Harry Angel

Jeżeli wiem, że dany film jest na podstawie książki to zawsze, ale to zawsze najpierw czytam książkę potem oglądam wersję na ekranie, ponieważ w filmie mam to co umknęło mi czytając. Moi znajomi, ale i nie tylko są jednogłośni, że film usuwa to co najlepsze w danej pozycji papierowej i oto przed wami stawiam książkę, która obala to wszystko.

Przed wami klimat lat 50, więc szykujcie się, bo będzie się działo. Jeżeli myślicie, że zawód detektyw jest prostą opcją zarobku to ta książka pokaże, że jednak mylicie się. Nigdy nie wiesz czy następne zlecenie, które wygląda na takie szybkie i bez kłopotu może okazać się tym w którym będziesz walczył o życie.

Trzymając w dłoni tę pozycję miałam wrażenie, że czytam wersję filmową, ale to w dobrym tego stopnia znaczeniu. W końcu doczekałam się braku zbędnego opisu wszystkiego tego co się dzieje w koło głównych bohaterów jak i całej akcji. Od pierwszej strony jesteś wplątany w coś czego na pierwszy raz nie będziesz potrafił rozwiązać, ale z czasem zorientujesz się, że to grubsza sprawa, która wymaga od czytelnika pełnego skupienia.

Kolejnym wielkim plusem to krótkie rozdziały które są kontynuacją poprzedniego przez co masz wrażenie, że przez książkę idziesz jak burza. Jest kilka momentów które mnie przyprawiły o ciarki na rękach, a mianowicie to co stało się z dzieckiem, ale pozwólcie, że tego nie opisze, bo straci to wszystko na swoim uroku (mimo, że sytuacja do uroczych nie należy)

Cała książka to taka literatura detektywistyczna, okulistyczna i wszystko to co dotyczy Voodoo. Ta pozycja nie znudzi się tobie nawet na chwilę, ponieważ non stop dzieje się akcja, która sprawia, że życie głównego bohatera, czyli Harry Angel stoi pod znakiem zapytania.

W pewnym momencie gubiłam się kto kim jest (dobry czy zły) ale to w pozytywnym znaczeniu i według mnie dodaje tego zdenerwowania no, bo jak to? Dlaczego? No kurka wodna co On/Ona zrobił/ła? Gdzie Oni idą? Itd.

W Internecie macie pełno opisów książki więc z całego serca polecam zapoznać się z nim. Książkę czyta się szybko (o ile nie macie 9latki na pace, która często i gęsto zapomina co trzeba wziąć do szkoły, a ty po pracy, czyli jazdy autobusem ogarniasz jeszcze prace lekcyjno -plastyczne)

Za swój egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Vesper i mam nadzieje, że kolejne książki autora będą miały podobny klimat.

UPADŁY ANIOŁ

Pewnie większość czytelników, którzy czytali tę powieść najpierw zapoznało się z klimatycznym, bardzo udanym filmem na jej podstawie. Tak było też w moim przypadku, ekranizacja pojawiła się w naszym kraju kilka dekad wcześniej, niż pierwowzór. Ale w końcu polscy czytelnicy mogli poznać także książkę – fascynującą mieszankę thrillera i horroru, która urzeka i trzyma w przyjemnym napięciu do samego końca.

Pewnego dnia do prywatnego detektywa Harry’ego Angela zgłasza się niejaki Louis Cyphre z prośbą o zbadanie z pozoru prostej sprawy. Oto Johnny Favorite, znany niegdyś piosenkarza, przed laty podpisał z nim kontrakt, który zapewnił mu sławę. Pozostawało jednak jedno zobowiązanie, które mógł wypełnić jedynie po śmierci. W trakcie drugiej wojny światowej doszło do ataku, który przeżył tylko Favorite – niestety skończył jako warzywo. Od tamtej pory przebywa w prywatnym szpitalu, a regularne raporty medyczne nie stwierdzają poprawy stanu zdrowia. Gdzie więc zagadka? Cyphre próbował go odwiedzić, ale za nic nie zdołał tego zrobić, podejrzewa więc, że coś jest nie tak. I rzeczywiście, wystarcza kilka chwil by Angel odkrył, że piosenkarz lata temu wrócił do zdrowia i opuścił klinikę w towarzystwie niezidentyfikowanych ludzi podających się za jego przyjaciół. Sam cierpiał na amnezję – a przynajmniej tak utrzymywał – trudno więc było o weryfikację ich tożsamości z jego strony. Co więcej od tamtej pory ślad po nim zaginął. Zniknął celowo czy też może już nie żyje? Na zlecenie Cyphre’a, Angel próbuje poznać los Favorite’a, ale nie dość, że nie ma żadnego punktu zaczepienia, to jeszcze wszyscy świadkowie, którzy mogliby mu w jakikolwiek sposób pomóc, zostają znalezieni martwi. A to dopiero początek. Zleceniodawca też kryje w sobie niejedną mroczną tajemnicę…

Jak tę powieść świetnie się czyta! Napisana pod koniec lat 70. ubiegłego wieku nic się nie zestarzała, a co ciekawe jej oldchoolowy klimat i forma, o wiele mniej poprawna politycznie niż współczesne dzieła, niosą ze sobą intrygującą, nostalgiczną nutę. Zresztą już w czasach, kiedy powstała, emanowała tęsknotą za złotymi czasami kryminałów z gatunku noir, oddając im hołd i starając się ożywić (a także odświeżyć) ich schemat – ze znakomitym zresztą skutkiem. William Hjortsberg, autor w Polsce wcześniej znany tylko z powieści „Nigdy już” (oraz scenariusza do filmu „Legenda”), napisał historię lekką stylistycznie, ale mroczną i brudną pod względem fabuły. Nie zabrakło krwi, czy brutalności, a całość, choć dominuje wątek detektywistyczny, przesycona jest grozą i okultyzmem.

Ciekawa akcja, mylne tropy, mrok. Satanizm i voodoo znakomicie uzupełniają się z ciągłym szukaniem tropów i wskazówek. Harry Angel powoli wkracza w świat coraz ciemniejszych barw, kroczy ścieżkami, na które nikt normalnie się nie zapuszcza – także tymi bardziej metaforycznymi, nieświadomy jaką rolę rzeczywiście odgrywa w całej sprawie. Powieść kończy się niemałym zaskoczeniem, oczywiście wielu rzeczy można się było spodziewać, ale rozwiązanie zagadki satysfakcjonuje i zostawia przyjemny niedosyt. Jak dla mnie jedna z najlepszych powieści grozy, jakie czytałem w ostatnich latach.

Polecam zatem gorąco. „Harry Angel” to znakomita, kultowa lektura, którą powinien przeczytać każdy miłośnik horroru. Nominacja do nagrody im. Edgara Allana Poe zasłużona!