Habbatum. Wędrowcy. Tom 2

"Habbatum" to druga część cyklu "Wędrowcy". W zeszłym roku miałam przyjemność czytać Eperu tak więc z wielką chęcią sięgnęłam po jej kontynuację. Byłam ciekawa co tym razem zaserwowała nam Augusta Docher.

Anna odkrywa po przebudzeniu, że znajduję się w zamknięciu. Została uwięziona przez osobę, której bezgranicznie ufała. Dorothy okazała się bezwzględną kobietą która, aby dojść do celu, nie cofnie się przed niczym. Anna dowiaduję się, że kobieta pochodzi z wrogiego plemienia - Habbatum. Dziewczyna próbuję znaleźć drogę ucieczki, codziennie układa plan, jednak jej starania na nic się nie zdadzą. Czy ukochany jej pomoże?

"Habbatum" okazało się jeszcze lepsza niż jej poprzedniczka "Eperu". Pokładałam w tej powieści wielkie nadzieje i na szczęście się nie zawiodłam. Autorka stworzyła historię, która chwyta za serce. Dalsze losy Leo i Anny trzymają w napięciu i pobudzają wyobraźnię. Akcja trwa nieprzerwanie, cały czas coś się dzieje, więc przy tej książce nie da się nudzić. Mimo że liczy sobie 560 stron, to jednak nie ma w niej zbędnych opisów czy dialogów. Wszystko jest idealnie wywarzone a co najważniejsze nic nie dzieje się na siłę.

Zakończenie też jest bardzo ważne, ponieważ to właśnie ono zachęca nas do kolejnej części. Wiemy już teraz, że znowu wiele będzie się działo. Autorka dała nam przedsmak "Batawe" i zastanawiam się jak wytrzymam do jej premiery.

Autorka już pokazała nam, że potrafi świetnie pisać, a tą książką udowodniła, że jednak może robić to jeszcze lepiej! Już dziś mogę śmiało stwierdzić, że następna część cyklu będzie zachwycająca. Każdą kolejną powieść Pani Augusty Docher biorę w ciemno!

Polecam gorąco obie części cyklu „Wędrowcy” zakochajcie się w nim tak samo, jak ja!

.

Kontynuacja losów Anny i Leo, porwanie dziewczyny staje się przyczyną ich rozłąki. Nikt nie wie, jakie zamiary ma Dorothy i dlaczego porwała Annę — czy jest to zemsta, czy misterna intryga, by zdobyć władzę? Podczas pobytu w miejscu, w którym przetrzymuję ją Dorothy, Anna przechodzi przez proces stania się w pełni Wędrowcem, zyskuje umiejętności, których nie posiadała wcześniej. Gdy Anna próbuje przetrwać i nie zwariować w zamknięciu, Leo z przyjaciółmi robią wszystko, by zlokalizować miejsce jej pobytu i sprowadzić ją do domu. W tym momencie autorka wprowadza do akcji tajemniczego Briana — kim ON jest naprawdę i jaki będzie miał wpływ na losy Anny i Leo?

W tej części autorka rozwinęła motyw Wędrowców, poznajemy więcej szczegółów, historii z przeszłości i to bardzo urozmaiciło książkę. Uważam, że ''Habbatum'' jest dużo lepsze niż pierwsza część cyklu, widać, że autorka bardziej dopracowała tę część, na plus też styl autorki, który się rozwinął, nie powiela błędów popełnionych w pierwszej części, a wyciąga z nich wnioski i doskonali swój warsztat. Jak w (prawie) każdej książce znalazłam coś, do czego muszę się przyczepić, tutaj jest to niepotrzebny według mnie motyw trójkąta miłosnego, przez co Anna wyszła na zagubioną i niezdecydowaną dziewczynkę, a nie na silną kobietę, jaką niewątpliwie się staje. Plusów jest tu zdecydowanie więcej, przede wszystkim rozwinięcie motywu Wędrowców — podział na Eperu i Habbatum, jednocześnie autorka nie zdradziła powodów, dlaczego istnieje taki podział i jak do tego doszło. Kreacja bohaterów i chemia pomiędzy postaciami są świetne, ich relacje momentami aż iskrzą. Lepiej poznajemy postaci drugoplanowe, zwłaszcza Krisa i kobietę, którą pokochał w dalekiej przeszłości. Jednak to, co podobało mi się tu najbardziej, to sposób, w jaki autorka przedstawiła miłość — jako uczucie, które może jednocześnie dać wielkie szczęście i smutek oraz żal. To bardzo prawdziwe i realne spojrzenie, za które autorka dostała ode mnie wielkiego plusa.

''Habbatum'' to świetna kontynuacja serii, autorka obroniła się przed klątwą drugiego tomu i ta część jest dużo lepsza od ''Eperu''. Książkę świetnie się czyta, pomimo jej rozmiaru. Jest to lekka, pełna emocji książka z gatunku fantasy młodzieżowej, jednak starsi czytelnicy także znajdą w niej coś dla siebie. Zakończenie jest fenomenalne i zapowiada jeszcze więcej emocji w ''Batawe''.

Człowiek ma tylko jedno życie, w którym przeszłości nie można zmienić, a przyszłości nie da się zaplanować w stu procentach. Czasem to co już się wydarzyło lub dopiero mieć miejsce zbyt mocno mogą wpływać na teraźniejszość, która pozwala uczyć się na dawnych błędach i skorygować zamierzenia. Jednak niekiedy przeznaczenie daje szansę jakiej ludzie pragną od zawsze, lecz tylko nieliczni dane jest poznać ją.

Kiedy stoi się u progu dorosłości marzy się o niejednym, dla niektórych los przygotował nie lada niespodziankę, z kategorii tych niewiadomych i niespotykanych. Anna Wilk dostała właśnie taki prezent, a wraz z nim cały pakiet zaskakujących wydarzeń. W ostatnich miesiącach szczęście i łzy przeplatały się z sobą aż nazbyt często, przynależność do plemienia Eperu jest wyróżnieniem, dającym wiele możliwości, ale jak to bywa jest także pewien minus, dający o sobie znać bardzo szybko i dotkliwie - Habbatum. Wrogowie nie przebierają w środkach, a Anna staje się pionkiem w rozgrywce, toczącej się od lat. Dziewczyna znalazła się w sytuacji wydającej się bez wyjścia, jest przetrzymywana w nieznanym sobie miejscu, a ktoś komu ufała zdradził jej zaufanie, pozostała sama na łasce nieprzebierających w środkach przeciwników. Ale czy tak jest naprawdę? Zakochany Leo na pewno zrobi wszystko by ją odnaleźć, lecz nie będzie to łatwe, bo ślady zatarto niezwykle starannie. Szczęśliwe wspólne chwile zdają się być tak odlegle, podobnie jak zwykłe życie. Nie tak łatwo jednak złamać kogoś kto wierzy w siłę miłości i odwiecznego dziedzictwa, którego stało się częścią. Wbrew przeciwnościom Anna i Leo nie poddają się, to co ich łączy uważają za niezwykle silne, ale nieustające poczucie zagrożenie ze strony Habbatum i nowi znajomi nie sprzyjają im. Nie pomagają także także sekrety i niedomówienia, a niektórzy tylko czekają na moment słabości. Czy podejrzenia i niepewność nie zniszczą uczucia tych dwojga? Od samego początku swej znajomości muszą stawiać czoło kolejnym przeciwnościom, nietrudno w takich okolicznościach stracić z oczu bliskiego człowieka, szczególnie gdy przeznaczenie rzuca kolejne wyzwania.

Zaufanie łatwo nadwyrężyć, trudno jest odsunąć od siebie wątpliwości i uwierzyć w szczerość drugiego człowieka. Leo i Anna doświadczyli jednego i drugiego, wiedzą jak smakuje rozczarowanie i co daje nadzieja, ale czy wystarczy to by umieli ochronić swoją miłość i siebie? Przed nimi jeszcze niejedna potyczka z wrogami, a ci uderzają zawsze niespodziewanie i w bolesny sposób.

Druga część prawie zawsze musi zmierzyć się z poprzeczką oczekiwań ustawioną o wiele wyżej niż przy pierwszym tomie. Nim kolejne perypetie bohaterów trafią "pod strzechy" wyobraźnia czytelników nie próżnuje, a autor ma przed sobą niezbyt łatwe zadanie. Ubiegłoroczne "Eperu" zaostrzyło apetyt na kontynuację pod tytułem "Habbatum", szczególnie, że zakończenie dawało pole do popisu dla rozważań w temacie jak potoczy się dalej opowieść. Augusta Docher nie zawiodła oczekiwań i dała czytającym ciąg dalszy, w którym nie brak klimatu z poprzedniej części, ale i nie raz zaskakującego rozwinięcia wątków. Postacie dojrzewają, dokonują zmian w swym życiu, podejmują decyzje, a przede wszystkim uczą się na własnych błędach. Autorka nie tylko podąża znajomymi ścieżkami, ale i dodaje nowe, rzuca na te już znane nowe światło i zaskakuje pomysłami co do dalszych losów bohaterów. Motyw uczuć zręcznie przeplata się z fantastycznym dając w efekcie cykl, w którym nie brak niespodzianek i zagadek. Przed nami trzecia część "Batawe", po jakiej należy spodziewać się intrygującej i na pewno nieprzeciętnej historii.

Jak zakończy się historia Anny i Leo? Na pewno przed nimi jeszcze wiele trudności do pokonania, zwłaszcza, że nie mogą zapomnieć o przeszłości, a to co jest teraz może wpłynąć na bardzo szeroko pojętą przyszłość.W ich przypadku życie to coś więcej niż tylko kilkadziesiąt lat ...

,,Nie wyciągaj pochopnych wniosków (...) daj jej troszkę czasu. Każdy z nas go potrzebuje, jedni mniej, a inni trochę więcej. Czasami nie dostrzegamy pewnych rzeczy, dopóki nie zacznie nam ich brakować. Coś, co pozornie wydaje się doskonałe lub pożądane ponad wszystko, nagle okazuje się nieistotne, a to, co uważaliśmy za oczywistość, za stale obecne w naszym życiu, nagle gdzieś znika. I dopiero wtedy odczuwamy brak, wyrwę w sercu.''

Kto, by pomyślał, że taka dziewczyna jak ja, będzie kiedyś promować polskich autorów i ich twórczość. Wcześniej omijałam ich szerokim łukiem, nawet wzrok kierowałam w innym kierunku tak, by nie zaprzątać sobie nimi głowę. Jednak pewnego dnia coś się zmieniło. Chwyciłam za jedną książkę, potem za kolejną i kolejną, aż w pewnym momencie straciłam rachubę. Zaczęłam doceniać polską literaturę, zauważać jej piękno, ciekawy charakter, potencjał. Autorzy z każdą kolejną powieścią przekonują mnie do swojego stylu, zachęcają nie tylko interesującą okładką, ale także zaskakującym wnętrzem. Potrafią zatrzymać w swoim świecie na długo, nawet wtedy, gdy przeczytana książka już wylądowała na półce. Coraz częściej literatura zagraniczna schodzi na dalszy plan, a gdy już się pojawia to nie zawsze zachwyca jak wcześniej.

Beata (Augusta Docher) od samego początku mnie do siebie przekonała. Zaciekawiła nie tylko swoją twórczością, ale także niezwykłą osobowością. Ile w tej osobie mieści się życzliwości? Ja nie jestem w stanie pojąć. Udowodniła mi nie raz, że warto o niej pamiętać i wiele razy zaistnieje na rynku wydawniczym. Jej książki mają moc, potrafią przebić się przez inne powieści podobnego gatunku, pozostają w pamięci na długo, nie pozwalają tak szybko o sobie zapomnieć. A do niedawna dwie z nich odebrały mi mowę, wywróciły świat do góry nogami, racjonalne myślenie, sprawiły, że nie mogłam przez nie normalnie funkcjonować. Ironia losu? Nie. Beata (Augusta Docher) to kobieta, która przebiła liczne mury otaczające moje serce. Trafiła do tego wnętrza nieproszona i chyba nie zamierza zbyt szybko się z niego wydostać. (Co mnie bardzo cieszy)

Co czytelnika denerwuje najbardziej? Niedokończona historia i czekanie na kontynuacje. Nie należę do osób cierpliwych, przy większym zaangażowaniu rzucam wszystkim, poddaje się za szybko, gdyż nie widzę pożądanych efektów. Podobnie jest z książkami. Czytam dobrą powieść, gdy nagle urywa się w najciekawszym momencie, pojawia się konsternacja, niedowierzanie: - Ale jak to? No jak tak można? Dlaczego akurat teraz? Ja muszę tu i teraz poznać dalsze losy bohaterów, a nie za kilka miesięcy.- Tak samo było po przeczytaniu Eperu autorki. Myślałam, że oszaleję, gdy dowiedziałam się, kiedy ukaże się następna część. Postanowiłam jednak poczekać, zagryzłam zęby i z mieszaniną uczuć wyczekiwałam kontynuacji. Nie spodziewałam się, że autorka zgodzi się na to, by mój blog objął patronatem medialnym, jej najnowszą powieść. Ta informacja pomogła mi w oczekiwaniu na dalsze losy bohaterów z ogromnym uśmiechem na ustach.

Leo odchodzi od zmysłów. Niedawno odzyskał swoją ukochaną, po czym znowu ją utracił. Ten straszliwy koszmar zamiast doczekać się szczęśliwego zakończenia, wciąż nie ubłagalnie trwa. Nie wie, gdzie podziewa się Anna, jego kochany Wilczek. Czuje się bezradny, bezsilny, nie wie, co ze sobą począć. Gdyby nie pomoc Krisa- jego najlepszego przyjaciela- który pomaga mu w nieustających poszukiwaniach, już dawno załamałby się psychicznie.

Anna budzi się w dziwnym, sterylnym miejscu. Nie wie dlaczego została uprowadzona, i jakie plany względem niej ma Dorothy. Wyglądała tak sympatycznie, była uprzejma, godna zaufania, niestety za tą maską skrywała prawdziwe oblicze. Jedynie, co Anna wie na temat tej kobiety to, że należy do plemienia Habbatum, wrogiego wobec Wędrowców spod znaku Eperu. To nie wróży niczego dobrego. Jak uciec z tego okropnego więzienia? Brak jakichkolwiek wskazówek uniemożliwia jej zlokalizowanie miejsca w którym się znalazła. Do tego ten tajemniczy Brian...- który dziennie ją odwiedza- Czy Anna może mu zaufać? Czy Blackowi uda się uratować ukochaną? Nie dowiecie się, jeżeli nie przeczytacie.

Książka ,,Habbatum" była dla mnie przepyszną, mleczną czekoladą. Chciałam się nią delektować, smakować kawałek po kawałeczku, ciesząc się z tego, że w końcu trzymam ją w swoich dłoniach. Niestety autorka zapragnęła inaczej. Od samego początku rzuciła mnie na głęboką wodę, nie pozwoliła zaczerpnąć powietrza ani na moment, wydarzenia tak niesamowicie pędzą, jak kolejka górska, że nie potrafiłam się zatrzymać. Adrenalina rosła z każdym rozdziałem, emocje sięgały zenitu, ból głowy nie odstępował na krok. Zamiast przepysznej degustacji, była walka między samą sobą, by nie odkładać książki nawet w chwili, gdy wzywały inne obowiązki. Ciekawość brała górę, a dopracowani perfekcyjnie bohaterowie nieraz podnosili ciśnienie.

Ta część jest jeszcze lepsza od poprzedniej. Więcej się dzieje, czytelnik nie jest w stanie się przy niej znudzić. Co rusz na bohaterów spadają wyzwania, którym muszą podołać. Autorka nikomu nie ułatwia życia, wciąż podrzuca postaciom liczne kłody pod nogi, po których często ciężko się podnieść. Pojawiają się chwile słabości, wzruszeń, walki, bólu, miłości, a także radości. Beata (Augusta Docher) zapewnia nam wiele emocji, które z łatwością można odczuć w powieści. Nieraz doprowadziła mnie do skrajnego załamania, przez nią wylałam morze łez, ale i rozbolał mnie brzuch od śmiechu. Jak sami widzicie ta książka jest warta waszej uwagi. Niekończące się zwroty akcji, nowi bohaterowie, którzy urozmaicają fabułę, emocje wylewające się z każdej możliwej strony, przeróżne tajemnice, które trzeba odkryć i wyjaśnić. Tak to powieść, którą z czystym sumieniem gorąco Wam polecam.

Ta książka to idealnie zbilansowana mieszanka akcji, namiętności, miłości, prawdziwej przyjaźni i relacji międzyludzkich. Zapewnia, nam czytelnikom, wielu wrażeń, zaskakuje, rozczula i przyprawia o dreszcze emocji. Polecam przede wszystkim tym, którzy polubili bohaterów już w pierwszej części, nie powinniście czuć się zawiedzeni bowiem kontynuacja przerosła swoją poprzedniczkę.

[Adres usunięty]