Historia pewnego kota

Kot to stworzenie chadzające własnymi ścieżkami. Często humorzaste, krnąbrne i łase na smakowite kąski. Koty mają też swoich ludzi, bo, że ludzie mają kota na punkcie kota, to wiadomo nie od dziś. I ten człowiek, tak bardzo zakochany w swoim czworonożnym, puchatym towarzyszu, czasem coś stworzy. I to coś, staje się książką okraszoną przepięknymi ilustracjami.

Jest to historia stworzona z miłości do kotów, a w szczególności do jednego, którego autorka wielbi całym sercem. Opowieść lekka jak chmurka, puchata niczym futerko i wypełniona po brzegi ilustracjami, które zapierają dech w piersi.

To takie trochę retrospekcyjne powroty do dzieciństwa, okresu dorastania, do zapachów, smaków i faktur otaczających nastoletnie życie autorki. To też ważne wskazówki dla osób, które chciałyby mieć zwierzaka i choć są to podstawowe i zdawać by się mogło wiadome rzeczy, to jednak trafiają w sedno i są cenne.

Wszystkiego tutaj po trosze. Począwszy od radości i czułości do czworonoga, poprzez problemy natury zdrowotnej i śmierć ukochanego zwierzaka. Autorka jednak wyważyła to wszystko w punkt i nie zanudza zbyt długimi opowieściami, a jedynie zaznacza i wskazuje jak to odbywało się w jej przypadku.

To lektura szalenie przyjemna i nie będę tu oryginalna wspominając, że to nie treść jest tu najpiękniejsza, a ilustracje. To maleńkie dzieła sztuki, przypominające stare, kilkudziesięcioletnie szkicowniki. Cudo!

Myślę, że żaden posiadacz i miłośnik kotów nie może przejść obojętnie obok tej pozycji. Książka przyciąga wzrok piękną ilustracją na okładce. Po wzięciu ją w ręce jest jeszcze lepiej. Sztywna okładka i urocze szkice i rysunki na każdej stronie zachęcają do lektury.

Hiszpańska artystka dzielni się z nami swoimi rodzinnymi historiami, ale przede wszystkim miłością do syjamskiego kota o imieniu Hey. Mamy tu wspomnienia i historie rodzinne, zarys historii kota w malarstwie i w życiu codziennym od starożytności po współczesność. Poznajmy Heja tak małego, że mieści się w futerale na okulary i wraz z autorką śledzimy jego los przez kolejne 17 lat. Dla wielbicieli mruczków będzie to na pewno wzruszająca opowieść. Mamy też tu sporo porad dotyczących wspólnego życia ze zwierzakiem.

Książkę Laury Agusti pt. „Historia pewnego kota” jak najbardziej polecam, mnie ta historia oczarowała.

MJ

Szkolny Klub Recenzenta

Już od dziecka uwielbiałam czworonogi, a koty zawsze były jednymi z moich ulubionych zwierząt, dlatego chętnie sięgnęłam po książkę "Historia pewnego kota". Bardzo cieszę się, że to zrobiłam, bo jest to naprawdę wspaniała lektura. Czasami wzrusza, a czasami uczy. Jest bardzo przyjemna i użyteczna. Zawiera wiele ważnych informacji, które przydadzą się zarówno wieloletnim właścicielom kotów, jak i osobom, które dopiero myślą o przygarnięciu czworonoga pod swój dach. Muszę także wspomnieć o przepięknych ilustracjach, które można znaleźć w tej książce.

Koty. Piękne i dostojne. Miękkie futerko i miłe w dotyku. Dzikie i tajemnicze. Poruszające się z wielkim majestatem. Oto jeden z nich jest bohaterem niniejszej opowieści. To on żył przez siedemnaście lat u boku swojej ukochanej, Laury Agusti. Hiszpańska artystka, malarka, miłośniczka tych cudownych zwierząt. Opowiada o swoim życiu, w którym on – Hej, miał swoje centralne miejsce. Autorka kocha zwierzęta, darzy je wielkim szacunkiem i ogromną miłością. Nie wyobraża sobie bez nich życia. To umiłowanie zaczęło się już w dzieciństwie, gdy przez dom przewijały się różne zwierzęta. Ale on, kot syjamski, znalazł miejsce na dłużej, był jej przyjacielem i umiłowanym.

„Ludzie są zbyt zadufani i pewni siebie. Ale mieszkam z kotami przez większość mojego życia i wiem, że można zobaczyć i poczuć świat inaczej”.

Laura Agusti snuje nam nie tylko piękną opowieść o relacji łączącej ją z kotem. Ale przedstawia znaczenie kota w literaturze i sztuce, opowiada ciekawości o kotach i zasypuje nam informacjami, które każdy przyjaciel kota winien znać. A to wszystko jest okraszone cudownymi obrazkami o kotach. Te ilustracje nadają szyku lekturze, znakomicie ją wzbogacają i urozmaicają. Jeszcze nie można nie wspomnieć, że Historii pewnego kota jest pięknie wydana, twarda oprawa zdobiona złoceniami. Wydawnictwo Albatros słynie z tego, że przywiązuje ogromną wagę nie tylko do zawartości lektury, ale i do oprawy. Już samym zerknięciem na okładce czujemy się zaproszeni do środka, do ciekawej przygody z tajemniczym puchatym stworzeniem.

Mamy przed sobą bardzo intymny obraz przyjaźni, wzajemnego zauroczenia i wspaniałych chwil, będących udziałem człowieka i kota syjamskiego. Widać wyraźnie, że miłość, jaką darzy się kota wraca do nas ze zdwojoną siłą. Potrafią się odwdzięczyć za przyjazne traktowanie, ale potrafią też być złośliwe, gdy je źle traktujemy. Ale mają też w sobie niesamowitą moc i energię, która działa uzdrawiająco, może być znakomitą terapią i uśpieniem złych emocji. Pozwala pozbyć się toksycznych przeciwności losu i ukoić ból. Jednym słowem, życie u boku kota to coś pięknego i wzruszającego, dar losu, na który nie każdy zasługuje.

„Samotność sprawiła, że moja relacja z Hejem zacieśniła się i jeszcze bardziej zajmowaliśmy się sobą nawzajem. Był moją pociechą, moim partnerem i wsparciem, a po tylu latach nasza więź zamieniła się wręcz w węzeł”.

Mnie ta lektura wzruszyła, przeniosła we wspaniały świat, w którym jest możliwa przyjaźń i wzajemne zrozumienie, jakie panuje między człowiekiem i kotem. Autorka zagrała na bardzo delikatnych nutkach, zapukała do serca i je otworzyła na dobroć i miłość. Pokazała, że można kochać i szanować zwierzęta i to ze wzajemnością.

Polecam, emocjonalna karuzela wrażeń i intymna autobiografia miłośniczki zwierząt. Czerpcie z niej wzór, naśladujcie i kochajcie zwierzęta. One tak bardzo tego pragną i potrzebują, a my możemy im to okazać!

„Nawet najmniejszy przedstawiciel kotowatych jest dziełem sztuki.” Leonardo da Vinci

Książka na sympatyczne wypełnienie wolnego czasu, zajrzenie do świata kocich spraw, przyjrzenia się kociej naturze, chociażby nonszalancji, elegancji i czujności, funkcji towarzyszenia człowiekowi. Miłośnicy mruczusiów z pewnością uśmiechną się na podobieństwo wrażeń prezentowanych przez Laura Agustí do wziętych z własnego życia z kotami. Pomimo uwzględnionych w książce porad, tak naprawdę niewiele dowiadujemy o tym gatunku futrzaków, gdyż to publikacja bardziej poświęcona konkretnemu futrzakowi o imieniu Hej i jego relacji z autorką. A obok luźne wspomnienia z dzieciństwa, historia traktowania kotów w różnych krajach, czworonogach pojawiających się w sztuce (ten aspekt bardzo mnie zainteresował), czy echa pasji odnajdywania w człowieku zwierzęcych cech. Nie zabrakło także kilku ciekawostek, lecz wszystko powierzchownie i pobieżnie potraktowane.

Znalazłam znacznie więcej korzyści z posiadania kotów w domu niż uchwyciła autorka. Felinoterapię intuicyjnie, w pełnym zakresie i przekonaniem, stosuję od dzieciństwa, podobnie jak kynoterapię. Głębsze też zdobyłam rozeznanie w kocich zwyczajach i ich koegzystencji z psami. Wiedzę o roślinach trujących dla kotów potraktowałam jako obowiązkową dla każdego właściciela kotów. Nie chcę abyście odnieśli wrażenie, że publikacja nie była atrakcyjna, ponieważ jak najbardziej miała walory, ale wyrażały się głównie w oprawie graficznej, ilustracjach celnie oddających kocią naturę i język ich ciała, ciepłym intymnym klimacie. Z każdej strony wypływała miłość do zwierząt i pragnienie dzielenia się nią z innymi, zachęcanie do zrozumienia kotów, szacunek wobec ich osobowości i troska o ich dobro. Tekst na jedno poznanie, ale do rysunków można wracać wielokrotnie, wyłapywać szczegóły i podobieństwa z towarzyszącymi nam w życiu kocimi istotami. Jak wiele szczęścia nam dają, jak spełnieni jesteśmy ofiarowując im szczęście? Czy faktycznie to my wybieramy koty, drogą kupna, adopcji i przygarnięcia, a może bardziej prawdopodobne jest, że to one wybierają nas, kogoś, kogo potrzebują i do kogo się przywiązują? Bookendorfina