Historia białego wieloryba

Są autorzy, którzy piszą swoje książki całym sercem i całym sobą, a czytelnik jest w stanie poczuć to, co autor w danym momencie chciał przekazać i jakie towarzyszyły mu wtedy emocje. Piękne to jest prawda? Zwłaszcza jeśli to są książki skierowane do dzieci.

Przedstawiam Wam dzisiaj kolejną pozycję Wydawnictwa @noirsurblanc, która zachwyca od początku swoją szatą graficzną. Jest zarówno do poczytania dla dzieci, jak i też zawiera wiele mądrości dla dorosłego. Przekonałam się, że to Wydawnictwo ma bardzo wyszukane książki i wyjątkowe pod każdym względem.

Książka ,,Historia białego wieloryba" Luisa Sepúlveda jest przepiękna, melancholijna, zwracająca uwagę na okrucieństwo ludzkie historia białego wieloryba Dla mnie to dzieło sztuki, które w prosty sposób ukazuje ludzką zachłanność i bezduszność. Człowiek zdolny jest do wszystkiego, aby osiągnąć swój cel. Nie interesuje go natura. Nie interesuje go to, że może zaszkodzić wszystkiemu dookoła. Na szczęście aktualnie ludzie zaczynają doceniać to, co ma do zaoferowania przyroda i zwracają na nią większą uwagę.

Kto z Was będąc nad morzem, szuka muszli, a jak znajdzie, to przystawia ją do ucha z nadzieją, że usłyszy uspokajający szum morza?

Mały chłopiec znajduje na chilijskiej plaży muszlę. Po przystawieniu do ucha głos mitycznego zwierzęcia opowiada mu prastarą historię.

Historia jest bardzo smutna i dająca ludziom do myślenia. Historia kaszalota, białego wieloryba, który bronił mórz przez okrutnymi wielorybnikami. W momencie, kiedy pojawiają się obcy i zabijają matkę wieloryba z wielorybim dzieckiem, kaszalot opętany wielkim gniewem, wypowiada wojnę wielorybnikom.

Tę smutną historię opowiada nasz bohater biały wieloryb.

Magiczna, mistyczna opowieść, która ukazuje, że natura nie walczy między sobą. Natura daje co może dla człowieka, tyle że człowiek nie potrafi tego docenić. To człowiek jest osobnikiem, który ciągle walczy sam ze sobą, który wiecznie chce więcej i więcej. To bardzo dobre przesłanie dla ludzi. Jeśli w porę się nie opamiętamy, to niszcząc przyrodę, zniszczymy samych siebie. Niesamowita historia, która w prosty sposób zwraca uwagę na to, co jest ważne.

Luis Sepúlveda, chilijski pisarz, dziennikarz, reżyser i scenarzysta filmowy, którego mój mózg nieustająco porównuje do Javiera Bardema (jest podobieństwo, prawda?) napisał kiedyś: „lubię być bardzo wierny swoim bohaterom, zakochiwać się w nich, bo wiem, że czytelnik, czytając, będzie odczuwał wzruszenie bardzo podobne do tego, które czuję, pisząc, a to jest najpiękniejsze w literaturze, móc dzielić się emocjami i wrażeniami”.

Gwarantuję Wam, że czytając „Historię białego wieloryba” będziecie bardzo blisko duszy Sepúlveda, zanurzając się w całym morzu emocji, których ta niewielka objętościowo książka nie zapowiada, a które będziecie odkrywać, kartka po kartce...

Historia rozpoczyna się nad brzegiem morza, na którym spoczywa ciało martwego kaszalota. Aby okazać zwierzęciu szacunek, rybacy zabierają go z powrotem w morze, tam rozetną jego brzuch, pozwalając na ostatnie zanurzenie wieloryba. Wróci do domu, gdzie zostanie już na zawsze. Tę smutną scenę obserwuje z daleka dwóch chłopców. Jednym z nich jest lafkenche, człowiek morza, i choć smutku nie da się zmierzyć żadną ludzką miarą, jego emocje są dużo głębsze. Podaje on rówieśnikowi muszlę, która przemówi prastarym językiem morza, snując dzieje wieloryba...

Pełna liryzmu i melancholii jest to opowieść, w której Natura po raz kolejny pokazuje, jak uczuciową, odpowiedzialną i społeczną jednostką są największe ssaki na naszej planecie, i jak chciwą, podłą i zachłanną istotą jest człowiek. Jak piękne i wzruszające są tu sceny, te rozmowy, kiedy najważniejsze jest patrzenie sobie w OKO, by w pełni zrozumieć interlokutora — ludzie tego teraz nie potrafią...

„Historia białego wieloryba” to próba uchwycenia legendy z 1820 roku, kiedy to biały wieloryb zatopił statek wielorybniczy „Essex”, niedaleko wyspy Mocha. W całej historii nie zmienia się tylko jedno, podłość człowieka.

Kiedy przemówił prastary głos morza, nostalgia wód spłynęła na serce słuchacza. Zanurzył się w majestat oceanu, zjednoczył z urzekającym pięknem odchodzącego świata i zobaczył tego, który nie poddał się złu.

Wielki biały wieloryb, ogromny, bohater legend, władca morza, zjednoczony z wodą i wszystkim, co w niej żyje. Nostalgia i smutek wyziera z jego opowieści, bo to on jest narratorem tej pięknej, ale smutnej historii. To opowieść o tym, jak sacrum morza było niszczone przez profanum zachłannych wielorybników. Jak kawałek po kawałku, najpierw ze strachem, a później coraz odważniej wydzierali oceanom życie, które powinno w nim pozostać. Czynili to ze strachu i z żądzy posiadania. Za nic nie przypominali lafkenche, ludzi morza, którzy brali tylko to, co natura pozwalala im wziąć, zjednoczeni od wieków z wodami oceanu.

„Historia białego wieloryba” Luisa Sepulvedy to nostalgiczna opowieść o nierównej walce o spokój i o to, co piękne i dziewicze. To również legenda o wielkim kaszalocie barwy księżyca zwanym Mocha Dick. To jego historia stała się inspiracją dla Hermana Melville’a, który napisał słynnego „Moby Dicka”.

Historia porusza najczulsze struny serca, jej liryczność i nieuchronność losu wielorybów napawa wielkim smutkiem, pokazuje nam bowiem, co utraciliśmy. Mimo ogromu tragedii, jaką niesie ze sobą opowieść białego wieloryba, jest ona piękna i szczera. I nie może zostać zapomniana.

Książkę przepięknie wydała @oficyna_noir_sur_blanc, a ilustracje tchnące spokojem stworzyła Marta R. Gustems.

Wiek czytelników: 9+

Liczba stron: 86

Luis Sepúlveda "Historia białego wieloryba",

"Oko wieloryba rejestruje z daleka to, co widzi u ludzi. Strzeże tajemnic, których nie powinniśmy poznać." – Pliniusz Starszy, Historia naturalna

Wieloryb jeden z największych ssaków przez wieki postrzegany był jako obraz świata i filar nieba. A kiedy Kasjopeja przechwalała się, że ona i jej córka Andromeda są najpiękniejsze na świecie, piękniejsze nawet niż morskie nimfy – nereidy, te namówiły Posejdona, by zesłał na królestwo jej męża morskiego potwora, który później, podobnie jak one na mapach nieba przybrał kształt konstelacji układającej się w kształt ryby, smoka bądź węża morskiego, a także wielkiego wieloryba (klasyczna wersja mitu). Ten do dziś jest symbolem potęgi, starej wiedzy, wewnętrznej przemiany i uzdrawiających sił oceanu.

Ta, licząca nieco ponad osiemdziesiąt stron, przepięknie ilustrowana, niezwykle klimatyczna opowieść pozwoliła mi przenieść się do nadal pełnego tajemnic świata przyrody, który nie ogladający się na nic, ani na nikogo człowiek, pragnie coraz bardziej dla siebie  zawłaszczyć. Nie licząc się z bogactwem, które fauna i flora ma do zaoferowania. Działając wbrew naturze. Będąc wreszcie niezwykle krótkowzrocznym spadkobiercą potęgi i osobliwości otaczającego go świata.

"Historia białego wieloryba" płynie niczym przepełniona magią baśń, symboliczna przypowieść, która głosem wiekowego białego wieloryba, ogromnego kaszalota, chroniącego część morza przed napływającymi coraz częściej ludźmi, opowiada o ewolucji relacji panujących pomiędzy światem człowieka a przyrodniczym ekosystemem. Przyjemnością było zatem wraz z głównym bohaterem zanurzyć się w otchłań wody, popłynąć z zimnym prądem oceanów okalających Przylądek Horn czy wreszcie wsłuchać się w historie, które na krańcu świata opowiadają sobie wieloryby i ludzie.