Autor, profesor „digital humanities” na uniwersytecie w Amsterdamie, reprezentuje dobrze udokumentowany własnymi badaniami pogląd, że nauki stanowią jedność, a podział na humanistykę i przyrodoznawstwo jest sztuczny.
W swojej historii pokazuje, że nie było metodycznych różnic między naukową postawą humanistów i przyrodników. Galileusz prowadził badania muzykologiczne nie mniej intensywnie niż astronomiczne.
Humanistyka (filologia, językoznawstwo, historiografia, teoria sztuki, poetyka, muzykologia, archeologia itd.) poszukiwała zasad i praw tak samo, jak przyrodoznawstwo poszukiwało praw przyrody. Bod śledzi w światowych dziejach nauk o duchu od starożytności po najnowsze culture studies właśnie ten metodyczny wątek: jak zmieniały się zasady i stosowane schematy, i stwierdza, że rozwój ten na poszczególnych kontynentach przebiegał zadziwiająco podobnie.
Ogrom zebranego materiału czyni z tej książki bezcenne kompendium i pokazuje humanistom, że wbrew rozpowszechnionej opinii o „wtórności” nauk humanistycznych są one potęgą, a niektóre ich odkrycia zmieniały świat i wpływały na jego losy.
