Hard Land

Mimo upływu czasu od przeczytania, nadal nie potrafię stanąć po stronie “ta książka mi się podobała”, anie po przeciwnej mówiącej “ugh tragedia”. Nadal jest ona dla mnie mocno neutralna, ponieważ chociaż zdarzały się momenty ciekawe czy wywołujące większe emocje to znaczna jej część była dla mnie neutralna, a czasami wręcz nudna. Dlatego sięgałem po nią sporadycznie, czytając raz więcej, raz mniej i finalnie czekała, aż ponownie po nią sięgnę.

·

Kompletnie nie przemawiały do mnie pozostawione w języku angielskim słówka, które wybijały mnie z rytmu za każdym razem, gdy udało mi się chodź odrobinę wciągnąć w fabułę. Jednak zdarzały się momenty, w których bardzo mocno się śmiałem z tego jak bardzo “odklejenie” wyglądają, nie jest utrzymana forma nazewnictwa czy imienia na przestrzeni kilku kartek czy zaledwie kilku zdań.

·

No ale powiedzmy też coś na plus, żeby nie wyszło “mówiłeś, że nie umiesz się zdecydować, a mówisz o samych negatywach”. Przez sposób w jaki został wykreowany główny bohater zdecydowanie mogłem w nim zobaczyć cząstkę siebie co niekoniecznie sprawiło, że pałałem do niego jakąś większa sympatią XD. Jednak zrozumiałem jego chęć poznania oraz posiadania przyjaciół, a także cieszyłem się, gdy wreszcie udało mu się nawiązać z kimś kontakt. Coś czego mimo opisu nie mogłem zrozumieć, ale pozostało mi domyślanie się co na pewno nie oddaje rzeczywistych emocji to było cierpienie i utrata mamy. Sam jestem mocno przywiązany do swojej rodzicielki, więc ten wątek całkowicie ranił moje serce.

·

Nie mogę was jednoznacznie zachęcić do czytania lub to odradzić, dlatego zostawiam to do waszej decyzji. Jednak ciekawi mnie czy zdecydujecie się na przeczytanie “Hard Land”, więc byłoby miło, gdybyście dali o tym znać. Natomiast, jeżeli już ją czytaliście, koniecznie podzielcie się swoją opinią.

Kiedy zaczynałam czytać “Hard land” mówiłam, że ta książka albo mnie złamie albo przynajmniej zostać w mojej pamięci na długo. Teraz po przeczytaniu mogę zdecydowanie powiedzieć, że ta książka jest dla mnie ważna. Bardzo wczułam się w tę historię, momentami potrafiłam utożsamić się z bohaterem, co zdecydowanie ułatwiło mi jej odbiór.

Na szczęście mnie nie złamała, ale na pewno pozostanie ona w moim sercu.

.

Główny bohater, Sam, to dorastający dopiero chłopak. Chłopak, którego życie przeturlało emocjonalnie. Jego ukochana matka, jedyna wspierająca go zawsze osoba jest chora na raka. Widmo śmierci wisi nad ich rodziną i odbiera każdą możliwą chwilę szczęścia. Starają

się żyć normalnie, ale jasne jest, że gdzieś z tyłu głowy zawsze będzie lęk. Do tego ojciec Sama jest tak zamknięty emocjonalnie, oschły, że młody człowiek nie czuje od niego żadnego wsparcia. Przełomem staje się pewne lato. Czy wówczas Sam zmieni się? Z zamkniętego w sobie, zalęknionego chłopca stanie się otwartym, odważnym młodym

mężczyzną? Tego lata bowiem pozna trójkę ciekawych, starszych od siebie przyjaciół. Czy wpłyną oni na jego życie?

.

To jest książka o zmianach. Książka o dojrzewaniu. Książka o zrozumieniu siebie. To jest PIĘKNA KSIĄŻKA. Moim zdaniem powinna być lekturą w szkole, ale jasne jest że nigdy się to w Polsce nie stanie bo jeden z bohaterów nie jest hetero. A mogłaby ta książka zrobić niesamowitą robotę, mogłaby trafić do wielu młodych, zagubionych ludzi, którzy sami siebie nie rozumieją, a muszą stawiać czoła oczekiwaniom. Marzy mi się, żeby kiedyś trafiła ona do kanonu lektur. Polecam, czytajcie.

Świetna książka o dorastaniu w latach osiemdziesiątych. Czytając miałem nieodparte wrażeniem jakbym oglądał film w stylu "Klub winowajców", albo sitcom "Cudowne lata". Jest tu dużo o problemach dorastania, wszystko osadzone zagadkowej scenerii małego amerykańskiego miasteczka. Jest tu jedna z rzeczy, które najbardziej lubię w książkach. Mogę obserwować przemianę bohatera, to jak z niedojrzałego chłopca zmienia się w mężczyznę. Nie wiem czemu, ale takie wątki zawsze były dla mnie inspirujące. Jest to kawał solidnej powieści, bardzo polecam.

Coś się musi skończyć, by rozpocząć się mogło coś…

To książka o początkach. Wyczekiwanych, upragnionych, wywołujących przyjemne podniecenie i ekscytację. Jednocześnie nierozerwalnie związanych z końcami, bo jeden etap musi się skończyć, by mógł rozpocząć się kolejny. Wszystko robimy kosztem czegoś innego. Pytanie tylko czy pozwolimy sobie na przeżywanie chwil, a puszczanie wolną ręką tego co nieuniknione czy będziemy się gubić i zastanawiać nad tym co tracimy.

W książce jest taki cytat - „Coś w rodzaju eufancholii. Z jednej strony szalejesz ze szczęścia, ale z drugiej jesteś pogrążony w smutku, bo wiesz, że coś tracisz, że ta chwila kiedyś minie”. Myślę, że nic dobitniej nie pokazuje o czym konkretnie jest ta książka. To historia o młodości, pierwszej miłości, poszukiwaniu w życiu osób, które zaakceptują cię takim jakim jesteś. Wszystko to co najpiękniejsze i najbardziej bolesne w dojrzewaniu. Ogrom rozterek i niepewności. Z jednej strony beztroska, pierwsze pocałunki i wypite piwa, z drugiej skonfrontowane z nieuniknionym odejściem nieuleczalnie chorej mamy.

Mimo ciężkich tematów Hard land to czysta przyjemność z lektury. Nie wiem, czy to prosty styl pisania autora czy typowo amerykański klimat, ale książkę po prostu pochłonęłam w dwa wieczory, co rzadko mi się zdarza. Jeśli cenicie sobie małomiasteczkową atmosferę, gdzie każdy każdego zna i od lat je obiady w tej samej rodzinnej restauracji to jest to coś dla was. Wcale nie tak łatwo trafić na książkę, która jest tak klimatyczna, a przy tym stroni od stereotypów.

Ta książka pachnie pieczonym popcornem, piwem i wieczorami na dworze, kiedy to poczułeś, że od tej pory wszystko się zmieniło. Każdy z nas ma takie wspomnienia i chyba właśnie to jest w tej książce najcudowniejsze. Można w niej odnaleźć siebie sprzed lat lub tego całkiem współczesnego i przejrzeć się jak w lustrze. Polecam, naprawdę warto po nią sięgnąć. Nie tylko latem.

Czterdzieści dziewięć. Tyle tajemnic kryje w sobie Grady. To zapewne Połowa mniej niż kryje się w nim naprawdę. To niewielki procent tajemnic, jakie skrywają nasze miasta. To ułamek tego, ile tajemnic kryjemy my sami. I jedna tysięczna z tych, które skrywa to lato. Bo to lato, jedno lato wystarczy, by wszystko zmienić..

O ilu takich wakacjach marzyliśmy? Ile takich przeżyliśmy? I jak bardzo one w nas się odcisnęły? Nie wiem. Ale wiem, że to lato, które spędziłam w Grady, będzie latem niezapomnianym. Bo ono było jak skok z klifu, jak rozpędzony na autostradzie samochód, jak niewypowiedziana tęsknota za rzeczami, które nigdy nas nie spotkały.. To lato smakuje tanim piwem i babeczkami z jagodami. To lato pędzi w rytm deszczu dudniącego o dach starej chaty i piosenek Bruce'a Springsteena. Nigdy wcześniej nie było takiego lata ani nigdy już nie będzie. Pozostawia po sobie euforię i nostalgię. I za każdym razem, gdy zamykam oczy, obrazy kreślone piórem Benedicta Wellsa, zlewają się w jedno i osiadają na dnie serca, by trwać i zachwycać. Nie potrafię opisać jak cudowna dla mnie była ta książka i jak wiele łez w niej zostawiłam. Bo była ona jak wszystkie moje ukochane filmy z lat 80, przeniesione na papier. Czułam się, jakbym wstąpiła w ten niepowtarzalny klimat Beztroskiego lata w Ridgemont High, Wolnego dnia Ferrisa Buellera, Stań przy mnie, czy Klubu Winowajców (nawiązanie do Bendera, w jednej ze scen, wywołało u mnie niepochamowany płacz) i już nigdy nie chciała go opuścić. Pochłonęła mnie ta historia, mimo, że nie wyróżniała się zbytnio, a momentami opierała się na banałach, to czułam ją całą sobą, tak jakby była napisana dla mnie tylko dla mnie. Pełno w niej było sentymentów, a jej niezwykłość kryła się w każdym zdaniu. Benedict Wells jest po prostu wspaniały w uchwyceniu życia ludzi i sprawianiu, że czujesz się z nimi związany, niezależnie od wieku, płci czy sytuacji życiowej. Po prostu zdumiewająca, promieniująca prostotą i szczerością. I mogłabym tak pisać bez ustanku, rozpływać się w zachwyci, ale już cichosza, ten rachunek za noc oddaję wam, a ja ruszam w stronę domu..