Hellboy i BBPO 1952–1954. Tom 1

POCZĄTKI KARIERY HELLBOYA

Opowieść o Hellboy końca dobiegła już jakiś czas temu, w albumie „Hellboy w piekle”. Ale ani wydawcy, ani autor nie mogli się z nią pożegnać tak łatwo. Wciąż ukazywały się bowiem kolejne tomy, a to z krótkimi historiami z przeszłości bohatera, a to jako poboczna seria „BBPO.”, a teraz nadszedł czas na zupełnie nowy tytuł. Mowa oczywiście o „Hellboy i BBPO”, zabierającej nas w podróż w czasie i ukazująca kolejne nieznane dotąd epizody z życia Piekielnego Chłopca. I chociaż twórca postaci, Mike Mignola, nie pracował nad nią samodzielnie, warta jest uwagi i dostarcza iście rezerwacyjnych przeżyć.

Lata 50. XX wieku. Od sprowadzenia Hellboya do naszego świata minęło niewiele czasu, ale nasz -bohater jest już na tyle dorosły, by móc zając się pracą agenta w BBPO – Biurze Badań Paranormalnych i Obrony. Tak zaczyna się jego droga, szukanie własnego miejsca i dążenie do spełnienia roli, jaka jest mu przeznaczona – a może zbuntowania się przeciw niej. Pod okiem Bruttenholma i reszty ekipy, wędruje po świecie, szkoli się i stawia czoła najróżniejszym stworzeniom, od duchów, przez potwory, po owładniętych szaleństwem ludzi. Ale czy jest na to wszystko gotowy? i czy powinien to robić?

Hellboya chyba nikomu nie trzeba przedstawiać. Seria o jego przygodach od lat obecna jest na polskim rynku, wznowienia poszczególnych tomów też się pojawiły, a do tego mamy trzy filmy kinowe – plus animacje – powieści i całą tą kulturową otoczkę, jaką cieszy się cykl. Trudno jednak dziwić się takiemu uznaniu i popularności, potwierdzanych choćby nagrodami. „Hellboy” jest bowiem rewelacyjną i nastrojową opowieścią, łączącą w sobie przygody, horror, oldschoolowy fantastykę i podania z różnych stron świata, w wyśmienitą, nastrojową całość. Obok głównego cyklu powstały też liczne dodatki, crossoveryy i drugi, jeszcze bardziej rozbudowany tytuł, „BBPO”. Tytuł, nad którym Mignola nie pracował już sam, a z całą rzeszą innych autorów, a jednak niemal równie udany, co „Hellboy”. I takim sam poziom przedstawia Hellboy i BBPO.

Owszem, czuć tutaj, że nie jest to dzieło stricte Mignoli, inni scenarzyści wprowadzają tutaj własną wrażliwość czy stawianie akcentu na inne elementy, ale i tak jest to bliskie pierwowzorowi. Mamy tu ten klimat, ten feeling, przypominający o „Z archiwum X”, mamy też świetną akcję, dobre pomysły i jeszcze lepsze ich wykonanie. Bo szata graficzna jest tu udana. Może nie tak bardzo, jak w przypadku „Hellboya” i prac Mignoli, ale ilustracje, szczególnie brudne grafiki Alexa Maleeva, robią wrażenie i pasują do tej niby tej samej, ale jednak innej już opowieści o Piekielnym Chłopcu.

Do tego dostajemy świetne wydanie. To standard, ale wart wspomnienia. A sam komiks wart jest polecenia każdemu. Świetnie uzupełnia legendarną już serię i dodatki do niej, a zarazem to także znakomita okazja do rozpoczęcia przygody z całym cyklem, bo to, co dostajemy tutaj, jest samodzielnym tworem. A raczej zbiorem takich samodzielnych tworów, które czyta się znakomicie, a po wszystkim czuje niedosyt. I to najlepsza rekomendacja, jaką mogę wystawić temu albumowi.