Harry Potter i Książę Półkrwi. Tom 6. Czarna edycja

Książki nikomu nie trzeba przedstawiać, chyba każdy zna Harrego Pottera i wie, o czym jest ta seria. Tu już zaczyna być naprawdę mrocznie i "dorośle". Ale ja nie o tym. Cała ta seria, tzn. czarna edycja moim zdaniem jest obłędnie wydana. To jedno z lepszych wydań dla fanów tych książek!

Szósty tom serii o Harrym Potterze był wyjątkowo zaskakujący, dlatego czytało się go z przyjemnością. Był nieco mroczny, jednak całość była odpowiednio wyważona. Uwielbiam styl, w jakim została napisana cała ta seria, więc polecam każdy jej tom osobom, które pragną doświadczyć nieco magii w codziennym życiu.

Harry powoli wkracza w bardziej mroczne rejony świata magii. Moim zdaniem to najlepszy tom z całej serii. Ponadczasowa historia, wiele ciekawych wątków i postaci. Wciągająca książka dla młodzieży i dorosłych. Warto sięgnąć po tę lekturę i poznać odpowiedź na pytanie, kto jest Księciem Półkrwi :) Zaskoczenie gwarantowane!

Harry Potter to naprawdę wspaniała seria o zdolnym nastolatku który musi poradzić sobie w świecie w którym czeka na niego wiele niebezpieczeństw. Seria bardzo wciąga, pobudza wyobraźnię i daje nam mądre lekcje życiowe.

Główny bohater tradycyjnie spędza, jak co roku, nudne wakacje w domu wujostwa…

Dni wypełnia mu tęsknota za zmarłym ojcem chrzestnym…

Pewnego dnia Harry otrzymuje wiadomość od dyrektora szkoły, iż ten zamierza zabrać go do „Nory”(domu rodzinnego Rona), gdyż tam będzie bezpieczniejszy…

Chłopak zapomina jednak poinformować o tym swoją mugolską rodzinę…

Wizyta dość ekscentrycznego gościa w wilii Dursley’ów, wprawia domowników w niemałe zakłopotanie oraz jest powodem paru zabawnych sytuacji.

Jak przebiegło spotkanie Albusa Dumbledore’a z Vernonem i Petunią?

Jeden z ulubionych nauczycieli młodego czarodzieja, ma również dla niego zadanie.

Musi pojawić się w domu jednego z byłych pracowników Hogwartu i przekonać go do powrotu.

Horacy Slughorn okazuje się sympatycznym, ekscentrycznym, starszym panem.

Do jego ulubionych uczniów należała Lily Evans, matka Harry’ego.

Zapewne, perspektywa prowadzenia zajęć dla jej syna była jednym z powodów, dla których Slughorn przyjął propozycję Dumbledore’a.

Harry uważa, że być może w tym roku uczniowie będą mieli więcej szczęścia do profesora Obrony przed czarną magią.

Chłopak wreszcie trafia do rodziny Weasley’ów, gdzie spędza w miarę spokojny koniec wakacji.

Spotyka się tam również z Hermioną Granger.

Podczas pobytu w „Norze”, przyjaciele odbierają wyniki egzaminów(SUMów).

Jakie osiągnęli noty?

Po powrocie do szkoły dowiadują się, że Horacy Slughorn będzie nauczał ich Eliksirów.

Kto zatem poprowadzi Obronę przed czarną magią?

Okazuje się, że do ulubionych uczniów nowego członka ciała pedagogicznego należała nie tylko Lily.

Jego największym ulubieńcem był Tom Riddle, czyli…Lord Voldemort…

Harry korzysta z pożyczonego podręcznika do nauki eliksirów. Notatki na marginesach, pozwalają mu być najlepszym uczniem w klasie…z przedmiotu, z którego zawsze „kulał”.

Odkrywa, że podręcznik należał do „Półkrwi księcia”. Czy dowie się któż był jego pierwszym właścicielem?

Jakie konsekwencje będzie miało korzystanie z tej książki?

Brylowanie na lekcjach Eliksirów nie jest jedynym zajęciem młodego Pottera.

Zostaje ON bowiem kapitanem drużyny Gryfonów w Quiddichu.

Podejrzewa też jednego ze swoich szkolnych znajomych o dołączenie do śmierciożerców Postanawia więc go śledzić.

Zajmuje to Harry’emu sporo czasu.

Komu go poświęca?

Ponadto młody Potter odbywa dodatkowe lekcje z jednym z nauczycieli. Celem tych zajęć ma być poznanie przeszłości Czarnego Pana. To z kolei ma pomóc głównemu bohaterowi w pokonaniu Voldemorta.

Aby tego dokonać nauczyciel i uczeń używają myślodsiewni by Harry mógł poznać wspomnienia związane z pobytem Toma Riddle’a w Hogwarcie.

By zadanie było wykonane w pełni Harry musi nakłonić Horacego Slughorn do ukazania mu pewnego swojego wspomnienia.

Nie jest to jednak łatwe.

Wspomnienie owo dotyczy bowiem horkruksów, czyli przedmiotów, w których czarodzieje mogą ukryć cząstki swej duszy by stać się nieśmiertelnymi…

Jest to jednak część czarnej magii, o której w Hogwarcie rozmawiać nie wolno.

Harry wie jednak dobrze, że aby zniszczyć zabójcę swoich rodziców, musi odnaleźć i zniszczyć jego horkruksy. A jest ich nie mało…

Aby wydobyć wspomnienie z nowego nauczyciela, używa sposobu starego jak świat, szczególnie mugolski…

Co takiego zrobił i z jakim skutkiem?

W tym tomie J.K. Rowling zwraca również dosyć dużą uwagę na relacje damsko-męskie młodych czarodziejów?

Jakie pary stworzą uczniowie Szkoły Magii i Czarodziejstwa?

Niestety, jeden z nauczycieli zostaje zabity….

Kto i z czyjej ręki zginie?

Harry kolejny raz musi zmierzyć się ze śmiercią bliskiej osoby…

Jak to zdarzenie wpłynie na głównego bohatera?

Jakie podejmie w związku z tym decyzje?

Tego wszystkiego dowiecie się czytając szóstą część przygód Harry’ego Pottera.

Moim zdaniem nie jest to część dla dzieci…

Tak jak wielokrotnie wspominałam, historia „rośnie” wraz z czytelnikiem.

Bohaterowie są już nastolatkami, a książka kierowana jest do takiegoż odbiorcy….

Powieść ma dużo mroczniejszy klimat, niż poprzedzające ją tomy.

Więcej w niej przemocy, powiązań Voldemorta z czarną magią.

Dużo więcej w niej też, moim zdaniem, fantastyki….

Choć słyszałam głosy, że książka może mieć zły wpływ na czytelnika, nie zgadzam się z tą opinią.

Sądzę, że nastoletni odbiorcy potrafią odróżnić dobro od zła i doskonale wiedzą, że to jest powieść Fantasy.

Polecam Taka-jest-agata

Szósta część Harrego. W tej części otrzymujemy masę informacji o Czarnym Panu. Te informacje udziela Potterowi Dumbledore. Oboje dzięki czyimś wspomnieniom przenoszą się w tamte czasy i poznają małego Toma Riddle’a, jego pochodzenie oraz jego matkę. Na początku Harry jest zdezorientowany, po co mu taka wiedza, lecz wszystko okaże się bardzo istotne.

Ktoś z uczniów próbuje zaszkodzić Dyrektorowi szkoły. Potter podejrzewa Malfoy’a, co jest dosyć logiczne. W szkole pojawia się nowy nauczyciel, który uwielbia Harrego i wszystkich innych znanych uczniów. Ten sam nauczyciel uczył Toma, który tak jak Potter był jego ulubieńcem.

Ron i Hermiona przechodzą trudny okres. Jedno jest zazdrosne o drugie. A Harremu coraz bardziej podoba się Ginny. Harry podczas zajęć z eliksirów używa bardzo starej książki, która kiedyś należała do Księcia Półkrwi.

Kim jest tytułowy Książę?

Co takiego jest w jego książce, że Potter nie chce jej oddać?

Oraz do czego Harremu potrzebne są informacje o Voldemorcie?

Ta część jak i tom czwarty najbardziej przypadł mi do gustu. Nim się obejrzałam już byłam przy końcu książki. Zakończenie było by dużo bardziej szokujące i niewiarygodne, gdyby nie to, że film widziałam już 100 razy. Jednak mimo to warto sięgnąć po książkę. Czy tylko ja uważam, że książka jest bardziej interesująca niż film?

Niektórych ludzi spotykają złe rzeczy w życiu. I nie ma żadnej zależności między czynami tej osoby, charakterem czy miejscem. Po prostu przypadek, może jakaś potężna siła, a może zwykły efekt motyla sprawiają, że te rzeczy się wydarzą i ten człowiek nie ma na to żadnego wpływu. Co w takim przypadku zrobić? Część osób nie jest w stanie sobie poradzić z taką sytuacją – wpadają w obojętność, wielki smutek albo bezczynność. Jednak są też ludzie, którzy mimo wszystko brną do przodu. Składają swoje zniszczone życie na nowo i gdy ich budowla cały czas upada, oni zaczynają ją budować od nowa.

Harry musi poradzić sobie ze złymi wspomnieniami, które nawiedzają go co nocy w śnie i przypominają, że jego życie nigdy nie będzie już wyglądać tak samo. A dni również nie przynoszą ulgi, gdyż towarzyszy im widmo wojny i cierpienia. Jedynym wytchnieniem od tego wszystkiego jest Hogwart, gdzie jest bezpiecznie i można przynajmniej próbować zapomnieć o rozrastających się szeregach Lorda Voldemorta. Lecz czy w szkole magii na pewno nadal jest bezpiecznie? Czy ciemnym mocom uda się pokonać mury zamku? Co niesie Harry'emu przyszłość?

Krótko przed Bożym Narodzeniem stwierdziłam, że w 2020 roku przeczytam ponownie cały cykl o Harrym Potterze. Czytałam go wielokrotnie, ale nigdy – nawet za pierwszym razem – po kolei. Gdy zaczynałam wprowadzać w życie swoje postanowienie, mocno wątpiłam, czy jest ono w ogóle w jakikolwiek sposób do spełnienia. Byłam przekonana, że nie znajdę czasu na czytanie tych samych książek, że nie uda się mi tak jak kiedyś przepaść w tym świecie magii. Tymczasem mamy lipiec, a ja przed sobą mam tylko jedną część, a dzisiaj przychodzę do Was z recenzją "Harry'ego Pottera i Księcia Półkrwi".

Nie wiem, czy się ze mną zgodzicie, ale mam wrażenie, że z każdym kolejnym tomem serii autorka rozwijała swoje umiejętności i w "Księciu Półkrwi" jest to majstersztyk językowy. Idealnie wyważone proporcje między opisami, które pozwalają dokładnie poznać całe uniwersum, a dialogami, dzięki którym czytelnik może poznać lepiej bohaterów, utożsamić się z nimi i ich zrozumieć. Bez wątpienia warsztat pisarki Rowling jest unikatowy i rozpoznawalny. Wydaje mi się, że byłabym go w stanie rozpoznać wszędzie, bo jednak rzadko się zdarza, by prawie każdy szczegół, prawie każda postać była tak dobrze dopracowana.

Fabuła w tej części już należy do tych mroczniejszych czasów, gdzie nie możemy być przekonani, że Harry pokona zło i wszystko będzie dobrze. To są już czasy, gdzie możemy mieć tylko nadzieję na lepszą przyszłość. Zarazem jako czytelnicy możemy zaobserwować, jak mimo zła, cierpienia i wszechogarniającego okrucieństwa bohaterowie nadal próbują normalnie żyć, nadal się śmieją, zakochują, przyjaźnią i dążą wcześniej wyznaczoną sobie drogą. Nastolatek może zbyt wcześnie dojrzeć, zostać postawiony przed zbyt wielkimi wyborami, jednak pozostaje nadal młodą osobą, która pragnie być po prostu szczęśliwa teraz i w przyszłości.

Powieść jest wprost naszpikowana wieloma zagadkami, niedopowiedzeniami i intrygami. Jednak powoli to wszystko zaczyna się wyjaśniać i dążyć zgrabnie do rozwiązania. W poprzednich częściach można mieć wrażenie, że ta mroczna część historii jest labiryntem, w którym po omacku poszukujemy wyjścia, a nie dostajemy żadnych podpowiedzi. Tutaj jeszcze nie można otworzyć złotego klosza i zobaczyć, co pod nim jest, ale na pewno wszystko zmierza ku prostej – tylko z wieloma przeszkodami po drodze. Wśród fanów i antyfanów często spotykam się z opinia, że w całej serii jest wiele niejasności i niespójności. Oczywiście to prawda i nie można temu przeczyć, ale osobiście uważam, że nie istnieją historie bez takich błędów, a tutaj te większe czy mniejsze niedociągnięcia są wynagradzane niesamowitą siecią sensownym i logicznych połączeń. Ich odkrywanie przynajmniej mi wiele lat tamu dało olbrzymią przyjemność. Obecnie zauważam coraz więcej aspektów, które odgrywają ważną lub fascynującą rolę, a za pierwszym razem w ogóle nie zostały one przeze mnie zauważone.

Już wielokrotnie Wam wspominałam, że na temat bohaterów mogę napisać wręcz całą książkę, ponieważ prawie każda postać jest dla mnie warta uwagi i dobrze wykreowana. Myślę, że duże znaczenie ma tutaj fakt, że nie są to miałcy bohaterowie, tylko osoby o pełnowymiarowych charakterach i własnych historiach. Dzisiaj chciałabym opowiedzieć o Dumbledorze, który jest wyjątkowo wyraźną postacią w całej serii. Na przestrzeni lat powoli wyłania się jego obraz i płynie ON od kochanego nauczyciela, przechodząc przez autorytet i przyjaciela, a dochodząc do bardzo ludzkiej postaci z wieloma tajemnica. Ich poznanie czytelnikowi na razie nie jest jeszcze dane, ale dostajemy obietnicę, że to już niedługo. Bardzo cenię tę postać właśnie za tą wielowymiarowość i przede wszystkim ludzkość. Myślę, że większość z nas na samym początku oceniło by dyrektora szkoły jako dobrego, a teraz – czy na pewno? W "Księciu Półkrwi" coraz większe znaczenie ma również Draco, a jego własna historia zaczyna być opowiadana z całkowicie innej perspektywy, co przypomina, że każdy z nas się myli i zawsze istnieją dwie strony medalu.

Cieszę się, że zdecydowałam się przeczytać jeszcze raz wszystkie części i to w dodatku w poprawnej kolejności. Sporo osób twierdzi, że jest to cykl już nie na mój wiek, a moja fascynacja tą historią jest co najmniej dziwna. Nie sądzę tak, bo nie będę ukrywać, że czytałam o wiele lepsze książki niż "Harry Potter" i pod względem fabuły, i języka, i... być może bohaterów. Nie jest to też ta perełka, która sprawiła, że rozpoczęłam swoją przygodę z czytaniem. Jest to po prostu seria pozwalająca przypomnieć mi, jak z pasją oddawałam się czytaniu jako dziecko i jak łatwo było mi przenieść się do całkowicie innego świata. To uczucie jest niepowtarzalne i niezastąpione, więc teraz mogę tylko wspominać, przekładając strony tych powieści.

Piękne wydanie, które otrzymałam w prezencie od znajomych na urodziny. Jako jedna z największych fanek, jestem zachwycona tym, że na rynku pojawiają się takie kolekcjonerskie edycje, które świetnie prezentują się na mojej półce w domowej biblioteczce.