból i poczucie wykorzystania ale przecież dobrze wiedziała co robi. Autorka udowodniła, że jedno wydarzenie zmieniło życie całej rodziny. Ojciec się od niej odsunął i zamiast ją wspierać obrzucał oskarżeniami. Cała sytuacja ogromnie dręczy dziewczynę. Została niesłusznie potraktowana a przypięta etykietka towarzyszy jej cały czas. Na każdym kroku spotyka się z odrzuceniem, rozumie ją chyba tylko brat lecz ON ma już własną rodzinę i własne problemy. Deanna musi radzić sobie ze swoim problemem zupełnie sama. Wie, że musi ponieść konsekwencje złych wyborów.

Wszystko w życiu jest konsekwencją złych wyborów. Każdy z nas pewnie nie raz podjął złą decyzję. Teraz często zastanawiamy się, co by było, gdybyśmy wybrali inaczej i jak wówczas wyglądałoby nasze życie. Główna bohaterka jest mocno zdezorientowana. Jej sytuacja w domu jest mocno przygnębiająca i nawet nie chce jej się tam wracać. Jak na swój wiek przeszła już dosyć dużo. Wydarzenie, które miało miejsce ma ogromny wpływ na jej charakter. Trudno jednoznacznie ocenić jej zachowanie, ponieważ nie my powinniśmy oceniać innych ale za głupi błąd, Deanna musi drogo zapłacić. Ciągnie się to za nią i ciągnie. Dziewczyna ciągle musi walczyć o swoje godne życie. Ma nie jedno zmartwienie na głowie. Ze wszystkim radzi sobie na swój własny sposób. Obserwujemy życie rodziny Deanny, pozwalamy sobie wyciągać wnioski i oceniamy sytuację, w jakiej znalazła się dziewczyna.

"Historia pewnej dziewczyny" to bardzo stonowana ale inteligentna powieść. Historia w niej ukazana jest niebanalna. Osoby spodziewające się szybkiej akcji, mrocznych tajemnic oraz schematów typowych dla większości powieści młodzieżowych mogą się poczuć lekko rozczarowane. Nie mniej jednak uważam, że jest to bardzo mądra, głęboka powieść. Jeden błąd, który sprawił, że młoda dziewczyna została potraktowana ogromnie niesprawiedliwie. Problemy rodziny Lambertów są bardzo realistyczne. Każdy popełnia błędy, nie sposób ich uniknąć ale czasami potrzebne jest zwykłe wsparcie by móc sobie z nimi poradzić. Lektura skłania do głębszych refleksji i zastanowienia się nad wieloma sprawami. Rodzin podobnych do rodziny Deanny jest przecież tak wiele. "Historia pewnej dziewczyny" to historia napisana przez życie. Uczy jak radzić sobie z własnymi problemami. Z tej historii trzeba wydobyć to co najlepsze.

[Adres usunięty]

“Historia pewnej dziewczyny” to książka, która bardzo mnie poruszyła, bo jest to piękna historia o wybaczaniu i naprawianiu błędów.

Tak, tak dlatego Wam ją bardzo polecam!

Książka tematycznie porównywana do 13 powodów Jaya Ashera. Ponieważ ta pierwsza mi się podobała, postanowiłam poznać też historię nastolatki z tej pozycji. Czy było warto i porównanie okazało się trafne?

'Kiedy ktoś na mnie patrzył, od razu wiedziałam, o czym myśli. Bo ja myślałam o tym samym, ilekroć spojrzałam w lustro.'

Deanna w wieku 13 lat została nakryta przez swojego ojca w samochodzie ze starszym od siebie chłopakiem. Uprawiali sex. Dla ojca dziewczynki była to rzecz nieprzekraczalna. Od tego czasu traktuje ją jak zło konieczne, a każda konfrontacja kończy się kłótnią. Trzy lata po tym zdarzeniu Deanna nie potrafi znaleźć sobie miejsca w otaczającym ją środowisku. W szkole ma przypiętą etykietę puszczalskiej, w domu nie może polegać na własnych rodzicach. Pozostaje jedynie brat ze swoją dziewczyną i maleńką córeczką, jednak jak się okazuje, każdy chce prowadzić swoje własne życie...

'Wyobraziłam sobie, że tata podgląda nas przez kamerkę i nie może wyjść ze zdumienia, że grzecznie oglądamy telewizję, zamiast się całować, wciągać kokainę albo przekłuwać sobie nawzajem sutki, czy co tam jego zdaniem porabiam w wolnym czasie.'

Historia porusza kilka ciężkich tematów. Przede wszystkim umiejętność powiedzenia nie w momencie, kiedy ktoś chce nas wykorzystać. Nie oszukujmy się, trzynastolatka nie jest gotowa na współżycie ze starszym od siebie chłopakiem. Ten sam chłopak nie powinien w ten sposób wykorzystywać dziewczynki, dziecka...

Drugim problemem jest nietolerancja w szkole. Jeden błąd, jedna sensacja sprawiają, że życie w w tym miejscu staje się koszmarem. Plotka goni plotkę i nie ma możliwości, aby się od tego odciąć, wytłumaczyć. Trzeba posiadać ogromną siłę psychiczną, aby się nie złamać i nie poddać...

'Kiedy skończy się wspominać, można rozpocząć zapominanie.'

Młodzieżówka z przesłaniem. Mimo niewielkiej objętości, wewnątrz znajdziemy wiele treści. Warto po nią sięgnąć, a będąc w przybliżonym do bohaterki wieku warto zastanowić się nad sobą i swoim otoczeniem. Zarówno książka jak i problem warty uwagi i warty poznania. Polecam!

'Chciałam mu wytłumaczyć, że to było inaczej, że wcale nie jestem łatwą laską. Ale dlaczego miałabym się bronić, dlaczego miałabym przekonywać własnego ojca, mojego tatę, który znał mnie przecież od urodzenia, że wcale taka nie byłam?'

„Historia pewnej dziewczyny” to tak naprawdę opowieść o konsekwencjach podjętych niegdyś decyzji, wyborów, które choć pozornie mało szkodliwe, w niektórych sytuacjach potrafią zniszczyć komuś życie. Punkt kulminacyjny tej powieści zostaje zaproponowany czytelnikowi na samym wstępie. Potem akcja snuje się powoli, wokół kolejnych, mało przyjemnych konfrontacji z rówieśnikami czy rodziną, z jednej strony nie budząc większych emocji, z drugiej uświadamiając, że przecież nieraz tak właśnie często funkcjonuje ten świat. Zostajemy obarczeni niepochlebną „łatką”, która przywiera do nas i nie chce się odkleić, błyszcząc od czasu do czasu tak, by ludzie mieli o czym mówić. Tym gorzej, kiedy niesłusznie. I właśnie to budzi swego rodzaju niepokój.

Główną bohaterką, jak i narratorką książki została Deanna, młodziutka, niesprawiedliwie potraktowana dziewczyna. Owszem, jako trzynastolatka zrobiła coś nieodpowiedzialnego, ale nie zasłużyła na to, by w oczach pozostałych ludzi tak wiele stracić, zwłaszcza, że jej straszy partner wybrnął z tego bez szwanku. Ba, wręcz stał się miejscowym herosem. Idąc o krok dalej, czy aby na pewno seks z trzynastolatką nie powinien być karalny? Czy dziewczyna przypadkiem nie padła ofiarą, której tak naprawdę nikt nie dostrzega? Czy dręczona zaistniałą sytuacją Deanna w końcu to zrozumie? Jak długo jeszcze będzie dźwigać ciężki bagaż odrzucenia, mając po swojej stronie jedynie brata, jego córeczkę i przyjaciela?

Tuż obok głównego motywu, czyli konsekwencji podjętej w przeszłości decyzji, kroczą tematy poboczne stanowiące niejako tło tej historii. Jest przygnębiająca sytuacja rodzinna głównej bohaterki, wpadka jej brata, problemy z jego dziewczyną, wiecznie zdołowany ojciec, poszukiwania pracy i konfrontacja z byłym seksualnym partnerem – który wywołuje ambiwalentne uczucia. W pozornie mało dynamicznej akcji coś jednak przez cały czas powoli się dzieje.

Sara Zarr czyli autorka powieści, skonstruowała krótką, ale bardzo wiarygodną treść, potrafiąc oddać tragizm sytuacji w sposób pozornie mało atrakcyjny. Na pierwszy rzut oka książka jest tak naprawdę o niczym, bo cóż ciekawego mogą nieść ze sobą słowne docinki znajomych i zła rodzinna atmosfera. A jednak, głębsza analiza powieści przynosi nowe wnioski, wysuwa morały, pozwala na wniknięcie w psychikę poszczególnych bohaterów pozwalając ocenić całą sytuację środowiska i spojrzeć na życie z zupełnie innej strony, konfrontując własne, nieraz podobne doświadczenia z tym, co spotkało powieściową Deannę. Spodziewałam się thrillera, może jakiegoś kryminału, tymczasem otrzymałam książkę opanowaną, stonowaną, bardzo spokojną, ale mądrą. Może więc nie w stu procentach usatysfakcjonowana zamknęłam jej ostatnią stronę, a mimo to, cieszę się, że miałam okazję ją poznać, bo było to dla mnie coś świeżego.

[Adres usunięty]

"Historia pewnej dziewczyny" to na pewno nie książka, której się spodziewałam. Liczyłam na zdecydowanie coś innego. Historię mroczną, intrygująca, być może pełną tajemnic. Dostałam coś zupełnie innego i powiem, że czuję rozczarowanie. Czegoś brak, czegoś za dużo. Niedosyt jest duży i nie wiem, czy to przez te moje oczekiwania czy pozycja na poważnie jest zdecydowanie nie w moim guście. Zdecydowanie uważam, co czytam, jeśli chodzi o literaturę młodzieżową, bo patrząc na mój wiek, nie są to po prostu książki dla mnie. Jednak nie zabraniam sobie sięgania po nie całkowicie. Po opisie na tyle okładki liczyłam na coś ciekawszego i bardziej w moim guście. Niestety tak nie było.

Deanna ma zaledwie trzynaście lat, gdy ojciec przyłapuje ją w jednoznacznej sytuacji z chłopakiem o 4 lata starszym od niej. Od tej chwili jej życie zmienia się w katastrofę. Ojciec się do niej nie odzywa, a jeśli to robi, to na pewno nie jest to dla niej miłe. Matka udaje, że wszystko jest w jak najlepszym porządku, a w zarówno w szkole, jak i w miasteczku, w którym mieszka uchodzi za puszczalską i łatwo dostępną latawicę. Wszystko dlatego, że Tommy przedstawił tę historię po swojemu, a że był znanym chłopakiem, to nie było problemu, by mu nie uwierzono.

Mijają trzy lata, a łata którą przypięto nastolatce, dalej do niej przylega. Sytuacja nie zmienia się ani w domu, ani w Pacifice. Sama Deanna nie wie, co ma robić. Relacje z przyjaciółką jej się psują, bo chodzi z jej przyjacielem i przy okazji chłopakiem, w którym skrycie się podkochuje. Praca, jaką znajduje na wakacje, też nie spełnia jej oczekiwań, a na domiar złego pracuje tam Tommy. Właśnie ten Tommy.

Chce zrobić wszystko by razem z bratem, jego dziewczyną i bratanicą wyjechać z tej mieściny. A przynajmniej wyprowadzić się z domu i dysfunkcyjnej rodziny, gdzie nie potrafi znaleźć sobie miejsca. Okazuje się jednak, że ona im do szczęścia nie jest potrzebna i to ją podłamuje. Sama nie da sobie rady, a z ojcem nie może już wytrzymać. Udawanie jej matki też doprowadza ją do szału.

Jak poradzi sobie nastolatka z opinią jaką mają o niej mieszkańcy Pacificy? Czy zdoła cokolwiek zmienić w tej sytuacji? Czy podejście rodziny do niej się zmieni? Czy Deanna zrozumie, że marzeniami życia sobie nie ułoży? Czy ocali przyjaźń z Lee?

Choć książka sama w sobie zdecydowanie nie przypadła mi do gustu to z jedną z sytuacji nie potrafię się pogodzić. Nikt nie zasługuje na takie traktowanie i taką opinię po jednym błędzie. Błędzie, który popełniło się mając zaledwie trzynaście lat. Nastolatka zasługiwała na karę, owszem. Jednak przede wszystkim potrzebowała wsparcia, którego nikt jej nie dał. Przyjaciel niby był po jej stornie, brat również, ale to rodzice powinni byli być dla niej wzorem i pomocą, a nie byli. Choć skusiłam się na tę nowość to nie wiem czy kiedykolwiek sięgnę jeszcze po książkę Sary Zarr. Może kiedyś, ale wątpię. Nie chciała bym jednak zniechęcać, bo może ja po prostu jestem już na nią za stara.

Niektórzy bohaterowie zostali stworzeni po to byśmy ich pokochali, jeszcze inni by zagrać nam na nerwach. Tymczasem postać Deanny aż się prosi o to by ją po prostu wysłuchać i zrozumieć. Deanna jest przegraną, jest puszczalską, nie potrafi kochać ani nawet lubić, zawiodła wszystkich, rozlała piwo i teraz musi je wypić. Lecz tak naprawdę Deanna jest zagubioną, wykorzystaną nastolatką, która stara się nauczyć żyć w zgodzie ze swoją przeszłością. W dzisiejszych czasach takich nastolatek jest wiele, tylko my dorośli musimy otworzyć oczy i zacząć słuchać. Bo młodzi często wstydzą się prosić o pomoc.

Mając 13 lat Deanna została nakryta w jednoznacznej sytuacji przez swojego ojca. Chłopakiem z którym uprawiała sex na tylnej kanapie samochodu był starszy od niej o 4 lata Tommy. Już

następnego dnia cała szkoła i okolica dowiedziały się o tym wydarzeniu. Dziewczyna została napiętnowana i musiała zmienić szkołę. Jednak złej sławy ciężko się pozbyć. Deanna postanowiła zrobić wszystko by otoczenie ją zaakceptowało a rodzina wybaczyła błędy.

Po pierwsze ciężko było mi uwierzyć w to, że 13 latka uprawiała sex na tylnym siedzeniu samochodu, i to wielokrotnie, i nikt, nawet jej własna rodzina nie wyciągnął z tego żadnych konsekwencji. Przypuszczam, że nawet w Stanach Zjednoczonych, ojczyźnie wolności obywatelskich i demokracji, jest na to stosowny paragraf. Rozumiem, że dziewczyna nie chciała się tym chwalić ale jej rodzice? Dlaczego jej ojciec zamiast pójść na najbliższy komisariat się od niej odwrócił? Dlaczego Deanna oczekiwała od niego wybaczenia a nie pomocy? Przecież ewidentnie jej potrzebowała, bo uprawianie sexu w wieku trzynastu last świadczy o poważnych zaburzeniach. Dlaczego szkoła, nauczyciele, znajomi i środowisko w którym się obracała ta młoda dziewczyna nie nie zrobiło nic z faktem, że wśród nich żyje pedofil? I te jego teksty, że Deanna jest "powiewem świeżości", aż mnie od nich mdliło. Przecież to jeszcze dziecko. Czy to świat się zmienia tak szybko? Czy naprawdę trzynastolatkowie uprawiają sex i nikogo to nie dziwi? Jeśli tak to ja się wypisuję, nie chcę żyć w takim świecie.

Muszę przyznać, że Deanna wzbudziła we mnie mieszane uczucia. Z jednej strony przez swoje wybryki zniszczyła sobie reputację i pozbawiła swoje dzieciństwo nimbu niewinności, który mogłaby z nostalgią wspominać lata później. Współczułam jej bo poniekąd rozumiem co nią kierowało. Była to chęć przynależności do kogoś, chęci bycia wysłuchaną. Matematyka, którą się kierowała była prosta : coś otrzymuję więc muszę coś dać w zamian. Padło na sex. Dla Deanny było to transakcja wymienna : stosunek za bliskość. Pokochałam ją za to jaki miała stosunek do swojej bratanicy, jak bardzo chciała pomóc bratu i jego dziewczynie, którzy dopiero się odnajdywali w ciężkiej roli rodzica. Oczywiście i tutaj kierowały nią samolubne pobudki jednak zdawałam sobie sprawę, że Deanna naprawdę kocha swoją rodzinę, nawet ojca który ją odrzucił.

Z drugiej jednak strony Deanna jest zakłamana i zazdrosna.Nie potrafi pogodzić się z tym, że jej najbliższy przyjaciel ma dziewczynę, która na dokładkę jest jej przyjaciółką. Ingeruje w ich związek, pragnie go zniszczyć, choć wie że to złe. Czy tak się zachowując, dziewczyna ma prawo nazywać ich swoimi przyjaciółmi? Wszystko to sprawia, że ciężko mi jest jednoznacznie ocenić naszą bohaterkę. Jest jak kameleon, zmienia swoje zachowanie w zależności od sytuacji, wszystko robi pod siebie i to sprawia, że w pewnym momencie zaczęłam czuć do niej żal.

Głównym założeniem autorki (a przynajmniej w mojej interpretacji), ideą na której opierała się cała fabuła było ukazanie, że każdy człowiek ma siłę i zdolność do wybaczania wyrządzonych mu krzywd. Jesteśmy ludźmi wychowanymi w kulturze, w której duży wpływ na nasze życie ma religia, z każdej strony mówią nam, że musimy mieć otwarte serce, umieć nadstawiać drugi policzek, umieć właśnie "wybaczać". I to "wybaczanie" w powieści Sary Zarr jest czymś banalnym. Łatwość z jaką nasi bohaterowie potrafią powiedzieć "nic się nie stało" zapaliła czerwoną lampkę w moim umyśle. Chciałam zacząć krzyczeć, że się na to nie zgadzam. Pewnych rzeczy nie da się wybaczyć, nie da się przemilczeć, to wcale nie jest łatwe. Zaczęłam się zastanawiać czy ja również, będąc nastolatką z taką naiwnością i wiarą podchodziłam do poważnych spraw. Bo tutaj nie mamy do czynienia z błahymi sprzeczkami tylko z wydarzeniami, które będą miały poważne konsekwencje w przyszłości. Więc czy naprawdę wystarczy zwykłe "przepraszam"? Zaczęłam interesować się postacią samej autorki. Myślałam, że może to nastolatka, która jeszcze nie zna życia i nie dźwiga bagażu doświadczeń. Jednak w 2007 roku, kiedy opublikowano książkę, Sara Zarr miała 27 lat, to wystarczająco dużo by zdawać sobie sprawę w jakim świecie żyjemy. Więc skąd ta "lekkość bytu"? Powieść, która jest skierowana do nastolatków powinna uczyć, pokazywać pewne wzorce zachowań, których oczekujemy od młodych ludzi. "Historia pewnej dziewczyny" wbrew pozorom nie jest przestrogą tylko powiedzeniem, że "nic się nie stało". Wprost zachęca do złych zachowań pokazując, że nawet najgorsza zbrodnia może zostać wybaczona, a złe uczynki przejdą bez konsekwencji. Nie wiem czy chciałabym aby moja córka czytała tę książkę. To dorośli powinni się z niej uczyć.

Skłamałabym gdybym powiedziała, że lektura "Historii pewnej dziewczyny" nie pozostawiła w moim umyśle mentalnych siniaków, że nie chciałam usiąść i wykrzyczeć z siebie całej złości na świat. Tak właśnie było. Ta krótka książka sprawiła, że czułam gniew i oburzenie, które narastały wraz z biegiem fabuły, by przerodzić się w ciążący mi do teraz smutek. Czułam, że w moje ręce wpadło coś wyjątkowego i ważnego. Na pewne rzeczy zaczęłam patrzeć z innego punktu widzenia. Otworzyłam oczy. Patrzę i słucham, wierząc że historie innych Deann zostaną dostrzeżone i wysłuchane. Was też o to proszę.

Historia pewnej dziewczyny to historia, której się nie spodziewałam... Liczyłam na bardziej mroczną opowieść... Nie mogę powiedzieć, że się zawiodłam... To jest opowieść jakich wiele tak naprawdę, bo na porządku dziennym każdemu z nas na pewno się przytrafiło przypięcie "etykietki" przez innych... sąsiadów, znajomych, przez dalszą rodzinę... Ale pokazanie jak główna bohaterka sobie z tym radzi... Nie mogłam się oderwać! Już nie pamiętam kiedy ostatnio przeczytałam książkę w jeden dzień... pochłonęłam ją na jednym oddechu. Polecam bo to taka w sumie banalna opowieść opisana bardzo prostym językiem ale ma w sobie coś, co banalnym nie można nazwać.

W momencie, kiedy trzynastoletnia Deanna zostaje przyłapana przez swojego ojca w niedwuznacznej sytuacji ze starszym chłopakiem, jej życie zmienia się o sto osiemdziesiąt stopni. W wieku szesnastu lat nadal zmaga się z przykrymi konsekwencjami tamtego zdarzenia. W szkole jest nazywana puszczalską, a w rodzinnym miasteczku historia ta stała się legendą. Ale w jej gronie rodzinnym wcale nie jest lepiej. Ojciec nie potrafi na nią spojrzeć i usilnie ją ignoruje, dając tym do zrozumienia, że bardzo go zawiodła. Przez to wszystko, nastolatka ucieka do własnego wyobrażonego świata, gdzie wszystko jest tak jak przedtem.

Pozwólcie, że zacznę od napisania tego, że podczas lektury doszłam do wniosku, że główna bohaterka jest taką nijaką postacią. Choć jej silna wola walki o uwagę ojca oraz ogromna chęć zmiany życia na lepsze, zarówno swojego jak i jej brata, jest naprawdę godna uznania, to jednak w jej postaci mi czegoś zabrakło. Na podziw zasługuje również to, że dziewczyna daje sobie radę z tymi wszystkimi wyzwiskami i historiami, jakie tworzą na jej temat znajomi ze szkoły. Deana mimo swojej trudnej sytuacji mogła liczyć na wsparcie swoich przyjaciół: Jasona i Lee. Ci bohaterowie z kolei zostali zepchnięci całkiem na drugi plan, a szkoda bo myślę, że wprowadzali do tej powieści taką przyjemną atmosferę. Główna bohaterka miała to szczęście, że mogła zwrócić się do swoich przyjaciół i starszego brata ze swoimi problemami, a jednak miałam wrażenie, że ona tego aż tak nie docenia.

Nawiązując do jej starszego brata: tutaj ten typowy schemat brata, który nie cierpi swojej młodszej siostry został przełamany, bo Darren jest naprawdę sympatyczny i dobry dla Deanny. Ogromnie się cieszę z tego powodu, ponieważ w końcu starsze rodzeństwo nie zostało pokazane jako te złe i wredne.

Poruszę teraz kwestię ojca Deanny. Myślę, że żaden rodzic nie powinien ranić swojego dziecka, skazując je na lodowatą wręcz obojętność ze swojej strony. Okej, dziewczyna nie postąpiła mądrze, ale moim zdaniem rodzic powinien w jakiś sposób wytłumaczyć swojemu dziecku co zrobiło źle, a nie karać je czymś takim. Nie jest to przyjemne ani dla jednej ani dla drugiej strony.

Autorka miała naprawdę dobry pomysł na książkę dla młodzieży, bo zwraca ona uwagę młodych osób i zachęca do późniejszych refleksji. Mimo tego, że bohaterowie według mnie byli naprawdę słabo przedstawieni, to jednak nie mogę napisać, że jest to książka zła. Bo jest ona dobra. Dobra w tym, co ma przekazać młodemu czytelnikowi. Ogromnym plusem jest również to, że czyta się ją bardzo szybko i tak naprawdę na jej lekturę wystarczy poświęcić jeden wieczór.

Czy jestem rozczarowana? Odrobinę. Ale mimo to ogromnie cieszę się, że autorzy poruszają takie tematy, bo być może one w jakiś sposób trafią do młodzieży.

Głównie ze względu na fabułę, mogę z ręką na sercu polecić tę książkę.

CZY JESTEŚ WINNA, JEŚLI NIE POWIESZ "NIE"?

Deanny, z pozoru przeciętna dziewczyna, można by powiedzieć buntowniczka, ze względu na jej oschłe relacje z rodzicami - w szczególności z ojcem. Posiadająca kilkoro prawdziwych przyjaciół, zwykła nastolatka, niezbyt popularna i lubiana w szkole, przynajmniej w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Ma brata, który jest w stanie zawsze ją obronić, pomimo własnych problemów.

Wszystko byłoby zupełnie normalne, gdyby to jak wygląda jej życie nie było przyczyną okropnego wydarzenia, które miało miejsce w jej przeszłości.

W wieku trzynastu lat zaczęła spotykać się ze starczym od siebie chłopakiem, najlepszym przyjacielem brata, który oczekiwał od niej jednego - potajemnych schadzek intymnych.

Wszystko było tajemnicą do pewnego wieczoru, kiedy tata Deanny nakrył swoją młodą córkę ze starszym chłopakiem w samochodzie w jednoznacznej sytuacji.

Od tamtej pory dziewczyna miała naszytą na siebie łatkę, której już nigdy może nie zmyć.

Kim jest Deanny Lambert? Ona sama tego nie wie...

Całość na ---> [Adres usunięty]

Liceum w malutkim miasteczku wstrząsnął skandal, którego główną bohaterką była Deanna Lambert. Chociaż od tamtych wydarzeń minęły już trzy lata, życie dziewczyny wciąż jest definiowane tamtą decyzją.

• Narratorką powieści jest Deanna, która na pierwszy rzut oka wydaje się postacią zupełnie nijaką, pogodzoną ze swoim losem, jednak dużym plusem w jej kreacji są jej ucieczki do świata wyobraźni.

• "Historia pewnej dziewczyny" to książka dla młodzieży, która pokaże dobre wzorce, uważam ją za wartościową lekturę.

• Skłania do zastanowienia się nad tym, jak bardzo na życie może wpłynąć jedna zła decyzja.

• Pokazuje, że są o wiele gorsze rzeczy niż docinki ze strony rówieśników, a życie nie kończy się na liceum.

• Ta powieść jest zwyczajnie prawdziwa.

Więcej: [Adres usunięty]

Jedno zdarzenie zmieniło życie Deanny Lambert bezpowrotnie. Kiedy jej tata przyłapał ją w niedwuznacznej sytuacji ze starszym chłopakiem na tylnym siedzeniu samochodu, a całe miasteczko dowiedziało się o tym, lata później dziewczyna wciąż musi znosić konsekwencje tego incydentu. Dzieciaki w szkole przyczepiły jej etykietkę puszczalskiej, a ojciec nigdy nie spojrzał już na nią tak samo i od miesięcy traktuje ją jak powietrze, dając do zrozumienia, jak bardzo go zawiodła. Kiedy Deanna ma dosyć plotek i szyderstw, które ciągną się za nią, gdziekolwiek pójdzie, ucieka w świat wyobraźni i marzy o wyrwaniu się z ponurego miasteczka.

Są takie historie, które chwytają za serce i zmuszają do myślenia - nawet w ciepły letni wieczór, kiedy jednocześnie korzystamy z chwili relaksu. Historia pewnej dziewczyny, tak jak spodziewałam się od momentu, gdy zobaczyłam ją w zapowiedziach, to książka, która zapada w pamięć - choć może lepszym byłoby stwierdzenie, że to wnioski z tej powieści pozostawiają ślad w naszej głowie, nawet gdy umkną nam już szczegóły tej lekkiej historii. Chciałoby się powiedzieć: połączenie idealne - niezobowiązująca opowieść i wartościowy przekaz w jednym. Ja podpisuję się pod tym rękami i nogami, ponieważ wspomnienia po pozycji Sary Zarr wciąż krążą po moim umyśle, nie pozwalając o sobie zapomnieć.

Deanna Lambert jest zwyczajną dziewczyną. Jak każdy z nas popełnia błędy. Ona miała jednak to nieszczęście, że świadkami jej potknięcia stały się osoby, które nie miały z nim absolutnie nic wspólnego - rówieśnicy ze szkoły, współpracownicy jej ojca, a nawet ludzie na ulicy. Pacifica to małe miasteczko, gdzie każdy zna każdego, a wszelkie zdarzenie, nawet to bez precedensu, z miejsca staje się tematem rozmów mieszkańców i krąży między nimi jak wirus. Jeden incydent w życiu Deanny, który dotyczył tylko jej oraz jej najbliższej rodziny, został wywleczony przed oczy gapiów, którzy do usłyszanej części historii dopowiedzieli swoje, tworząc mijające się z prawdą pogłoski - pogłoski, które ciągną się za Deanną trzy lata po pamiętnym wydarzeniu.

Historia pewnej dziewczyny to książka, która zadziwiła mnie swoją prawdziwością. Nie wiem, czy zdołam właściwie opisać to, co mam na myśli, ponieważ chyba nigdy nie zdarzyło mi się czuć takiego powiązania emocjonalnego z żadną powieścią. Wiecie, książek opisujących problemy życia codziennego jest multum - każdemu bohaterowi w którymś momencie świat wali się na głowę i każdy czytelnik na pewno mógłby wyliczać w nieskończoność tragedie, które zwykle dotykają postacie książkowe. Jednak nigdy nie czułam się tak zaangażowana w to, co dzieje się w ich życiu, jak w przypadku Deanny Lambert. Dlaczego? Gdybym miała ubrać w słowa wnioski, które czasem przychodzą mi do głowy, gdy myślę o złej stronie ludzkiego działania, zrobiłabym to tak, jak Sara Zarr. Gdybym była na miejscu Deanny Lambert, stawała przed takimi wyborami i znajdowała się w takich sytuacjach, jak ona, postąpiłabym dokładnie tak samo. Autorce udało się tak doskonale oddać realia rządzące światem i ludźmi, że kiedy czytałam to, co autorka pisze o pragnieniu miłości, o zazdrości, zawiści, lekceważeniu, nadziei i rozczarowaniu, raz za razem nachodziła mnie myśl: "Ona wie, o czym mówi". Nie musiałam zastanawiać się nad motywami bohaterów, nawet jeśli nie wydawały mi się do końca słuszne, ponieważ pod piórem Sary Zarr stawały się całkowicie naturalne.

Historia pewnej dziewczyny jest w każdym calu prawdziwa. Przedstawia życie takie, jakim jest - najgorsze kłótnie nie zawsze są pełne łez i krzyków, a najdotkliwsze rany zadawane są przez szepty za plecami, ukradkowe gesty i lekceważenie. Historia Deanny Lambert jest historią smutną, lecz autentyczną. Czytając ją, mamy wrażenie, jakby dotyczyła każdego z nas i współodczuwamy razem z bohaterami. Jednak pomimo tego, że powieść porusza tematy poważne i istotne, jest ona lekka w swojej formie i treści. Niezbyt szybki czytacz jest w stanie przebrnąć przez nią w ciągu jednego dnia i - co najlepsze - pozostawi ona w jego głowie pewne znaczące wnioski, dzięki którym szybko tej powieści nie zapomni.

W kwestii bohaterów mogę powiedzieć tyle, że autorka nadała im niezwykle ludzki charakter. Nietrudno jest wczuć się w ich sytuację, zrozumieć ich postępowanie i zajrzeć do ich myśli. Deanna nie była bohaterką wyidealizowaną - popełniała błędy, zachowywała się głupio i z biegiem czasu dojrzewała, aby stanąć oko w oko ze swoimi potworami. Nie była dziewczyną, która użala się nad swoim losem i szuka pocieszenia gdzie tylko się da. Starała się żyć normalnie i wykazywała się ogromną siłą, gdy raz za razem ktoś podcinał jej skrzydła - czy to nie radzący sobie z przebaczeniem ojciec, czy to szkolni prześladowcy, czy też nieświadomie raniąca ją najlepsza przyjaciółka.

Za jedyny mankament mogę uznać to, że książka jest tak krótka. Czytało mi się ją znakomicie i pomijając już to, że po jej zakończeniu odczuwałam lekki niedosyt, to mam wrażenie, że z zakończenia historii Deanny można by wycisnąć nieco więcej. Autorka trochę zbyt pospiesznie chciała dotrzeć do ostatniego zdania powieści, zamiast pogłębić temat i przetrzymać czytelnika jeszcze chwilkę.

Historia pewnej dziewczyny jest godną polecenia książką, która zachwyciła mnie swoją autentycznością. Opowiada o cieniach i blaskach życia bez ogródek, a autorka w idealny sposób opisuje motywy kierujące bohaterami tak, że nie musimy zastanawiać się po co, na co i dlaczego. Jeśli macie ochotę na niegłupią, a jednocześnie lekką powieść, wyjątkowo realistyczną i świetnie napisaną, już wiecie, gdzie szukać.

[Adres usunięty]