Heaven

W poszukiwaniu idealnej lektury na wakacyjne dni natrafiłam na debiut Karoliny Glabisz, który zapowiadał się bardzo kusząco. Minimalistyczna okładka i ciekawy opis skutecznie namówiły mnie, by dać szansę autorce co okazało się strzałem w dziesiątkę.

Autorka składa na nasze dłonie historię w nastoletnim nurcie, opowiadającą o wchodzeniu w dorosłe życie, mówiącą o pierwszych trudnych wyborach, popełnianych błędach, nowych przyjaźniach a także pewnym subtelnym, ale trwałym uczuciu. Lekkim stylem i prostym językiem Karolina Glabisz pisze o prozie życia, nie wymyśla niczego nowego, nie kluczy pomiędzy zaskakującymi faktami, ale właśnie dlatego ta historia tak bardzo mi się podobała: została żywcem wyjęta z codzienności, więc łatwo było wyobrazić sobie bohaterów żyjących tuż po sąsiedzku.

Aimee po stracie ukochanej matki zaczęła się zmieniać. Wpadła w kłopoty, poznała nieodpowiednie towarzystwo i przestała cieszyć się życiem. Została więc przymusowo wysłana do ciotki, pod opieką której miała przeżyć inne wakacje niż sobie zaplanowała. Czas spędzony w małej kanadyjskiej miejscowości miał być chwilą zastopowania i zastanowienia się nad dalszym losem. Niespodziewanie jednak wszystko się zmieniło a życie Amiee zaczęło wskakiwać na właściwe tory. Poznała nowych przyjaciół, pewnego uroczego chłopaka i zesłanie na odludzie okazało się nie takie złe. Jednak demony przeszłości powróciły, w najmniej oczekiwanym momencie i zagroziły nowej, lepszej Amiee.

Chociaż historia sama w sobie jest bardzo prosta to jednak płynie z niej mnóstwo wartościowej treści. Z Amiee mogłoby utożsamić się wielu czytelników a na przykładzie jej doświadczeń wyciągnąć pewne wnioski. Bunt w związku z utratą bliskiej osoby, odkupienie, drugie szanse czy ważne relacje przyjacielskie są tutaj wyróżnione w szczery i konkretny sposób a poruszany wątek romantyczny, mimo że subtelny, udowadnia jak wiele znaczy dla nas bliskość drugiego człowieka.

"Heaven" to lektura niepozorna, ale uważam, że bardzo udana. Wcale nie czuć tutaj piętna debiutu, ponieważ każdy element wydaje się być przemyślany i dopracowany a z lektury płyną piękne emocje uzupełniające całość. Miło było spędzić czas z główną bohaterką i z bliska przyjrzeć się jej nie łatwej drodze oraz wraz z nią zawierać nowe znajomości. To lekka, przyjemna a jednak angażująca lektura, którą polecam nie tylko nastolatkom.

Czasem nie trzeba wiele, aby zmienić swoje życie. Zmiana otoczenia potrafi zdziałać cuda. Nowe miejsca, nowe towarzystwo, nowe zwyczaje. Chociaż duża część ludzi boi się nowych rzeczy, czasami są na prawdę potrzebne i okazują się niezbędne, aby odnaleźć siebie, usłyszeć swój wewnętrzny głos i pozwolić mu się przebić przez ścianę stworzoną z pozorów.

Aimee to nastolatka, która pogubiła się w swoim życiu. Ostatni rok był dla niej bardzo trudny. Pod wpływem wydarzeń i otaczających ja ludzi zmienia się. Zmiana ta prowadzi do złych decyzji a te z kolei powodują, że ojciec wysyła dziewczynę do krewnych w niewielkiej kanadyjskiej miejscowości na całe wakacje.

Co wydarzyło się w ciągu ostatniego roku? Jakie działania nastolatki doprowadziły do wysłania jej do ciotki. Jak zostanie przyjęta w nowym miejscu? Czy pozna nowych przyjaciół? Czy dziewczyna pogodzi się z decyzją ojca? Co wydarzy się podczas tych wakacji? Czy Aimee odzyska swoje dawne życie?

Heaven to piękna historia o bólu, stracie, miłości, zaufaniu i odnajdywaniu siebie, swojego wewnętrznego ja. Aimee prezentuje pełną gamę uczuć, które towarzyszą jej na kartach powieści. Czytając jesteśmy świadkami zarówno przemiany wewnętrznej dziewczyny, jak i tego, że nie zawsze coś jest takie, na jakie wyglada. Często pod maską pozorów, kryje się prawdziwy, wrażliwy człowiek.

Książka napisana jest prostym językiem, ciekawie zbudowana. Narratorem jest Aimee, dzięki czemu bardzo łatwo wczuć się w jej sytuację i razem z nią przeżywać wzloty i upadki. Egzemplarz, który miałam przyjemność czytać posiadał niestety kilka błędów, były to jednak drobne literówki, które nie przeszkadzały mi w czytaniu.

Zakończenie było dla mnie zaskoczeniem, nieco inaczej je sobie wyobrażałam. Książka skończyła się tak jakby sugerowała jeszcze ciąg dalszy, za co "przeklinam" autorkę, bo mogę teraz myśleć tylko o tym, co mogło wydarzyć się dalej.

Mimo takiego zakończenia nie żałuję czasu spędzonego z "Heaven". Książka niemal od razu mnie wciągnęła i chociaż nie było wielu zwrotów akcji, pojawiło się parę scen trzymających w napięciu. W większości akcja powieści toczyła się powoli, jednocześnie bardzo interesująco. Trudno było mi ją odłożyć.

Książka została otrzymana z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty].

„Skąd możesz wiedzieć, co jest dla mnie dobre? Od pół roku prawie ze mną nie rozmawiasz. I teraz nagle udajesz wzorowego ojca?”

Mama Aimee rok temu zginęła w tragicznym wypadku. Zarówno dziewczyna, jak i jej bliscy pogrążyli się w żałobie. Ojciec nastolatki nie umie się z nią porozumieć, sytuacja już dawno go przerosła. Mężczyzna decyduje się na odesłanie córki na okres wakacji do Pickering, miasteczka oddalonego od domu o pięćset kilometrów, aby dać jej lekcję pokory. Sytuacja przybiera jednak niespodziewany bieg, kiedy do życia Aimee ponownie postanawiają wkroczyć starzy przyjaciele.

Nie czytam książek tego typu na co dzień. Uważam jej bardziej za zapychacz czasu, niż kreatywną i zobowiązującą literaturę. Po „Heaven” sięgnęłam z dwóch powodów- ze względu na przepiękną okładkę i ciekawość, która zrodziła się we mnie w momencie, w którym zobaczyłam ten tytuł na liście.

Historia opisana w książce jest dość pospolita. Można przewidzieć co się wydarzy na kolejnej stronie, a mimo to nie da się tego nie czytać. Pod koniec każdego rozdziału działo się coś emocjonującego i kończyło się w momencie kulminacyjnym, co było równoznaczne z tym, że kontynuowanie lektury jest wręcz konieczne, jeśli nie chcesz „umrzeć z ciekawości.”

Przyznam, że do dzisiaj pamiętam fragment, w którym Aimee mówi wprost, że relacja z Simonem nie przyniesie jej niczego dobrego. Nieśmiało stwierdzam, że podzielałam jej zdanie na ten temat. Ten chłopak wydawał się zbyt idealny, żeby wszystko potoczyło się jak należy. Poniekąd jestem mu wdzięczna, bo dzięki niemu Aimee zaczęła wychodzić na prostą i przestała udawać, kogoś kim nie jest, ale nie wiem, czy cena, którą później za to zapłaciła była tego warta. Poświęciła wszystko dla tego chłopaka, a zakończenie tej bajki okazało się niezwykle bolesne.

Lekko odbiegając od tematu, chciałabym wspomnieć, że do tej pory nie mogę się nadziwić temu, jak wielką przemianę wewnętrzną przeszła. Dojrzewała na moich oczach i stopniowo zdejmowała maskę, którą przybrała po śmierci mamy. Nie będę ukrywać, że wiele razy przeszło mi przez myśl, że Aimee to w jakimś stopniu odzwierciedlenie autorki.

Jeśli chodzi o sam styl, czy klimat, który Karolina Glabisz stworzyła w swoim debiucie, jestem bardzo zadowolona i myślę, że nie muszę być wylewna, jeśli o to chodzi, toteż pozostanę na takiej krótkiej opinii.

Jedyne czego tak naprawdę mogę się uczepić w przypadku „Heaven” to końcowe rozdziały. Były przeraźliwie nudne, ale w końcu nie można liczyć na kokosy, skoro kluczowy wątek został już wyjaśniony.

Reasumując: „Heaven” to wzruszająca, ale też w miarę lekka pozycja dobra na wieczór. Są różne gusta, dlatego nie mogę zagwarantować, że ta książka spodoba się akurat TOBIE, ale ja osobiście dobrze spędziłam przy niej czas, mimo minusów, które wyodrębniłam w poprzednich akapitach.

Książka "Heaven" to historia o poszukiwaniu siebie.

O poszukiwaniu własnej drogi.

O poszukiwaniu skrawka nieba na ziemi.

Życie Aimee przez ostatni rok bardzo się zmieniło. Została sama z ojcem i młodszym bratem. Tragiczny wypadek mamy, zburzył jej poukładany świat. Nie potrafiła się z tym pogodzić, strata ukochanej osoby boli najbardziej. Wpadła w nieodpowiednie towarzystwo, imprezy, alkohol, różne używki.

Wybrała gorsze zło, ludzi, którzy zamiast ją wspierać, to ciągnęli ją w dół. Zatraciła się i to bardzo.

Ojciec widząc co się dzieje z córką, nie potrafił do niej dotrzeć, sam również cierpiał po stracie. Postanowił wywieźć Aimee do ciotki, do niewielkiej miejscowości. To miała być dla niej lekcja pokory. Jak się okazało nie było tak źle jak się zapowiadało. Dziewczyna poznaje nowych znajomych i chłopaka, który z pewnością odmieni jej spojrzenie na świat. Aimee do końca nie zaznaje spokoju, przeszłość upomina się o swoje.

Okładka przyciąga wzrok, a opis zaprasza aby sięgnąć po tę historię. Autorka ma bardzo lekki i przyjemny styl, dzięki czemu książkę czyta się szybko. Nie jest to opowieść usłana różami, ma ogrom smutku i żalu, ale również nadziei.

"Czasami nie potrzeba wiele, aby na ziemi zobaczyć niebo" Takie niebo Aimee odkryła dopiero w tej małej miejscowości. Tam odnalazła bratnią duszę, Simona, który również wycierpiał wiele, podniósł się i podążał własną ścieżką, kocha śpiewać i grać na gitarze. Tę dwójkę już od pierwszej chwili jakaś niewidzialna siła ciągnęła ku sobie, spotkali się na próbie chóru.

Główna bohaterka jest zwyczajną nastolatką, miłą, spokojną, łagodną z wrażliwym sercem, tylko się pogubiła. W domu cioci znalazła oparcie w Sky, kuzynce. Tam również odnalazła swoją gdzieś głęboko uśpioną pasję, kocha malować.

Prawdą jest to, że najpierw dziewczyna musiała rozliczyć się z przeszłością, aby zrobić krok naprzód. Musiała uporać się z osobami z przeszłości, a wtedy wszystko się ułożyło.

Książka w sam raz na letni, długi wieczór. Myślę, że historia Aimee i Simona, może podobać się młodszym jak i starszym czytelnikom, ja nawet miło spędziłam z nią czas i nie żałuję, że po nią sięgnęłam.